همسفر با اتوبوسها
در دو سال گذشته بارها از مسئولان شهرداری تهران و مدیران شرکت واحد پرسیده بودم چرا برای مسیرهای پرتردد و پرمسافر -مانند محور پارکوی تا راهآهن- اتوبوسهای دوکابین خریداری نمیشود؟ پاسخی که تقریبا همیشه میشنیدم، یک جمله ثابت بود: «کارخانههای داخلی اتوبوس دوکابین تولید نمیکنند و ناچار به واردات هستیم».
به گزارش گروه رسانهای شرق،
فرورتیش رضوانیه: در دو سال گذشته بارها از مسئولان شهرداری تهران و مدیران شرکت واحد پرسیده بودم چرا برای مسیرهای پرتردد و پرمسافر -مانند محور پارکوی تا راهآهن- اتوبوسهای دوکابین خریداری نمیشود؟ پاسخی که تقریبا همیشه میشنیدم، یک جمله ثابت بود: «کارخانههای داخلی اتوبوس دوکابین تولید نمیکنند و ناچار به واردات هستیم».
با توجه به اینکه ساکن خیابان ولیعصر بوده و از نزدیک با شرایط ترافیکی و الگوی سفر در این محور آشنا هستم، بر این باورم که اتوبوسهای دوکابین الزاما بهترین گزینه برای این مسیر شلوغ نیستند. بااینحال، همان زمان به مدیران شرکت واحد اعلام کردم اگر روزی اتوبوس جدیدی وارد کشور شود، با تمام توان و امکاناتم آن را پوشش رسانهای خواهم داد؛ حتی اگر لازم باشد تا پای کشتی در بندر حاضر شوم.
یک روز پنجشنبه، روابطعمومی شرکت واحد با من تماس گرفت و خبر داد ۱۵ دستگاه اتوبوس ۱۸متری در حال طی مراحل ترخیص است. به من گفته شد اگر همچنان مایل به ثبت گزارش هستم، باید روز شنبه خودم را به بندرعباس برسانم.
در شرایطی که تاریکی اینترنت دسترسی به مخاطبانم را قطع کرده بود، با در نظر گرفتن نیاز فوری و ضروری تهران به اتوبوسهای دوکابین جدید، تصمیم گرفتم این مأموریت را بپذیرم. پس از پیوستن به گروهی از رانندگان زبده و باتجربه شرکت واحد که قرار بود اتوبوسهای یوتانگ را از بندرعباس تا تهران هدایت کنند، بهخوبی متوجه شدم با مأموریتی دشوار و فرساینده روبهرو هستم.
از همان لحظه حرکت، سبک زندگیام تغییر کرد؛ چراکه ناچار بودم خواب، استراحت و فعالیت روزانهام را با برنامه رانندگان هماهنگ کنم. هر روز حوالی ساعت پنج صبح بیدار میشویم، ساعت شش صبحانه میخوریم و رأس ساعت هفت حرکت آغاز میشود. حرکت همزمان ۱۵ دستگاه اتوبوس نو، با طراحی و رنگ خاص و طولی بیش از یک تریلی معمولی، صحنهای چشمگیر و تماشایی برای رهگذران میسازد، اما برای رانندگان یوتانگها، این مسیر سرشار از دغدغه و مسئولیت است.
علاوه بر ریسک تردد کنار کامیونها، تریلیها و کاروانهای محمولههای ترافیکی، رانندگان باید با چالههای عمیق آسفالت، دستاندازهای ناگهانی، شرایط جوی نامساعد، بارندگی، مه، برف و جادههای یخزده نیز دستوپنجه نرم کنند. از سوی دیگر، توقف کنار جاده برای این کاروان تقریبا ناممکن است؛ چراکه باید فضایی برای توقف همزمان ۱۵ اتوبوس وجود داشته باشد. اگر یک اتوبوس به هر دلیلی ناچار به توقف شود، سایر رانندگان نمیتوانند آن را تنها بگذارند و مسیر را ادامه دهند؛ بنابراین همه باید متوقف شوند. همین موضوع، برنامهریزی و مسیریابی سفر را به فرایندی پیچیده و حساس تبدیل کرده است.
در لحظهای که این گزارش را مینویسم، چند ساعت از آغاز روز دوم سفر گذشته است. ابتدا به سیرجان رسیدیم و پس از چند ساعت استراحت، مسیر نائین را در پیش گرفتیم و شب به توقفگاه میرسیم.
برخی از رانندگان مسئولیتی مضاعف بر عهده دارند؛ چراکه شبها پس از رسیدن به پارکینگ، عملیات سوختگیری اتوبوسها را انجام میدهند. به همین منظور، با هماهنگی شرکت پخش فراوردههای نفتی، در هر شهر یک تانکر گازوئیل برای تأمین سوخت مورد نیاز کاروان در نظر گرفته شده است. همچنین گروهی از متخصصان امداد شرکت واحد با یک کامیون حامل تجهیزات فنی، این کاروان را همراهی میکنند تا در صورت بروز هرگونه مشکل، بلافاصله وارد عمل شوند.
من اکنون روی صندلی اتوبوس دوکابینی نشستهام که بهزودی به خطوط پرتردد اختصاص داده خواهد شد و هر روز میلیونها مسافر را برای انجام امور اداری، درمانی، تجاری و تفریحی جابهجا میکند.
آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.
