روایت استادان دانشگاه از شرایط جنگی که تجربه کردند
نشریه نیچر رنج و اندوه دانشمندان ایرانی را که در طول حمله آمریکا و اسرائیل به ایران، آزمایشگاهها، کتابخانهها و ارتباطات بینالمللی خود را از دست دادهاند، روایت کرده است. به گزارش ایسنا که این مقاله را ترجمه کرده، نشریه نیچر با استناد به دادههای آماری جمعیت هلالاحمر ایران نوشت: «بمبهایی که ایالات متحده و اسرائیل از زمان آغاز جنگ انداختهاند، به حدود ۳۰ دانشگاه آسیب رسانده است
به گزارش گروه رسانهای شرق،
نشریه نیچر رنج و اندوه دانشمندان ایرانی را که در طول حمله آمریکا و اسرائیل به ایران، آزمایشگاهها، کتابخانهها و ارتباطات بینالمللی خود را از دست دادهاند، روایت کرده است. به گزارش ایسنا که این مقاله را ترجمه کرده، نشریه نیچر با استناد به دادههای آماری جمعیت هلالاحمر ایران نوشت: «بمبهایی که ایالات متحده و اسرائیل از زمان آغاز جنگ انداختهاند، به حدود ۳۰ دانشگاه آسیب رسانده است. بیش از هزارو ۴۰۰ محقق بینالمللی در نامهای سرگشاده به مقامات سازمان ملل و دولتهای طرفین درگیری، بیانیهای را امضا کردهاند که بمباران زیرساختهای دانشگاهی، بهداشتی و تحقیقاتی غیرنظامی را محکوم میکند». در گزارش نیچر آمده است: «مؤسسات آسیبدیده شامل دانشگاه صنعتی شریف در تهران که یک مؤسسه پیشرو فناوری است و انستیتو پاستور ایران که آن هم در تهران است و بیش از یک قرن پیش برای تحقیق در مورد داروها و واکسنها تأسیس شده است، بود». سخنگوی کاخ سفید و نماینده ارتش اسرائیل بهطور جداگانه به نیچر گفتهاند «آنها زیرساختهای غیرنظامی را هدف قرار نمیدهند»، با این حال، توضیح ندادهاند چرا این نهادهای نامبرده بمباران شدهاند. به گفته عبیده جعفری، فیزیکدان ذرات دانشگاه صنعتی اصفهان، این دانشگاه در مرکز ایران در فروردین دو بار مورد حمله قرار گرفت. او که معاون سرپرست گروه در برخورددهنده بزرگ هادرونی (LHC) در آزمایشگاه فیزیک ذرات اروپا در ژنو سوئیس نیز هست، میگوید قطعی اینترنت در سراسر کشور نیز مانع از دسترسی گروهش به دادههای سرن شده است. گروه او همچنان به تلاش برای کار ادامه میدهد، اما کار دشوار است: «زیرا دانشجویان در وضعیت روحی خوبی نبودند. اکثر آنها نگران بمباران شهر بودند».
به گفته علی گرجی، متخصص علوم اعصاب در دانشگاه مونستر آلمان، مرکز تحقیقات علوم اعصاب شفا در تهران در اول مارس، چند روز پس از آغاز جنگ، آسیب دید. گرجی که سرپرست دانشجویان دکتری در مرکز شفاست و مرتب از آنجا بازدید میکند، میگوید بیمارستانهای اطراف نیز مورد حمله قرار گرفتند. با این حال او میگوید یک بانک بزرگ بافت مغز از این آسیب جان سالم به در برده است. علی گرجی میگوید: «اگر حمله به دانشگاهها به امری عادی تبدیل شود، میتواند در هر جنگی در آینده نیز تکرار شود و این اتفاق بسیار مخربتر از حمله به یک ساختمان است».
ابراهیم آزادگان، فیلسوف مستقر در دانشگاه صنعتی شریف، میگوید کتابخانهای از کتابهای جمعآوریشده در طول یک عمر کار دانشگاهی در یک لحظه نابود شد. او میگوید وقتی دانشگاه در ششم آوریل مورد اصابت بمب قرار گرفت، صبح روز بعد با عجله به دانشگاه رفت و دید دفتر کارش که حاوی بیش از هزار کتاب بود، نابود شده است. او به نیچر گفته است: «آثاری که با آنها زندگی کرده بودم، بزرگ شده بودم، دوستشان داشتم و برایم گرامی بودند، در یک لحظه از بین رفتند». او میگوید: «یادداشتها، ایدهها، دستنوشتهها، مقالات دانشجویان و پیشنویسهای کارهای ناتمام من همگی سوختند. فقط کسانی که واقعا عاشق کتابهایشان هستند میتوانند این درد را درک کنند». اکنون آزادگان از دفتری در دانشکده فیزیک استفاده میکند. او میگوید: «من از خودم میپرسیدم چگونه چنین حملهای میتواند به دانشکده فلسفه در یک دانشگاه غیرنظامی صورت گیرد؟ این یک عمل واقعا بیرحمانه و قساوتآمیز بود». امیرطاها طائبی که بین سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ در دانشگاه صنعتی شریف در رشته مهندسی مکانیک تحصیل کرده است، میگوید: «نمیتوانم بیان کنم که چقدر از دیدن حمله به دانشگاه محل تحصیلم ناراحتم. حمله به ساختمان فناوری اطلاعات، همه چیز را از دسترسی به ایمیل برای کارکنان و دانشجویان گرفته تا مخازن داده و زیرساختهای محاسبات با کارایی بالا، از کار انداخته است». طائبی میگوید: «دانشگاه صنعتی شریف «یک محیط دانشگاهی با کیفیت بسیار بالا» ارائه میدهد و نمیتواند هدف مشروعی برای حملات باشد». او همچنین به حضور افراد بیگناه در این مکانها حتی در ساعات غیراداری اشاره میکند و میگوید: «افرادی هستند که برای تکمیل کار خود شب را در آزمایشگاهها یا ساختمانها میمانند. من وقتی دانشجوی دکتری بودم، بارها شب را در آزمایشگاه میماندم».
