استمرار انسداد اینترنت و از دست رفتن امنیت روانی

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

ما نمی‌توانیم بدانیم ذهنیت تصمیم‌گیران عالی کشور در‌باره اینترنت چیست و قطعا به اندازه آنها در جریان واقعیت‌ها و اوضاع و احوال امنیتی کشور هم نیستیم. از سوی دیگر، معلوم نیست این تصمیمات در کدام محافل و با چه توجیهات و سرفصل‌هایی در دستور کار قرار گرفته است. اتفاقا آنچه ‌در خبرها می‌آید، حاکی از آن است که خود دولت در رأس مصدر انسداد اینترنت است. چند روز قبل پزشکیان اعلام کرد‌ با توجه به ضرورت تسهیل امور کسب‌و‌کار‌های اینترنتی و کاهش محدودیت‌های ارتباطاتی، توصیه کرده ‌در اسرع وقت محدودیت اینترنت برطرف شود. در‌حالی‌که همه منتظر بودند این محدودیت‌ها بنا بر «توصیه» رئیس‌جمهور برطرف شود، ‌یکباره معاون رئیس‌جمهور دم از «اصلاح اینترنت» می‌زند. او نیز موضوع امنیت را پیش کشید و گفت پیش‌شرط کسب‌وکار، امنیت است که وظیفه حکومت به شمار می‌رود. وی اضافه کرد اگر کسی بخواهد جمهوری اسلامی را مورد هجمه قرار دهد، قطع اینترنت اجتناب‌ناپذیر است. از سوی دیگر، دبیر شورای‌ امنیت کشور گفته ‌امیدوار است شرایط عادی شود و مردم بتوانند از اینترنت استفاده کنند. او همچنین اضافه کرد که نمی‌تواند زمان دقیقی را برای باز‌‌شدن اینترنت اعلام کند. آن‌گونه که این مقام مسئول ذکر کرده، دو موضوع حائز اهمیت در اولویت قرار دارند که همانا «امنیت مردم» و «اقتصاد مردم» هستند.

فارغ از این اظهارنظرها، می‌توان اولویت سومی را هم به اولویت‌های مدنظر شورای امنیت کشور اضافه کرد که «امنیت روانی» است. بدون روان آسوده و مطمئن، هیچ اقتصادی نخواهد پایید و بعید است امنیت مستحکمی پا بگیرد. اکنون با فروکش‌کردن حوادث تلخ در خیابان‌ها، همگان به این باور رسیده‌اند که مهار کشور در دست کسی نیست جز همان‌ها که باید باشد. شاید یک تعریف از امنیت این باشد که هیچ تعرضی به مرزها صورت نگرفته و در شهرها و روستاها نیز مردم به امورات روزمره‌ خود مشغول هستند. هایدگر در بخش اول کتاب مشهورش به نام «هستی و زمان»، از واژه «متوسط هرروزگی» برای تشریح فعالیت‌های روزانه عادی و تعاملات انسان‌ها استفاده می‌کند و می‌گوید این «روزمرگی» نزد سوژه‌های انسانی بدون توجه به آن است که افعال آنها بر نوعی آگاهی نظری یا استدلال ذهنی استوار باشد.

او می‌گوید‌ آغازگاه تحلیلش مبتنی بر این نیست که دازاین به‌عنوان یک «وجود» خاص و معین مبتنی بر «تفاوت‌ها» باشد، بلکه بر «نامتفاوت‌بودگی» ابتنا دارد. این ناهمسانی همان است که امروز باید در گفتار و کردار مسئولان کشور حاکم باشد. کشور باید به همان «هر‌روزگی» خود برسد و تفاوت‌ها از میان برود؛ یعنی همه چیز به روال عادی برگردد و مردم همچون مقاطع قبلی به زندگی عادی خود بپردازند.

مقامات مسئول به‌طور مداوم می‌گویند شرط برقراری اینترنت بین‌المللی آن است که شرایط عادی شود. حال اگر در این شرایط به ناگهان مؤلفه مهمی همچون ارتباطات اینترنتی از میان برداشته شود، چگونه می‌توان انتظار داشت ‌شرایط به حالت عادی برگردد. خود همین مقامات هستند که باید این بن‌بست دُوری (سیکل) را بشکنند. مسدودماندن اینترنت بین‌الملل واقعا بسیاری از اقشار کشور را مستأصل کرده است. نسل «زد» در کشورمان بدون ارتباطات اینترنتی همه‌جانبه در معرض دیوانگی قرار گرفته و به در و دیوار می‌کوبد. افراد جامعه در زندگی خصوصی و اجتماعی خود تا جزئی‌ترین شئون شخصی به اینترنت بین‌الملل وابستگی پیدا کرده‌اند. به همین خاطر است که رسانه‌های بدخواه و معاند بلافاصله با معرفی بات‌های ویژه، حتی اموری همچون احوالپرسی بین هم‌وطنان بیرون و داخل کشور را در معرض کنترل خود گرفته‌اند. از این بدتر اینکه به نظر می‌رسد جسته‌‌وگریخته اقدامات ناصوابی همچون قشربندی‌کردن اینترنت هم صورت گرفته است. یک عضو اتاق بازرگانی گفته اینترنت شخصی تجار برقرار نیست و فقط در محل اتاق‌های بازرگانی امکان دریافت و ارسال ایمیل فراهم شده است. بعید نیست که با توسل به وضعیت امنیتی، آرزوی دیرینه‌‌ محافظه‌کاران به تحقق برسد و طبقاتی‌کردن اینترنت جامه عمل بپوشد و به‌تدریج اقشار و طبقات گوناگونی همچون دانشگاهیان و اهالی رسانه و دولتی‌ها و نظایر آن، ‌هرکدام صاحب لایه‌های جزئی از یک کلیت بزرگ (یعنی اینترنت بین‌الملل) شوند‌. کشورمان نمی‌تواند هم‌زمان هم با بیرون در ستیز باشد و هم در داخل با مردم سروکله بزند. در وضعیتی که کشورمان واقعا در معرض گزند متخاصمان ریز و درشت قرار گرفته است، جبهه داخلی باید دست‌کم به امور روزمره پیش از حوادث اخیر برگردد. از دست رفتن امنیت روانی و محروم‌شدن از بسیاری امکانات و ظرفیت‌های داخلی، این سنگر را آسیب‌‌پذیر می‌‌کند.

آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.