طلای سرخ
در هفتهای كه گذشت بیشتر اخباری كه از ایران در رسانههای مختلف جهان مورد توجه قرار گرفته، بر پایه چند نكته است، موضوع برادران افكاری كه بهشدت از سوی عفو بینالملل مطرح شده و رسانههای جهان با توجه به اعدام نوید افكاری، نسبت به آن معترض بودند. سرگذشت مرد چینی كه زنان و دختران ایرانی را مورد آزار و اذیت قرار داده است و اینكه اكنون ممنوعالخروج شده و هنوز بخشی از توهینهایش از شبكههای اجتماعی چين پاك نشده است.
اما كسب اولین سهمیه المپیك بدمینتون توسط ثریا آقایی توانست توجه چند رسانه را جلب كند.
آتلانتیك كنسول رسانهای است كه درباره همسر آقای رئیسی - ایران گزارشی ارائه كرده است، البته به این نكته كمتر توجه كرده كه در ایران همسر رئیسجمهور چندان فعالیت سیاسی و در صحنهای ندارد. در این گزارش با اشاره به چند عملكرد و سخنان جمیله علمالهدی پیشبینی شده است: «با چنین سابقهای، بهراحتی میتوان تصور کرد که ریاستجمهوری جدید، سیاستی خاص بههمراه داشته باشد برای مثال ازدواج در سنین پایین تشویق میشود، زیرا زن و شوهر معتقد به ازدواج زودهنگام و مطابق با سنت هستند. یك مقاله سرگرمكننده نیز در تایمز هندوستان درباره سفر به ایران منتشر شده كه با جزئیات زیادی درباره نحوه رفت و آمد و فعالیت زنان گردشگر است و البته با این جمله آغاز شده «خیلی سخت است كه باور كنیم زمانی ایران كشوری لوكس و پیشرفته بوده است». عجیب اینكه دلایل این تعجب به نحوه نگهداری از پرسپولیس در شیراز، میدان امام در اصفهان و... از نظر این نویسنده برمیگردد.
نیویوركر نیز چند روز پیش به قلم ریچاد برودی، منتقد مشهور، نقدی بر «طلای سرخ» ساخته جعفر پناهی نوشته و آن را اثری سیاسی دانسته است. در بخشی از نقد اشاره شده كه این فیلم برخورد عجیب و غریب و دربردارنده پیوندهای جنسیت و پول، جرم و فساد را روایت كرده است. «در یك صحنه كه حسین و علی با هم روی موتور حسین سوار میشوند، به شكلهای مختلف از نگاه مردانه روایت میكند... در یك مورد، صحنههای مستندی از عابران پیاده در سراسر شهر را نشان میدهد اما تمركز بر زنان مختلفی است که مردان پس از توصیههای بدبینانه و از بالا به پایین خود آنان را بهعنوان قربانی ارزیابی میکنند.
آسوشیتدپرس نیز گزارشی از رأیدهندگان در سطح شهر تهران تهیه كرده بود و تحلیل كرده كه اصولگرایان از كاهش تعداد رأیدهندگان استقبال میكنند. همچنین با چند نفر از رأیدهندگان گفتوگو كرده است: «شهلا پازوکی، رأیدهندهای از تهران گفت: «ما نمیتوانیم سرنوشت خود را به دست خارجیها بسپاریم و اجازه دهیم آنها برای ما تصمیم بگیرند و شرایطی را ایجاد كنند كه برای ما مضر باشد». همچنین علی حسینی، 36ساله و بیکار كه ساکن جنوب تهران است، درباره رأیدادن گفت: «فایدهای ندارد». کسی که پس از مدتی در انتخابات پیروز شود میگوید که به دلیل مداخله افراد بانفوذ نمیتواند مشکل اقتصاد را حل کند. او سپس قولهای خود را فراموش میکند و ما مردم فقیر دوباره ناامید میشویم».
در هفتهای كه گذشت بیشتر اخباری كه از ایران در رسانههای مختلف جهان مورد توجه قرار گرفته، بر پایه چند نكته است، موضوع برادران افكاری كه بهشدت از سوی عفو بینالملل مطرح شده و رسانههای جهان با توجه به اعدام نوید افكاری، نسبت به آن معترض بودند. سرگذشت مرد چینی كه زنان و دختران ایرانی را مورد آزار و اذیت قرار داده است و اینكه اكنون ممنوعالخروج شده و هنوز بخشی از توهینهایش از شبكههای اجتماعی چين پاك نشده است.
اما كسب اولین سهمیه المپیك بدمینتون توسط ثریا آقایی توانست توجه چند رسانه را جلب كند.
آتلانتیك كنسول رسانهای است كه درباره همسر آقای رئیسی - ایران گزارشی ارائه كرده است، البته به این نكته كمتر توجه كرده كه در ایران همسر رئیسجمهور چندان فعالیت سیاسی و در صحنهای ندارد. در این گزارش با اشاره به چند عملكرد و سخنان جمیله علمالهدی پیشبینی شده است: «با چنین سابقهای، بهراحتی میتوان تصور کرد که ریاستجمهوری جدید، سیاستی خاص بههمراه داشته باشد برای مثال ازدواج در سنین پایین تشویق میشود، زیرا زن و شوهر معتقد به ازدواج زودهنگام و مطابق با سنت هستند. یك مقاله سرگرمكننده نیز در تایمز هندوستان درباره سفر به ایران منتشر شده كه با جزئیات زیادی درباره نحوه رفت و آمد و فعالیت زنان گردشگر است و البته با این جمله آغاز شده «خیلی سخت است كه باور كنیم زمانی ایران كشوری لوكس و پیشرفته بوده است». عجیب اینكه دلایل این تعجب به نحوه نگهداری از پرسپولیس در شیراز، میدان امام در اصفهان و... از نظر این نویسنده برمیگردد.
نیویوركر نیز چند روز پیش به قلم ریچاد برودی، منتقد مشهور، نقدی بر «طلای سرخ» ساخته جعفر پناهی نوشته و آن را اثری سیاسی دانسته است. در بخشی از نقد اشاره شده كه این فیلم برخورد عجیب و غریب و دربردارنده پیوندهای جنسیت و پول، جرم و فساد را روایت كرده است. «در یك صحنه كه حسین و علی با هم روی موتور حسین سوار میشوند، به شكلهای مختلف از نگاه مردانه روایت میكند... در یك مورد، صحنههای مستندی از عابران پیاده در سراسر شهر را نشان میدهد اما تمركز بر زنان مختلفی است که مردان پس از توصیههای بدبینانه و از بالا به پایین خود آنان را بهعنوان قربانی ارزیابی میکنند.
آسوشیتدپرس نیز گزارشی از رأیدهندگان در سطح شهر تهران تهیه كرده بود و تحلیل كرده كه اصولگرایان از كاهش تعداد رأیدهندگان استقبال میكنند. همچنین با چند نفر از رأیدهندگان گفتوگو كرده است: «شهلا پازوکی، رأیدهندهای از تهران گفت: «ما نمیتوانیم سرنوشت خود را به دست خارجیها بسپاریم و اجازه دهیم آنها برای ما تصمیم بگیرند و شرایطی را ایجاد كنند كه برای ما مضر باشد». همچنین علی حسینی، 36ساله و بیکار كه ساکن جنوب تهران است، درباره رأیدادن گفت: «فایدهای ندارد». کسی که پس از مدتی در انتخابات پیروز شود میگوید که به دلیل مداخله افراد بانفوذ نمیتواند مشکل اقتصاد را حل کند. او سپس قولهای خود را فراموش میکند و ما مردم فقیر دوباره ناامید میشویم».