اروپا در دوراهی جنگ و انتخابات

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

شرق: سال ۲۰۲۶ تنها یک تقویم سیاسی نیست؛ ‌میدان مینی است که در آن سرنوشت دولت‌های متزلزل اروپایی در برابر خیزش نیروهای محافظه‌کار و فشارهای خارجی تعیین خواهد شد. سال ۲۰۲۵ ثابت کرد‌ سالی سرنوشت‌ساز برای انتخابات‌های پرخطر در سراسر اتحادیه اروپا بود؛ رومانی خود را در مرکز کارزارهای هماهنگ مداخله خارجی در شبکه‌های اجتماعی یافت، ‌دونالد تاسک، نخست‌وزیر لهستان، نتوانست موقعیت حزب خود را در برابر محافظه‌کاران در رقابت ریاست‌جمهوری تثبیت کند و در‌حالی‌که دموکرات‌مسیحی‌ها در آلمان به قدرت بازگشتند، آندری بابیش، میلیاردر راست‌گرا، در جمهوری چک مجددا انتخاب شد. اکنون‌ اتحادیه اروپا در حال ورود به سال ۲۰۲۶ است، در‌حالی‌که جنگ روسیه در اوکراین در جناح شرقی آن همچنان ادامه دارد. با وجود تفرقه میان کشورهای عضو در مورد بهترین نحوه حمایت از کی‌یف و افزایش تنش‌ها بین این بلوک و ایالات متحده، انتخابات‌های بزرگ سال می‌تواند بار دیگر جایگاه سیاسی و ژئوپلیتیک اروپا را متحول کند.

مجارستان: پایان احتمالی عصر اوربان

سال ۲۰۲۶ می‌تواند شاهد پایان طولانی‌ترین دوره مداوم قدرت در اتحادیه اروپا باشد. ویکتور اوربان اولین بار بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ به‌‌عنوان نخست‌وزیر مجارستان خدمت کرد و از زمان انتخاب مجددش در سال ۲۰۱۰، بر مسند قدرت تکیه زده است. در رقابت برای ششمین دوره تصدی دفتر نخست‌وزیری، او با یک رقیب جدی روبه‌رو است: پیتر ماگیار؛ فردی که پیش از این، یک خودی در حزب فیدز بود و اکنون به رهبر اپوزیسیون تبدیل شده است. حزب فیدز متعلق به اوربان و حزب تیسا متعلق به ماگیار در مسائل اجتماعی از‌جمله مهاجرت تفاوت چشمگیری ندارند، اما ماگیار با قدرت برای بهبود قدرت خرید مجارها استدلال می‌کند -که در حال حاضر یکی از پایین‌ترین‌ها در اروپا‌ست‌- و همچنین خواهان روابط بهتر با بروکسل است که همچنان پرداخت‌های چند میلیون یورویی صندوق انسجام را مشروط به رعایت حاکمیت قانون کرده است. نتیجه هرچه باشد، این رأی‌گیری پیامدهایی فراتر از مرزهای مجارستان خواهد داشت. اوربان در مرکز اردوگاه ملی-محافظه‌کار اروپا نشسته است، از نظر جهان‌بینی کاملا با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، همسو است و آشکارا مواضع جریان اصلی اتحادیه اروپا را در زمینه مهاجرت، استانداردهای دموکراتیک و به‌ویژه جنگ در اوکراین

 به چالش می‌کشد.

اسپانیا، آلمان، فرانسه و ایتالیا: تسویه‌حساب‌های محلی

بزرگ‌ترین قدرت‌های اتحادیه اروپا خود را برای انتخابات‌های منطقه‌ای و شهرداری آماده می‌کنند که تأیید خواهد کرد جریان راست چقدر شتاب گرفته است و همچنین سنجشی از میزان بی‌اعتمادی فزاینده نسبت به مقامات در مادرید، برلین، پاریس و رم ارائه خواهد داد. در اسپانیا، حزب سوسیالیست (PSOE) به رهبری پدرو سانچز، نخست‌وزیر، هنوز از شکست خود در انتخابات منطقه‌ای ۲۱ دسامبر در اکسترمادورا گیج است؛ جایی که بدترین نتیجه تاریخ خود را در منطقه‌ای که یک پایگاه سنتی محسوب می‌شد، دشت کرد.

