تعطیلی پی در پی آژانس های گردشگری

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

محسن قادری، کارشناس صنعت گردشگری با اشاره به این موضوع به شرق می گوید که وابستگی طولانی اقتصاد کشور به درآمدهای نفتی سبب شده است که دولت های مختلف به اهمیت صنعت گردشگری در ارزآوری واقف نباشند این در حالی است که بخش بزرگی از درآمدهای کشورهای منطقه از صنعت گردشگری تامین می شود.

او با تاکید بر ضرورت عبور از مدل سنتی گردشگری و حرکت از فروش سفر به سمت خلق ارزش می گوید که "یکی از تغییرات مهم بازار، حرکت بخشی از تقاضا از سفرهای عمومی به سمت سفرهای تخصصی است. گردشگری تجاری و نمایشگاهی، همایش‌ها و رویدادها، گردشگری سلامت و طبیعت‌گردی از حوزه‌هایی هستند که می‌توانند ارزش افزوده بیشتری ایجاد کنند.در این میان، صنعت MICE یا گردشگری مربوط به جلسات، مشوق‌ها، کنفرانس‌ها و نمایشگاه‌ها، فقط مسافر تولید نمی‌کند؛ بلکه برای هتل‌ها، شرکت‌های حمل‌ونقل، مراکز نمایشگاهی، رستوران‌ها و بسیاری از کسب‌وکارهای خدماتی هم تقاضا ایجاد می‌کند.از این منظر، تاجر، پزشک، پژوهشگر، شرکت‌کننده در یک کنفرانس یا بازدیدکننده نمایشگاه نیز گردشگر محسوب می‌شود؛ با این تفاوت که سفر او می‌تواند ارزش اقتصادی بیشتری برای مقصد ایجاد کند."

این کارشناس همچنین توضیح می دهد: "در شرایطی که ورود گردشگران تفریحی خارجی با موانع مختلف روبه‌رو است، گردشگری سلامت می‌تواند یکی از مسیرهای جایگزین جذب مسافر خارجی باشد. ایران از پزشکان متخصص، مراکز درمانی و ظرفیت‌های پزشکی قابل توجهی برخوردار است و هزینه برخی خدمات درمانی نیز در مقایسه با شماری از کشورهای منطقه رقابتی است.با این حال، تبدیل ظرفیت پزشکی به درآمد گردشگری نیازمند ایجاد یک زنجیره حرفه‌ای است؛ زنجیره‌ای که از بازاریابی و اعتبارسنجی مراکز درمانی آغاز شود و به صدور روادید، انتقال بیمار، مترجم، اقامت همراهان و پیگیری‌های پس از درمان برسد. بازار کشورهای همسایه در این زمینه اهمیت ویژه‌ای دارد و توسعه سازوکارهای حرفه‌ای برای پذیرش بیمار و هماهنگی میان بخش سلامت و گردشگری می‌تواند سهم ایران را از بازار منطقه افزایش دهد."

قادری همچنین می گوید:  "در شرایطی که برخی مقاصد اروپایی و دوردست با موانع بیشتری مواجه شده‌اند، کشورهای پیرامونی می‌توانند اهمیت بیشتری پیدا کنند. عراق، عمان، افغانستان و اقلیم کردستان عراق از جمله بازارهایی هستند که ظرفیت توسعه سفر، تجارت، گردشگری سلامت و تعاملات اقتصادی دارند. نزدیکی جغرافیایی، اشتراکات فرهنگی و امکان توسعه ارتباطات تجاری، از مزیت‌های این بازارهاست.البته استفاده از این ظرفیت به ثبات مقررات، تسهیل روادید و توسعه حمل‌ونقل نیاز دارد."

او در ادامه تاکید می کند:  "گردشگری منطقه‌ای نباید فقط به سفر زیارتی یا تفریحی محدود شود؛ بلکه می‌تواند بخشی از دیپلماسی اقتصادی کشور باشد."

این کارشناس صنعت گردشگری می افزاید: "رکود گردشگری فقط به کاهش فروش تور و بلیت محدود نمی‌شود؛ یکی از مهم‌ترین پیامدهای آن، آسیب به سرمایه انسانی است. فشارهای متعدد بر صنعت گردشگری کشور سبب شده است شمار قابل توجهی از دفاتر خدمات مسافرتی در سال‌های اخیر از چرخه فعالیت خارج شده یا با ظرفیت بسیار پایین‌تری کار می‌کنند.این وضعیت به دفاتر محدود نمی‌ماند و راهنمایان گردشگری، رانندگان، نیروهای اجرایی و دیگر فعالان زنجیره سفر را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. از آنجا که گردشگری صنعتی زنجیره‌ای است، هر کاهش در تقاضا می‌تواند مجموعه‌ای از کسب‌وکارهای وابسته را نیز دچار مشکل کند. بنابراین سیاست حمایتی باید کل زنجیره ارزش را دربر بگیرد، نه فقط یک بنگاه مشخص را."

قادری می گوید: "تسهیلات مقطعی نمی‌تواند جایگزین اصلاح ساختاری محیط کسب‌وکار شود. یک بنگاه گردشگری برای فعالیت پایدار به پرواز، هتل، نیروی انسانی، بیمه، حمل‌ونقل، خدمات بانکی، دسترسی بین‌المللی و ثبات مقررات نیاز دارد.به همین دلیل، حتی حمایت‌های مالی در صورت تداوم مشکلات ساختاری نمی‌تواند رشد پایدار ایجاد کند. مسئله اصلی گردشگری، بیش از بسته‌های حمایتی کوتاه‌مدت، ایجاد محیطی قابل پیش‌بینی برای سرمایه‌گذاری و فعالیت است."

این کارشناس صنعت گردشگری همچنین تاکید می کند: "ترکیه نمونه‌ای است که نشان می‌دهد گردشگری زمانی به موتور اقتصادی تبدیل می‌شود که زنجیره ارزش آن شکل بگیرد؛ از حمل‌ونقل هوایی و هتلداری گرفته تا تبلیغات، خرید، سرگرمی و خدمات فرهنگی. ایران نیز علاوه بر جاذبه‌های تاریخی و فرهنگی، از تنوع طبیعی گسترده‌ای برخوردار است. اما میان ظرفیت و محصول گردشگری فاصله وجود دارد.

یک منطقه طبیعی تنها زمانی به مقصد اقتصادی تبدیل می‌شود که دسترسی، اقامت، ایمنی، خدمات بهداشتی، راهنمای حرفه‌ای و برنامه سفر داشته باشد. توسعه اکوتوریسم نیز باید همزمان با حفاظت از محیط زیست انجام شود.از سوی دیگر، رویدادهایی مانند کنسرت‌ها، جشنواره‌ها، نمایشگاه‌ها و همایش‌ها می‌توانند بهانه‌ای برای سفر داخلی باشند و با فعال کردن هتل، رستوران، حمل‌ونقل و مراکز خرید، یک زنجیره اقتصادی ایجاد کنند. تحقق این مدل نیازمند برنامه‌ریزی حرفه‌ای، تقویم منظم رویدادها و مشارکت جدی بخش خصوصی است.