زیر دو خم

در ورزش کشتی گاهی اتفاق می‌افتد که هیچ‌کدام از دو حریف راهی برای نفوذ در دفاع حریف مقابل و اجرای فن باز نمی‌کند. به اصطلاح بازی گیر می‌کند و طرفین با انجام کارهای تکراری به‌نوعی درجا می‌زنند. حکایت جنگ‌ها هم همین است. گاهی دو طرف هیچ راهی برای پیشروی در سمت مقابل پیدا نمی‌کنند، اما تمایلی هم برای صلح و حتی آتش‌بس ندارند. سال‌‌های آخر جنگ ما با حزب بحث عراق چنین وضعیتی داشتیم؛ نه صدام می‌توانست عملیات کارسازی بکند نه ما.
حکایت جنگ اخیر ما با آمریکا و صهیونیست‌ها، اما حکایت دیگری است. ما زیر دوخم حریف را گرفته‌ایم. حیف که از ورزش زیبای کشتی فقط در حد یک تماشاگر مسابقات حساس سر درمی‌آورم. اما این‌قدر می‌فهمم که یک کشتی‌گیر باتجربه و محتاط طوری وسط تشک نمی‌آید که حریف به‌سادگی بتواند زیر دوخم او را بگیرد. برعکس، یک کشتی‌گیر مغرور و نسنجیده‌کار، هرچقدر هم هیکل‌دار و قدرتمند باشد، اگر بی‌محابا با حریف درگیر شود، در همان ابتدای کار حریف زیر دوخمش را در دست می‌گیرد و ول نمی‌‌کند. زیر دوخم حریف آمریکایی و نوچه اسرائیلی‌اش تنگه هرمز و سرمایه‌‌های هنگفت و آسیب‌پذیر آنها در ناحیه خلیج فارس است که دور از دسترس ما نیستند. در کشتی اگر زیر دوخم حریف را گرفتی باید با تمام قدرت نگه داری و رهایش نکنی. باید او را در خاک نگهداری و فنونت را روی او اجرا کنی. باید توجه داشته باشی که این امکان معلوم نیست قابل تکرار باشد. باید از این ناهشیاری و حرکت غلط حریف تا آنجا که می‌شود بهره‌برداری کنی.
دور از ذهن نیست که اگر این درگیری فعلی فروکش کند و کار به نوعی آتش‌بس برسد، دولت‌های عربی منطقه خلیج فارس و خریداران نفت آنها به دنبال سازوکارهایی بروند که وابستگی‌شان به تنگه هرمز را کاهش دهد؛ مثلا لوله‌های انتقال نفت به جاهای دیگر احداث کنند یا تمهیداتی برای کاهش تردد کشتی‌ها در نظر بگیرند. با وجود این، دو نکته قابل تأمل وجود دارد: اولا باید به دنبال اهرم‌های دیگر اعمال قدرت منطقه‌ای رفت و همواره به یک راهکار متکی نبود. ثانیا فعلا باید موقعیت موجود را غنیمت شمرد. برای دهه‌های آینده ان‌شاءالله با درایت نیروهای مدافع وطن راه‌هایی یافت خواهد شد. اما فعلا که زیر دوخم دشمن در دست ماست باید با تمام قوا حریف را جاکن کنیم و پوزه‌اش را به خاک بمالیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «بله» و «روبیکا» بپیوندید.