نخواهیم که ایران ویران شود

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

ایرانیان روزهای دلهره‌آوری را گذراندند و می‌گذرانند. تهدید به نابودی نیروگاه‌ها و تأسیسات زیربنایی، قلب هر ایرانی را به لرزه درمی‌آورد. خون دل‌ها خورده شده است تا آجر روی آجر برای هر دیوار نیروگاه یا هر مرکز مهم دیگری گذاشته شود، اما در این روزها، این تأسیسات هدف حمله دشمنان این سرزمین قرار  گرفته است.

در همین لحظه‌ها و روزها‌ست که هر ایرانی باید موضع خودش را روشن کند. این ربطی به دوگانه‌سازی ندارد. شاید مهم‌ترین دوگانه در زمان حاضر همانا وجود ایران در برابر نبود ایران باشد. کشور بدون نیروگاه و زیرساخت به درد حکمرانی نمی‌خورد. آنها که شب و روز آدرس مراکز تجمع نیروهای خودی را می‌دهند نیز در این جنایت شریک هستند.

متوسط سن جمعیت ایران در سال‌های اخیر رو به ازدیاد گذاشته است. این یعنی ایرانیان سال‌به‌سال مسن‌تر و کهنسال‌تر می‌شوند. این جمعیت با سن بالا بیش از هر جمعیت دیگری به زیرساخت‌هایی نظیر آب، برق، دارو و خدمات عمومی نیازمند هستند. می‌توان منتقد بود و در عین حال مخالف آسیب به تأسیسات عمومی هم بود. قرار نیست اگر کسی با ویرانی کشور مخالف است حتما یک مدافع سفت و سخت شرایط باشد. هرچند در این مدت اخیر میزان تحمل منتقد کمتر شده است، اما باید همه در برابر این آسیب‌های هدفمند به تأسیسات عمومی به مخالفت برخیزند و در برابر مدافعان آن صف‌آرایی کنند. ما قرار نیست برای عبور از شرایط، خودمان را نابود و تخریب کنیم. باید به این باور خاتمه داد که بعد از هزیمت و سرنگونی می‌توان کشور را دوباره ساخت. یک کشور منهدم اساسا منابعی ندارد که کسی بخواهد آن را دوباره بسازد. ترامپ خوی حیوانی و ضدانسانی و تجاوزکارانه‌ خود را عیان کرده و روزبه‌روز عیان‌تر می‌کند. او هزینه‌ جنگ را پیشاپیش از طریق افزایش قیمت نفت جبران کرده؛ چراکه خودش اکنون در کنار ونزوئلا روزانه میلیون‌ها بشکه نفت را تولید و با قیمت بالاتر عرضه می‌کند. اروپا نیز که گرفتار ترامپ شده، بعضا مخالفت‌هایی با درخواست‌های آمریکا می‌کند اما در نهایت منقاد او است. ما اکنون با پوست و گوشت‌مان ماهیت پلید این دیو ستمکار را حس می‌کنیم. آنها که به لطایف‌الحیل‌ همواره جنایات اخیر ترامپ را تطهیر می‌کنند نیز به همان اندازه در این جنایات سهم دارند. کشورهای همسایه‌ ما نیز به نوعی در چنبره آمریکا گرفتار شده و چاره‌ای جز تحمل آسیب‌ها و لطمات جنگ ندارند. لابد در تقسیم کار جهانی قرار است تعمیرات و بازسازی این آسیب‌ها بر عهده‌ پیمانکاران و رفقای همین سردمداران آمریکایی باشد.

لابد ما مستظهر به حمایت از چین و روسیه بوده‌ایم. قطعا آنها در این جنگ به ما کمک‌ کرده‌اند. اما ما بیشتر از کمک نظامی، نیاز به همراهی و فشار آنها برای پایان جنگ داریم. کشوری که تأسیسات زیربنایی خود را از دست داده، چگونه می‌تواند هم‌پیمان یا حامی یک غول بزرگ همچون چین باشد؟ به همین خاطر تمامی ایرانیان در اقصی‌نقاط جهان باید حامی پایان جنگ باشند. متأسفانه استمرار قطعی اینترنت بین‌الملل نیز دست همه‌ نیروهای حامی صلح و وطن‌دوست را برای ارتباط با دنیا بسته است. ما حتی نمی‌دانیم آنهایی که اینترنت سفید دارند، چه چیزهایی را در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی جهانی منتشر می‌کنند. نباید چنین باشد که فقط ندای جنگ از این کشور بلند شود. اکنون هم آمریکا و سایر هم‌پیمان‌های او به قدرت کشورمان پی برده‌اند. انهدام بیشتر دارایی‌های ملی موجب فروریختن تمدنی در کشور می‌شود. ایران اگر خراب و متروک شود، حکمرانی در آن نیز با صعوبت و همراه با جنگ‌های داخلی و پاره‌پاره‌شدن سرزمینی همراه خواهد بود. ما باید هر لحظه در فکر جلوگیری از ویرانی باشیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «بله» و «روبیکا» بپیوندید.