معاونت پارلمانی دولت کجاست

‌پارلمان در نظام حکومتی جمهوری اسلامی جایگاه مهمی دارد. دولت و سایر قوا باید پایبند به قانون باشند و قانون‌گذار هم مجلس شورا‌ست. داشتن رابطه کاری فعال برای هر دو نهاد بسیار مهم است.

این موضوع در ارتباط با مجلس و دولت فعلی و شرایط جنگی بسیار پراهمیت‌تر می‌شود. از سویی تندترین نحله‌های سیاسی مخالف دولت در پارلمان هستند و از سوی دیگر، با شهادت رهبری و عدم دسترسی فراوان و آسان به رهبری جدید، نقش رئیس‌جمهور پررنگ‌تر و عملا این فاصله و اختلاف برای مردم خطرناک‌تر می‌شود. مدتی است‌ آقای دکتر اسماعیلی‌ معاون پارلمانی رئیس‌جمهور شده‌اند. تا‌کنون، حداقل از نظر ارتباطی و خبری، کرکره این معاونت پایین کشیده شده است. شخصیت اثباتی او‌ به‌گونه‌ای است که همه باید از ایشان تمجید کنند. در شورای نگهبان بوده است و نهج‌البلاغه تدریس می‌کرده؛ کتابی که پزشکیان با آن خو گرفته است. اما این جایگاه در این خلأ باید با‌نشاط باشد. فعالیت معاونت پارلمانی، به‌جای حداکثری، حداقلی است. بخشی از آن به خاطر شخصیت فردی آقای اسماعیلی است. نه‌تنها ایشان، بلکه در بعضی وزرا و معاونان آنان هم دیده شده که ابراز بی‌علاقگی به شغل‌شان ‌یا خود را بالاتر دیدن، کار حداکثری و ابتکارات کاری را خلاف شأن می‌دانند. پارلمان و دولت دو قوه جدا هستند، اما این دو قوه به همکاری جدی نیازمندند. معاون پارلمانی باید نقطه‌های تند مخالفت با دولت را در نگاه مردم پاسخ بگوید و با نمایندگان مخالف باب گفت‌وگوی علنی باز کند. در هیچ‌یک از این پاسخ‌گویی‌ها و ارتباطات، صدای معاونت پارلمانی شنیده نمی‌شود. چندین لایحه، به دلیل اینکه پارلمان مخالفت می‌کند، به مجلس نرفته ‌یا مرجوع  شده است.

دولت با عدم حضور و نشاط معاونت پارلمانی آسیب جدی می‌بیند. نکته دیگر تعطیلی مجلس است. شاید در شرایط فعلی مشکلات را کم کند، اما دولت و معاونت پارلمانی باید برای بازگشایی مجلس تلاش می‌کرد. حرمت قانون اساسی و حرمت رأی‌دادن مردم، در سال‌های جنگ و زیر بمباران، با همه مشکلاتش باید رعایت می‌شد.