اقراریان: پروژه‌گرایی و «شهردار بلاگرها» نشانه‌های حکمرانی نمایشی‌اند

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

مهدی اقراریان عضو شورای شهر تهران با طرح مفهوم «حکمرانی نمایشی» در صحن شورا گفت وقتی تعداد پروژه‌های افتتاح‌شده و میزان بازتاب رسانه‌ای جای حل مسائل شهر را می‌گیرد حکمرانی از مسئله‌محوری فاصله می‌گیرد. او پروژه‌گرایی غلبه نگاه کوتاه‌مدت جایگزینی شاخص‌های تبلیغاتی با شاخص‌های عملکردی و شخصی‌شدن مدیریت را از نشانه‌های این نوع حکمرانی دانست و «تبلیغات شخصی مدیران» و پدیده «شهردار بلاگرها» را از مصادیق آن عنوان کرد.

مهدی اقراریان در صحن شورای شهر تهران با اشاره به پرسشی که به گفته او طی بیش از پنج سال حضورش در شورا بارها از سوی شهروندان مطرح شده است گفت شوراها و شهرداران تغییر می‌کنند اما همچنان این پرسش وجود دارد که چرا بسیاری از مشکلات تهران باقی مانده و حتی در برخی حوزه‌ها بیشتر شده است. او گفت در بررسی‌های خود در حوزه حکمرانی با مفهوم «حکمرانی نمایشی» مواجه شده و معتقد است این مفهوم می‌تواند بخشی از شیوه اداره شهرها را توضیح دهد.

اقراریان یکی از نخستین نشانه‌های حکمرانی نمایشی را «پروژه‌گرایی به جای مسئله‌محوری» دانست و گفت مدیران معمولاً درباره تعداد پروژه‌های افتتاح‌شده سخن می‌گویند اما کمتر پرسیده می‌شود کدام مسئله عمومی با اجرای این پروژه‌ها واقعاً حل شده است. به گفته او ساخت پروژه الزاماً به معنای حل مسئله نیست و ممکن است ده‌ها پروژه عمرانی افتتاح شود اما مشکلاتی مانند ترافیک آلودگی هوا و کمبود حمل‌ونقل عمومی همچنان باقی بماند.

این عضو شورای شهر غلبه نگاه کوتاه‌مدت را نشانه دیگر این شیوه حکمرانی عنوان کرد و گفت نمایش مدیریتی به نتیجه سریع نیاز دارد در حالی که مسائلی مانند فقر مسکن آلودگی هوا و حمل‌ونقل با تصمیم‌ها و اقدامات کوتاه‌مدت حل نمی‌شوند. به اعتقاد او زمانی که مدیر به دنبال نمایش نتیجه در یک دوره محدود مدیریتی باشد برنامه‌های بلندمدت و اصلاحات ساختاری در حاشیه قرار می‌گیرند.

اقراریان همچنین از «جایگزینی شاخص‌های تبلیغاتی با شاخص‌های عملکردی» انتقاد کرد و گفت در حکمرانی حرفه‌ای پرسش اصلی این است که چه تغییری در زندگی مردم ایجاد شده اما در حکمرانی نمایشی میزان دیده‌شدن پوشش رسانه‌ای و بازتاب یک اقدام در شبکه‌های اجتماعی به معیار موفقیت تبدیل می‌شود. او گفت تعداد بازدیدها حجم پوشش خبری و بازتاب رسانه‌ای نمی‌تواند جای سنجش واقعی کیفیت زندگی شهروندان را بگیرد.

او شخصی‌شدن حکمرانی را نیز یکی دیگر از نشانه‌های این وضعیت دانست و گفت هرچه مدیریت نمایشی‌تر شود نقش نهادها و فرایندها کمتر و نقش چهره‌ها بیشتر می‌شود. در چنین شرایطی موفقیت‌ها به یک فرد نسبت داده می‌شود و ساختارهای نهادی در حاشیه قرار می‌گیرند و حتی برندسازی سیاسی مدیر می‌تواند به یکی از اهداف سیاست‌گذاری عمومی تبدیل شود.

اقراریان در بیان مصادیق این وضعیت در مدیریت شهری از «تبلیغات گسترده شخصی مدیران» و «شهردار بلاگرها» نام برد و گفت این موارد باید در ارزیابی شیوه حکمرانی مورد توجه قرار گیرد. او تأکید کرد مسئله حکمرانی نمایشی تنها به شهرداری‌ها محدود نیست اما بخشی از ادبیات و نمونه‌های آن از حوزه مدیریت شهری وارد مطالعات حکمرانی شده است.

این عضو شورای شهر تهران گفت باید به جای تقویت شیوه‌های نمایشی به سمت حکمرانی حرفه‌ای حرکت کرد و معیار ارزیابی مدیران را نه تعداد پروژه‌ها و میزان دیده‌شدن آنها بلکه حل مسئله و تغییری قرار داد که در زندگی شهروندان ایجاد می‌شود.