بیراهه خشونت

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

نمی‌دانیم چه در افق سیاسی پیداست و این‌همه تنش و خشونت به کجا خواهد انجامید. پنجشنبه‌شب، اولین شب فراخوان‌ به حضور در خیابان پای یکی از تلویزیون‌های ماهواره‌ای دنبال گزارش و خبر از اعتراضات بودم. در حالی که منِ بیننده به تدریج ویدئو‌های اعتراضات -بعضا خشن- را در آن تلویزیون می‌دیدم، مدام تکرار می‌شد که این بار سطح خشونت‌ها پایین است. آنان بین این موضوع و تهدید دونالد ترامپ رابطه مستقیم قائل بودند. من به همین اعتبار در یادداشتی که روز جمعه نوشتم و روز شنبه منتشر شد، پایین‌بودن سطح خشونت را به عنوان یکی از ویژگی‌های این اعتراضات ذکر کردم، در حالی که بعد دریافتم همان شب، شب سیاه خشونت بود. آیا تصویر خشونت‌ها به آنان نرسیده بود؟ تقریبا مطمئنم که آنان از بالارفتن سطح خشونت آگاه بودند، اما این موضوع را به دلایل مختلف  سانسور می‌کردند. بررسی بازنمایی خشونت در رسانه‌ها و روند روزانه آن موضوعی مهم است که به کالبدشکافی فاجعه رخ‌داده کمک می‌کند؛ اما موضوع من اصل خشونت است. اگر آمارهای اعلامی رسمی و غیررسمی درست باشد، ما با یکی از بالاترین خشونت‌ها در تاریخ معاصر ایران رو‌به‌روییم. صحنه‌های دلخراشی از خشونت عریان منتشر شده است که باید تکلیفمان را با آن روشن کنیم. من به عنوان یک ایرانی، هرگز فکر نمی‌کردم چنین سطحی از خشونت در ایران رخ بدهد. این سطح از خشونت عریان مرا نگران آینده کرده است. همیشه آدم خوش‌بینی بودم و بارها هنگام تحلیل از رویداد به مخاطبانم یادآوری می‌کردم که به این موضوع توجه کنید که ممکن است خوش‌بینی ذاتی من در تحلیلم تأثیر گذاشته باشد، اما اعتراف می‌کنم که من هرگز و هرگز فکر نمی‌کردم در چنین روزگاری زندگی کنم و چنین ظرفیتی از خشونت نزد ایرانیان باشد. هر یک نفر که قربانی این خشونت‌های عریان شده باشد، چند خانواده را تحت‌ تأثیر قرار می‌دهد و بخشی از آنان را به خشونت سوق می‌دهد. جان انسان نباید چنین ارزان باشد. جان انسان نباید چنین بی‌حرمت شده باشد. ما نسلی خواهیم بود که همیشه در برابر تاریخ شرمنده خواهیم بود. خشونت بیراهه است. خشونت سودایی است که هر دو سوی  آن زیان است.

آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.