نیوت گینگریچ، بنیانگذار سیاست جمهوری‌خواهانه مدرن

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

نیوت گینگریچ در سال ۱۹۷۸ از ایالت جورجیا وارد کنگره شد؛ فردی بی‌قرار که نمی‌خواست جمهوری‌خواهان را برای همیشه در جایگاه اقلیت ببیند. در حالی که بسیاری از همکارانش مجلس نمایندگان را دژ تسخیرناپذیر دموکرات‌ها می‌دانستند، او سیاست را میدان رویارویی دید. در دهه ۱۹۸۰ با سخنرانی‌های تند و تیز خود که از طریق دوربین‌های تازه C-Span پخش می‌شد، شهرت یافت؛ سخنرانی‌هایی که اغلب در صحن خالی ایراد می‌شد اما مخاطب اصلی‌اش مردم پای تلویزیون بودند. این شبکه معروف انعکاس سیاست آمریکا، با تک‌دوربین مستقر در رویدادها معروف بوده و همچنان معروف است. نیوت در روزهایی که یک نماینده جوان کم‌نفوذ و پرشور بود، علیه دموکرات‌ها در صحن خالی از نماینده فریاد می‌زد و تماشاگران پای گیرنده‌ها را جذب خود کرد.

او «جامعه فرصت‌گرای محافظه‌کار» را بنیان گذاشت؛ گروهی از جمهوری‌خواهان جوان که می‌خواستند با تاکتیک‌های جسورانه و تهاجمی سلطه دموکرات‌ها را به چالش بکشند.  نقطه عطف او در سال ۱۹۸۹ بود؛ زمانی که جمهوری‌خواهان او را به عنوان ویپ (رئیس نظارت و انتظامات) اقلیت برگزیدند؛ یعنی نفر دوم در رهبری فراکسیون. از آن جایگاه توانست نخستین پیروزی بزرگ خود را رقم بزند: فشار بر پرونده‌های اخلاقی علیه جیم رایت، رئیس دموکرات مجلس که سرانجام به استعفای او انجامید. این موفقیت نشان داد سبک تهاجمی گینگریچ می‌تواند اکثریت را زخمی کند و برایش به‌عنوان استراتژیست اعتبار به همراه آورد.  

در اوایل دهه ۱۹۹۰، گینگریچ به چهره شاخص جمهوری‌خواهان در مجلس بدل شد. حملات بی‌امان، طرح ملی‌سازی انتخابات و توانایی‌اش در بسیج محافظه‌کاران، او را به جانشین طبیعی رهبر اقلیت وقت، باب میشل، تبدیل کرد. هنگامی که میشل در سال ۱۹۹۴ بازنشسته شد، گینگریچ به مقام رهبر اقلیت مجلس نمایندگان رسید و آماده شد تا جمهوری‌خواهان را به سوی انتخابات میان‌دوره‌ای هدایت کند.  

این مقدمه‌ای بود بر «انقلاب جمهوری‌خواهان» در سال ۱۹۹۴. با قرارداد با آمریکا، گینگریچ انتخابات میان‌دوره‌ای را به همه‌پرسی ملی بدل کرد و پس از چهار دهه سلطه دموکرات‌ها، مجلس نمایندگان را به دست جمهوری‌خواهان سپرد. 

پیش از «انقلاب جمهوری‌خواهان» در سال ۱۹۹۴، حزب جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان آمریکا برای مدت بسیار طولانی در اقلیت بود. دموکرات‌ها از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۹۴ یعنی حدود ۴۰ سال پیاپی اکثریت مجلس را در اختیار داشتند. این سلطه طولانی باعث شده بود بسیاری از جمهوری‌خواهان باور کنند که مجلس نمایندگان عملا قلمرو دائمی دموکرات‌هاست و تغییر امکان‌پذیر نیست. 

همین زمینه تاریخی بود که صعود نیوت گینگریچ را چشمگیر کرد: او توانست پس از چهار دهه شکست‌های مداوم، راهبردی طراحی کند که در انتخابات میان‌دوره‌ای ۱۹۹۴ اکثریت را جابه‌جا کند و جمهوری‌خواهان را از اقلیت تاریخی به اکثریت تازه برساند. این تغییر نه‌تنها یک پیروزی انتخاباتی بود، بلکه پایان یک دوره طولانی سلطه دموکرات‌ها و آغاز عصر تازه‌ای از سیاست تهاجمی در کنگره محسوب شد.

اهمیت «ملی‌سازی انتخابات مجلس» که نیوت گینگریچ در ۱۹۹۴ بنا گذاشت، در چند بعد خود را نشان داد:

شکستن الگوی محلی بودن انتخابات مجلس: پیش از آن، رقابت‌های مجلس نمایندگان عمدتا محلی و منطقه‌ای بودند؛ هر نامزد بر مسائل حوزه انتخابیه خود تمرکز می‌کرد. گینگریچ با «قرارداد با آمریکا» این الگو را تغییر داد و همه نامزدهای جمهوری‌خواهان را زیر یک پیام واحد قرار داد. این کار انتخابات مجلس را به یک همه‌پرسی ملی علیه دموکرات‌ها تبدیل کرد.  

ایجاد انسجام حزبی: ملی‌سازی انتخابات باعث شد جمهوری‌خواهان پس از دهه‌ها پراکندگی، با یک برنامه مشترک وارد رقابت شوند. این انسجام در پیام و وعده‌ها، اعتماد رأی‌دهندگان را جلب کرد و به پیروزی گسترده منجر شد.  

تأثیر بر نتایج انتخاباتی: نتیجه مستقیم این راهبرد، پیروزی تاریخی جمهوری‌خواهان در ۱۹۹۴ بود؛ کسب ۵۴ کرسی در مجلس نمایندگان و ۹ کرسی در سنا، و پایان سلطه ۴۰ ساله دموکرات‌ها بر مجلس. این تغییر نشان داد که ملی‌سازی پیام انتخاباتی می‌تواند ساختار قدرت را در واشنگتن دگرگون کند.

تثبیت الگوی جدید در سیاست آمریکا: پس از ۱۹۹۴، ملی‌سازی انتخابات مجلس به یک الگوی پایدار تبدیل شد. هر دو حزب تلاش کردند پیام‌های ملی و هماهنگ ارائه دهند، و انتخابات میان‌دوره‌ای بیش از پیش به همه‌پرسی درباره عملکرد رئیس‌جمهور و حزب حاکم بدل شد.

به این ترتیب، ابتکار گینگریچ و آتشی که لانتز برافروخت، سیاست انتخاباتی آمریکا را برای دهه‌های بعد تغییر داد و مجلس نمایندگان را از مجموعه‌ای از رقابت‌های محلی به نبرد ملی تبدیل کرد.

در مطالب بعدی، به توصیف اهمیت و نقش گینگریچ در سیاست جمهوری‌خواهانه فعلی آمریکا خواهیم پرداخت.