هنر و ایرانمهر

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

محمود دولت آبادی در یادداشتی نوشت: بیمارستان ایرانمهر برای ارباب هنر نه فقط مکانی برای درمان جسم هنروران معاصر بوده است، بلکه کم یابیش پناه روانی این معدود آدمیان نیز می بوده است و پزشکان و یار پزشکانش همواره رفیقانه ترین رفتار را داشته اند با اهل هنر و فرهنگ در این سرزمین که نظام های سیاسی غالبا رفتاری نادوستانه و بلکه بیشتر خصمانه داشته اند با ایشان و می دارند هم. شبی در سالن نمایش نشسته بودم که خبر شدم سپانلوی بیمار مرا می خواهد ببیند، دویدم رفتم و آنجا سپانلو تصویری نشانم داد از درونه خودش و گفت تو می توانی به دکتر پارسا نشان بدهی و من قریب یازده شب نزد دکتر پارسا بودم و… اگر مناسبات رفیقانه نمی بود چگونه چنین رفتاری معقول می نمود؟. در باره ی دیگر دوستان ما نیز پارسا و همراهان وی چنین بوده اند و چنین تر هم که اگر بخواهم نام ببرم بسیار می شوند و نام های ایشان و یاری گرفتن شان از همه امکانات ایرانمهر بر دوستداران فرهنگ پوشیده نیست، از زنده یاد پرویز فنی زاده، احمد شاملو، هوشنگ گلشیری، درویشیان و…

اکنون تجربه ی بستری بودن دوستی دیگر «دکتر جواد مجابی» را داشتیم و مراقبت‌های بعد از آن با لطف دکتر خسرو پارسا در مدیریت بیماری، زحمت دکتر شهریاری در جراحی موضعی در کاسه‌ی سر، و دکتر نجل رحیم در همراهی‌ها نسبت به بیمار و مراقبت های ویژه . اما این بار اتفاق نو- جالبی در این رابطه رخ داده است و آن نقش ورزیدن جواد مجابی در بستر بیماری ست.

آری… دکتر مجابی که آرام ناپذیر است و در نقاشی نیز دستی دارد، در طول روز و شب های بیمارستان نگاره‌هایی نقش زده که یادمانی تقدیم شده است به ایرانمهر و این یکی از

ابتکارات خاص مجابی ست و جالب این که بیمارستان از آن استقبال کرده و پذیرفته است. فکر بدیعی ست این که از هر هنرمند یادگاری به نشانه‌ی سپاس و قدرشناسی از پزشکان و یارپزشکان ایرانمهر در گنجینه‌ی آن بیمارستان بماند، از آن جمله همین خط ارادت که تقدیم می شود به بزرگان قدرشناس هنر و فرهنگ بیمارستان ایرانمهر در ایران.

محمود دولت آبادی

هجدهم خردادماه یکهزار و   

چهارصد و پنج خورشیدی

تهران