در همین حال، در مادرید‌ ائتلاف حاکم سانچز پس از چندین رسوایی فساد تحت فشار است و برای سومین سال متوالی در تلاش برای تصویب بودجه دست‌وپنجه نرم می‌کند. انتخابات منطقه‌ای پیش‌رو در آراگون در هشتم فوریه، کاستیا و لئون در ۱۵ مارس‌ و اندلس‌ -بزرگ‌ترین منطقه اسپانیا از نظر وسعت و جمعیت‌- نهایتا در ۳۰ ژوئن، همگی آزمون‌هایی حیاتی نه‌تنها برای حزب سوسیالیست بلکه برای اپوزیسیون راست میانه یعنی حزب مردم (PP) خواهند بود. سؤال این است که آیا حزب مردم می‌تواند پیش از انتخابات سراسری ۲۰۲۷ بدون تکیه بر حمایت حزب راست‌گرای «وکس»، اکثریت را تضمین کند یا خیر؟ همچنین در روزهای ۱۵ و ۲۲ مارس، فرانسوی‌ها‌ پای صندوق‌های رأی می‌روند تا شهرداران را در سراسر کشور انتخاب کنند و درست مانند اسپانیا، این انتخابات محلی به‌عنوان معیاری پیش از رأی‌گیری ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷ عمل خواهد کرد. فرانسه در حال حاضر با یک بحران سیاسی ناشی از بی‌ثباتی طولانی‌مدت دولت، محبوبیت پایین و رکوردشکن امانوئل مکرون و ادامه خیزش «اجتماع ملی» (RN) روبه‌روست؛ آن‌هم با وجود اینکه مارین لوپن، رهبر آن، از نامزدی برای پست‌های دولتی  منع شده است.

در ایتالیا، انتخابات شهرداری در شهرهای بزرگ رم، میلان، بولونیا و تورین در طول همه‌گیری به تعویق افتاد و برای بهار ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی مجدد شد. در عوض، رأی‌دهندگان در سال ۲۰۲۶ تنها در تعداد کمتری از شهرها مانند ونیز، رجیو کالابریا، آرتزو، آندریا و پیستویا به پای صندوق‌های رأی خواهند رفت. ایتالیایی‌ها همچنین در یک همه‌پرسی در مورد اصلاح قانون اساسی در سیستم قضائی رأی خواهند داد. این همه‌پرسی به‌عنوان آزمونی برای سنجش حمایت عمومی از ائتلاف جورجا ملونی پیش از انتخابات سراسری ۲۰۲۷ تلقی خواهد شد. در نهایت، چندین ایالت آلمان برای انتخابات منطقه‌ای آماده می‌شوند؛ بادن-وورتمبرگ و راینلند-فالتز در ماه مارس و ساکسونی-آنهالت، برلین و مکلنبورگ-فورپومرن در ماه سپتامبر. این انتخابات‌های ایالتی محبوبیت فریدریش مرتز، صدراعظم را که از ماه می‌ بر سر کار است، محک خواهد زد و همچنین خیزش راست را نه‌تنها در آلمان شرقی سابق صنعت‌زدایی‌شده، بلکه در غرب ثروتمندتر نیز اندازه‌گیری خواهد کرد.

انتخابات جهانی با پیامدهای اروپایی

سرنوشت اتحادیه اروپا تنها در گرو رأی‌دهندگان خود نیست. در نوامبر ۲۰۲۶، رأی‌دهندگان آمریکایی برای انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره به پای صندوق‌های رأی می‌روند که ترکیب مجلس نمایندگان ایالات متحده و یک‌سوم کرسی‌های سنا را تعیین می‌کند. نتیجه این انتخابات می‌تواند نشان دهد که دولت ترامپ چه میزان قدرت را می‌تواند در داخل و خارج از کشور اعمال کند.

اروپایی‌ها با دقت نظاره‌گر خواهند بود. اوایل این ماه، دولت ایالات متحده یک استراتژی امنیت ملی منتشر کرد که در آن متعهد شده برای متوقف‌کردن «انحطاط تمدنی» اروپا، «مقاومت در برابر مسیر فعلی اروپا را در میان خودِ کشورهای اروپایی تقویت کند». برزیلی‌ها در اکتبر ۲۰۲۶ ‌پای صندوق‌های رأی خواهند رفت؛ لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس‌جمهور کنونی و پیشتاز نظرسنجی‌ها، به دنبال انتخاب مجدد است.

سهم اتحادیه اروپا در این رأی‌گیری در آینده توافق مرکوسور نهفته است؛ یک توافق تجارت آزاد که بیش از دو دهه در حال ساخت است. اسرائیل نیز انتخابات پارلمانی برگزار خواهد کرد و به نخست‌وزیر خود رأی خواهد داد که پتانسیل تغییر پویایی قدرتی را دارد که درگیری‌های منطقه را شکل داده است. در نهایت، روس‌ها در انتخابات پارلمانی رأی خواهند داد، ‌اما انتظار می‌رود نتیجه به نفع ولادیمیر پوتین، دستکاری شود؛ چرا‌که احزاب مخالف عمدتا سرکوب شده‌اند و آزادی مطبوعات به‌طور فزاینده‌ای کمیاب است.

آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.