مردم، قربانی سیاست فشار آمریکا

در میانه تشدید تنش‌های سیاسی و فشارهای اقتصادی علیه ایران، عمادالدین باقی، نویسنده و فعال حقوق بشر، در نامه‌ای خطاب به فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، نسبت به پیامدهای انسانی تحریم‌های آمریکا بر زندگی مردم ایران هشدار داده است. باقی در این نامه با تأکید بر اینکه شهروندان عادی بیش از دیگران هزینه تحریم‌ها و تقابل‌های سیاسی را می‌پردازند، از سازمان ملل خواسته است رنج مردم ایران را در میان منازعات ژئوپلیتیک نادیده نگیرد. او همچنین این پرسش را مطرح می‌کند که فشار عامدانه اقتصادی بر غیرنظامیان برای دستیابی به اهداف سیاسی، تا چه اندازه می‌تواند با اصول بنیادین حقوق بشر سازگار باشد؟

‌جناب آقای فولکر تورک

کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد

با سلام

من کاملا آگاهم که در فضای سیاسی به‌شدت دوقطبی و فزاینده نظامی‌گری که ناشی از سیاست‌های دولت ایالات متحده است، درخواست‌ها برای حمایت از حقوق بشر ممکن است آن‌گونه که شایسته است مورد توجه قرار نگیرند. با این حال، انتظار دارم تا آنجا که در چارچوب اختیارات شماست، برای جامعه جهانی روشن سازید که قربانیان اصلی آنچه ایالات متحده «تحریم‌های کوبنده و بی‌سابقه» می‌نامد، مردم ایران هستند. برخلاف دولت‌ها و نهادهای حکومتی، شهروندان عادی دسترسی ویژه‌ای به ذخایر مالی، مجاری اقتصادی جایگزین یا سایر ابزارهایی که بتوانند خود را با آنها از پیامدهای چنین اقداماتی مصون نگه دارند، ندارند.

مقامات ایالات متحده بارها به‌طور آشکار و صریح اعلام کرده‌اند که یکی از اهداف اعمال تحریم‌ها، وارد‌آوردن چنان فشار و رنج شدیدی بر مردم ایران است که آنان برای تحقق هدف سیاسی مورد نظر ایالات متحده، یعنی سرنگونی دولت ایران، به خیابان‌ها بیایند.

اگر غیرنظامیان عمدا و به امید آنکه به ابزاری برای تغییر سیاسی بدل شوند، در معرض محرومیت اقتصادی و سختی‌های طاقت‌فرسا قرار گیرند، آنگاه مرز میان فشار سیاسی و مجازات دسته‌جمعی یک ملت، از منظر حقوق بشر به مسئله‌ای عمیقا نگران‌کننده تبدیل می‌شود. با مردم عادی هرگز نباید به‌عنوان اهرم فشاری برای دستیابی به اهداف ژئوپلیتیک رفتار کرد. هیچ اختلاف سیاسی، هرچقدر هم که جدی باشد، نمی‌تواند سیاست‌هایی را توجیه کند که آگاهانه بارِ تقابل را بر دوش کل جمعیت غیرنظامی می‌اندازند.

به باور من، این یکی از غیرقابل‌ دفاع‌ترین و زشت‌ترین اشکال رفتار سیاسی در نظم بین‌المللی کنونی است. از این‌رو، از دفتر شما می‌خواهم که به این موضوع نه صرفا به‌عنوان مسئله‌ای در چارچوب تقابل‌های ژئوپلیتیک، بلکه به‌عنوان مسئله‌ای حیاتی در حوزه حقوق بنیادین بشر، کرامت انسانی و حفاظت از غیرنظامیان بپردازد. محترمانه از شما درخواست می‌کنم اطمینان حاصل کنید که رنج مردم ایران در میان محاسبات ژئوپلیتیک نادیده گرفته نمی‌شود و به حاشیه نمی‌رود. حقوق و کرامت آنان باید همچنان در کانون گفتمان بین‌المللی حقوق بشر باقی بماند.‌