آموزش حضوری ضرورت است
دانشآموزان در ماههای گذشته بخش عمدهای از فرایند آموزشی خود را در فضای مجازی و در شرایطی نهچندان مطلوب از نظر کیفیت اینترنت، دسترسی به تجهیزات و پایداری زیرساختها پشت سر گذاشتهاند. اکنون پس از بیش از چهار ماه آموزش غیرحضوری، بسیاری از دانشآموزان، خانوادهها و معلمان انتظار دارند که حداقل برنامههای تابستانی به صورت حضوری برگزار شود تا بخشی از کاستیهای آموزشی و تربیتی این دوره جبران شود.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
مجید طهرانیان: دانشآموزان در ماههای گذشته بخش عمدهای از فرایند آموزشی خود را در فضای مجازی و در شرایطی نهچندان مطلوب از نظر کیفیت اینترنت، دسترسی به تجهیزات و پایداری زیرساختها پشت سر گذاشتهاند. اکنون پس از بیش از چهار ماه آموزش غیرحضوری، بسیاری از دانشآموزان، خانوادهها و معلمان انتظار دارند که حداقل برنامههای تابستانی به صورت حضوری برگزار شود تا بخشی از کاستیهای آموزشی و تربیتی این دوره جبران شود.
واقعیت آن است که آموزش تنها انتقال محتوا و اطلاعات نیست. بخش مهمی از فرایند تربیت در تعاملات اجتماعی، حضور در جمع همسالان، ارتباط مستقیم با معلم، فعالیتهای گروهی، ورزش، هنر، کارگاههای مهارتی و تجربههای عملی شکل میگیرد، اموری که هیچ بستر مجازی، هرچقدر پیشرفته باشد، قادر به جایگزینی کامل آن نیست.
در ماههای اخیر بسیاری از کارشناسان آموزشی نسبت به پیامدهای تداوم آموزش غیرحضوری هشدار دادهاند. افت یادگیری، کاهش انگیزه تحصیلی، محدودشدن مهارتهای ارتباطی، افزایش احساس انزوا، اضطراب، کاهش نشاط اجتماعی و افت فعالیتهای بدنی از جمله پیامدهایی است که خانوادهها نیز آن را در رفتار فرزندان خود مشاهده کردهاند. به همین دلیل تابستان امسال میتواند فرصتی ارزشمند برای بازسازی بخشی از این آسیبها باشد.
ویژگی مهم برنامههای تابستانی آن است که برخلاف برنامه رسمی سال تحصیلی، عمدتا بر فعالیتهای مهارتی، فرهنگی، هنری، ورزشی و عملی متمرکز هستند. کلاسهای مهارتآموزی، فعالیتهای کارگاهی، آموزشهای فناورانه، برنامههای هنری، ورزشهای گروهی، اردوهای آموزشی و فعالیتهای اجتماعی از جمله برنامههایی هستند که ماهیت آنها بر حضور و تعامل مستقیم استوار است و در فضای مجازی کارایی و اثربخشی لازم را ندارند.
از سوی دیگر، اگر نگرانی از ازدحام یا فشار آموزشی وجود داشته باشد، برنامههای تابستانی ذاتا اختیاری هستند و میتوانند با رعایت ضوابط، ظرفیتبندی مناسب و مدیریت هوشمندانه اجرا شوند. بنابراین موضوع برگزاری حضوری برنامههای تابستانی با برگزاری عادی و کامل یک سال تحصیلی تفاوت ماهوی دارد و امکان مدیریت آن بسیار سادهتر است.
نکته مهم دیگر آن است که امروز تقریبا تمامی بخشهای جامعه به شرایط عادی بازگشتهاند. فعالیت مراکز تجاری، خدماتی، ورزشی، فرهنگی و بسیاری از مراکز آموزشی در حال انجام است و خانوادهها نیز در زندگی روزمره خود با شرایط عادیتری مواجه هستند. در چنین فضایی طبیعی است که این سؤال مطرح شود که چرا مهمترین نهاد تربیتی کشور همچنان از ظرفیت آموزش حضوری تابستانی بهره نمیگیرد؟
بدون تردید آموزش و پرورش در تصمیمگیریهای خود ملاحظات مختلفی را مدنظر قرار میدهد و حفظ سلامت دانشآموزان همواره اولویت نخست است. اما در کنار سلامت جسمی، نباید از سلامت روانی، اجتماعی و تربیتی دانشآموزان نیز غافل شد. نسلی که ماهها از فضای واقعی مدرسه دور بوده است، بیش از هر زمان دیگری به بازگشت تدریجی به محیطهای آموزشی و تربیتی نیاز دارد.
امروز مطالبه بسیاری از خانوادهها، معلمان و مدیران مدارس، آغاز آموزش حضوری تابستانی با رعایت کامل ضوابط و استانداردهای لازم است. این مطالبه نه از سر علاقه به افزایش ساعات آموزشی، بلکه با هدف جبران بخشی از فاصله ایجادشده میان دانشآموز و مدرسه مطرح میشود.
تابستان امسال میتواند فرصتی برای احیای نشاط دانشآموزی، تقویت مهارتهای عملی، بازسازی روابط اجتماعی و جبران بخشی از عقبماندگیهای آموزشی و تربیتی باشد. شاید اکنون زمان آن رسیده باشد که مدرسه بار دیگر به کانون یادگیری، مهارتآموزی و نشاط دانشآموزان بازگردد و تابستان از یک دوره انتظار، به فرصتی برای رشد و شکوفایی نسل آینده تبدیل شود.
