کار ناتمام اسرائیل

محمد سلطانی‌رنانی - هیئت‌علمی دانشگاه اصفهان

دکتر محمدجواد ظریف، دانشیار دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران، سال‌ها دستیار ارشد وزارت خارجه، معاون حقوقی وزارت امور خارجه به مدت 10 سال (1371 تا 1381)، سفیر ایران در سازمان ملل به مدت پنج سال (1381 تا 1386)‌ و وزیر امور خارجه به مدت هشت سال، تحریم‌شده از سوی وزارت خزانه‌داری آمریکا و دولت کانادا، پس از گذشت 35 روز از جنگ خانمان‌سوز و وحشیانه آمریکا و اسرائیل با ایران مقاله‌ای در مجله فارین‌افرز (Foreign Affaris) می‌نویسد که ایران پیروز این آوردگاه بوده و روا و شایسته است که بر پایه توافقی جامع درگیری را پایان دهد، همه تحریم‌‌ها برداشته شود، تنگه هرمز باز شود، پیمان عدم تعرض دوجانبه امضا شود و... .

نه‌، هر کسی که در ایران بخواهد از قرارداد صلح از موضع قدرت و عزت سخن بگوید یا بنویسد یا خودش ترور می‌شود‌ یا شخصیتش! جنگ باید ادامه پیدا کند، باید اسرائیل فرصت پیدا کند تا بیشتر بکشد، هنوز ده‌ها رجل سیاسی، درس‌خوانده و تحصیل‌کرده، فرهیخته و دانشمند، سردار نظامی باتجربه و دلیر باقی مانده‌اند؛ اسرائیل باید فرصت کند تا یک‌به‌یک آنان را نیز ترور کند! و صدها کارخانه و نیروگاه و پل و دانشگاه در ایران هست، باید آنها نیز ویران شود! ترک مخاصمه و امضای پیمان عدم تعرض بماند برای آن زمان که همه اهداف اسرائیل تحقق پیدا کرد.

حال چه کسی درست می‌گوید؟! آن کسی که می‌خواهد فرصت جنایتکاری بیشتر و گسترده‌تر را از اسرائیل بگیرد؟! یا آن کسی که می‌‌خواهد چنین فرصتی به او بدهد؟! البته حافظه تاریخی ما آن‌قدر کوتاه نشده که به یاد نیاوریم در جریان برجام نیز دقیقا چه کسانی همراه و هم‌نوا با رژیم صهیونیستی، از برجام ناخوش‌احوال شدند و به همین جناب ظریف فحش و لعن و نفرین فرستادند! چرا؟! خب معلوم است، برجام‌ ظلم بزرگی را از دوش مردم ایران برمی‌داشت: تحریم‌ها! و صهیونیست‌ها و هم‌نواهایشان اصلا خوش نداشتند که این بار سنگین برداشته شود.

یک قلم جاسوس صهیونیست هم داشتیم؛ سر کار عِلیّه کاترین شکدم! و البته حافظه ما هنوز مختل نشده و به یادمان مانده که چه کسانی و پیروان چه مسلکی، این علیا‌مخدره را آوردند و تا جاهایی هم پیش بردند و چه فضاحت و رسوایی... و البته هنوز یادداشت‌‌های حضرت ایشان نیز در دسترس است تا بدانیم معمولا جاسوس‌ها چگونه می‌گویند و به چه ادبیاتی می‌نویسند.

آری، محمدجواد ظریف که تمام عمر خویش در خدمت دستگاه دیپلماسی کشورش بوده است، باید ظرف سه روز بیاید و بگوید غلط کردم که طرح ترک مخاصمه دادم! آری، بناست مملکت، جنگ و صلحش، روابط خارجی و دیپلماسی‌اش، امنیت داخلی و آرامشش، صنعت و دانشگاه و مجلس و صداوسیما و خیابانش، همه و همه به دست یک اقلیتی باشد تا دشنام دهند، بر همه به‌جز خودشان مرگ بفرستند‌ و البته تهدید کنند! این اقلیت نه‌تنها اجازه تجمع و راهپیمایی و ابراز عقیده به‌جز خودشان نمی‌دهند، بلکه‌ نه رأی مردم و منتخب آنان برایشان محترم است، نه چیزی به نام وزارت امور خارجه را قبول دارند‌ و نه حتی قوه قضائیه و قوانین مدون کشور را! آنان برای همه نسخه می‌پیچند و ضرب‌الاجل تعیین می‌کنند و اعلام جرم می‌کنند و کیفرخواست صادر می‌کنند! و آنان هم‌اینک یک خواسته دارند: جنگ باید ادامه پیدا کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «بله» و «روبیکا» بپیوندید.