چه کسی مسئول افزایش نرخ سواد است؟
نهضت سوادآموزی یا آموزش‌وپرورش؛ چه کسی مسئول افزایش نرخ سواد در ایران است؟ دیروز معاون وزیر آموزش‌وپرورش در رامسر و در نشست شورای آموزش‌وپرورش اعلام کرده است نرخ باسوادی جمعیت ۱۰ تا ۴۹ سال ایران به بیش از ۹۵.۵ درصد رسیده است.
به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
نهضت سوادآموزی یا آموزش‌وپرورش؛ چه کسی مسئول افزایش نرخ سواد در ایران است؟ دیروز معاون وزیر آموزش‌وپرورش در رامسر و در نشست شورای آموزش‌وپرورش اعلام کرده است نرخ باسوادی جمعیت ۱۰ تا ۴۹ سال ایران به بیش از ۹۵.۵ درصد رسیده است.
علی سعیدی گفت: «بیش از چهار دهه فعالیت نهضت سوادآموزی، دستاوردهای ارزشمندی در زمینه افزایش سطح سواد جامعه حاصل کرده است. این موفقیت حاصل سال‌ها تلاش، مسئولیت‌پذیری و مجاهدت افرادی است که در مسیر ریشه‌کنی بی‌سوادی و گسترش آموزش در مناطق مختلف کشور فعالیت کرده‌اند». او با قدردانی از تلاش آموزش‌دهندگان و فعالان حوزه سوادآموزی افزود: «مأموریت این سازمان در مرحله جدید صرفا به آموزش خواندن و نوشتن محدود نمی‌شود، بلکه حرکت به سمت توانمندسازی افراد و ایجاد فرصت‌های مستمر یادگیری برای بزرگسالان در دستور کار قرار گرفته است. برنامه تحولی سازمان نیز در حال پیگیری است و نقشه راه این تحول با هدف ارتقای سطح مهارت‌ها و توسعه یادگیری مادام‌العمر تدوین شده است».
این سخنان پرسش بزرگی را به وجود می‌آورد که اگر نهضت سوادآموزی سبب شده نرخ باسوادی افراد ۱۰ تا ۴۹ سال به بالای ۹۰ درصد برسد، پس نقش آموزش‌وپرورش یا وزارت علوم و آموزش عالی چه بوده است؟ اگر یک سازمان می‌تواند چنین تأثیری بگذارد، پس چه نیازی به وزارت آموزش‌وپرورش است که به عنوان بزرگ‌ترین وزارتخانه کشور شناخته می‌شود و مسئولیت آموزش به بیش از ۲۰ میلیون دانش‌آموز را دارد؟
از سوی دیگر نیز افراد بالای ۱۸ سال یا سواد دارند یا روانه دانشگاه می‌شوند که زیرمجموعه آموزش عالی است، یعنی وزارت علوم. در واقع این معاون وزیر مسئولیت آموزش از ۱۰ سال به بالا را برعهده نهضت سوادآموزی گذاشته است. شاید او فقط خواسته از زحمات دست‌اندرکاران سازمان نهضت سوادآموزی تشکر کند و آماری را به آنها نسبت داده که نمی‌توانسته تماما در اختیار آنها باشد. این سخنان که با تناقض روبه‌روست، بار دیگر پرسش‌هایی را درباره دلایل ادامه فعالیت سازمان نهضت سوادآموزی آن هم در حالی که ۴۷ سال از تأسیس آن می‌گذرد، مطرح کرد. نهضت سوادآموزی که از ابتدای انقلاب و برای آموزش به بزرگسالان تأسیس شد، سال‌هاست دلایل وجودی خود را از دست داده است. اگر فردی در ابتدای انقلاب سنی بالاتر از ۵۰ سال داشته اکنون، ۹۰ساله است و اگر زنده باشد، حداقل تا ۱۰ سال پیش توانسته است از کلاس‌های نهضت سوادآموزی استفاده کرده و دارای سواد شده است. اگر هم کسی اوایل انقلاب ۲۰، ۳۰ سال داشته و بی‌سواد بوده، در این ۵۰ سال احتمالا توانسته از امکانات این نهضت استفاده کند.
در واقع این سؤال مطرح است که اگر فردی پایین‌تر از ۶۰ سال دارد و اکنون بی‌سواد است، باید از مسئولان آموزش‌وپرورش و بهزیستی پرسید کجا بوده‌اند و چطور نتوانسته‌اند به گونه‌ای این افراد را به مدرسه رفتن تشویق کنند به طوری که نیاز است به سراغ نهضت سوادآموزی بروند؟ به هرحال دیروز خبری رسید که سه هزار نفر در کرمان نیازمند استفاده از امکانات نهضت سوادآموزی هستند. مدت‌هاست مربیان نهضت سوادآموزی قرار است عضوی از آموزش‌وپرورش شوند. تعداد زیادی از مراکز سازمان نهضت سوادآموزی در گوشه و کنار کشور وجود دارند که هر‌کدام در این شرایط کمبود انرژی می‌توانند برای اهداف دیگر استفاده شوند.
تداخل وظایف ارگان‌ها و سازمان‌ها در این مورد کاملا مشهود و نیاز به این است که راه‌حلی در این باره اندیشید به‌ویژه در این روزها که با کمبود منابع و امکانات پس از دو جنگ روبه‌رو هستیم؛ مگر آنکه مسئولان دلایل خاص خودشان را داشته باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
