‌تقلب دانشجویان

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

فردین علیخواه، استاد دانشگاه، در متنی که در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده، به معضلی که اکنون در جوامع دانشگاهی رو به افزایش است، می‌پردازد: «تأثیر هوش مصنوعی بر تحصیل دانشجویان». او می‌نویسد: «یکی، دو سالی است که آموزش عالی با مسئله‌ای جدی روبه‌رو شده است؛ جدی‌تر از نگرانی‌های قدیمی درباره تقلب دانشجویی. با آمدن ابزارهای هوش مصنوعی برای تولید متن، دیگر نمی‌توان مانند قبل با اطمینان فهمید کدام دانشجو واقعا بااستعداد‌ و کدام‌یک فقط از این ابزارها کمک گرفته است. در امتحانات مجازی چند ترم اخیر، موضوعی که بیش از هر چیز توجه را جلب می‌‌کند، شباهت عجیب پاسخ‌هاست. دانشجویانی که در کلاس‌ها، سطوح بسیار متفاوتی از مشارکت و دقت را داشتند، در برگه‌ امتحان جواب‌هایی می‌دادند که از نظر جمله‌بندی، کلمه‌ها و حتی منطق استدلال، عجیب شبیه هم بود؛ جمله‌هایی یکنواخت، فهرست‌هایی مرتب، لحنی صاف که هیچ فرازونشیبی نداشت. انگار متن هیچ رد‌پای شخصی‌ای ندارد. مسئله این است که این پدیده، «تقلب» در نوع قدیمی‌ آن نیست. امکان ردیابی تقلب‌ در نوع قدیمی آن وجود داشت؛ متن با منبعی مشخص مقایسه‌ و در نهایت اثبات می‌شد. اما آنچه اکنون اتفاق می‌افتد، شکل دیگری دارد؛ پاسخ‌ها آن‌قدر شبیه هم شده‌اند که مرز بین «فهمیدن» و «کپی‌کردن» مبهم شده است. دانشجویی که جواب روان و منسجمی تحویل می‌دهد، ممکن است واقعا مطلب را فهمیده و فقط برای پالایش نوشته‌اش از فناوری کمک گرفته باشد‌ یا ممکن است هیچ‌چیز نفهمیده باشد و همه‌چیز را مستقیم از هوش مصنوعی دریافت کرده باشد. با ابزارهایی که اکنون در دست داریم، تشخیص این دو حالت عملا سخت و چالش‌برانگیز شده است».  این استاد دانشگاه نوشته خود را چنین به پایان می‌برد: «ما دچار شکلی از «آنومی» شده‌ایم؛ مفهومی که امیل دورکیم، جامعه‌شناس فرانسوی از آن گفت: وضعیتی که قاعده‌های قدیمی دیگر جواب نمی‌دهند و قاعده تازه‌ای هم هنوز شکل نگرفته است. این روزها استادان هم نمی‌دانند راه درست کدام است و شاید صادقانه‌ترین جمله‌ای که می‌شود در پایان این یادداشت نوشت، همین باشد: در مسیری هستیم که می‌دانیم دارد چه اتفاقی می‌افتد، ولی هنوز نمی‌دانیم باید چه‌ کار کنیم».