ملاقات زنان هنرمند فرانسه و اهالی جلفا
گروه هنر: ایده نمایشگاه «ملاقات» را میتوان یکی از متفاوتترینها در حوزه تجسمی محسوب کرد. نمایشگاهی که با همکاری مشترک بین سفارت فرانسه در ایران، مَر-آرت و خانه صفوی میزبان علاقهمندانش بود. در شرایط همهگیری ویروس کرونا در تمام دنیا بسیاری از رویدادهای فرهنگی از جمله برگزاری نمایشگاه یا به تعطیلی کشیده شد یا به زمان بهتری موکول شد؛ اما این نمایشگاه با توجه به این موضوع که شرایط حال حاضر، همه ابعاد زندگی بشر را در سراسر دنیا تحت تأثیر قرار داده و بسیاری از فعالیتهای انسانها تبدیل به فعالیتهای مجازی و غیرحضوری شده است، رویکرد دیگری را برای علاقهمندان هنرهای تجسمی در نظر گرفت. ایده اجرائی این نمایشگاه که تلفیقی از نمایشگاه مجازی و حضوری بود، آثار هنرمندان را به شکل آنلاین دریافت کرد اما به طور دیجیتال با استفاده از مانیتورهایی که در فضای گالری خانه صفوی بر دیوارها آویخته بود، نمایش داد و شانس حضور فیزیکی را به تعداد محدودی از بازدیدکنندهها با رعایت کامل پروتکلهای بهداشتی داد. مریم پوراحمد و مریم نظری اعضای اصلی و پدیدآورندههای مَر-آرت (تیم فرهنگی و هنریِ مستقر در پاریس، لندن و تهران) هستند که تا به امروز با دغدغه تبادل هنر و فرهنگ بین این سه کشور فعالیت میکنند و ایدههای جالبی را برای برپایی این نمایشگاه مطرح کردند. ایدهای که از ابتدا به جهت معرفی آثار زنان هنرمند فرانسوی و ایرانی-فرانسوی به مردم فرهیخته یکی از مهمترین شهرهای ایران به لحاظ تاریخی و فرهنگی در اصفهان برگزار شد. مَر-آرت بهعنوان کیوریتورِ این نمایشگاه ایده استفاده از مانیتورها را برای نمایش آثار استفاده کرد؛ اما باید در نظر داشت که فرانسه جزء معدود کشورهایی است که زبان و فرهنگ آن از سالهای بسیار دور با مردم ایران همراه بوده است و این نمایشگاه به منظور پررنگترکردن روابط فرهنگی بین این دو کشور انجام شد؛ اما نمایشگاه «ملاقات» حاصل همکاری گروهی جمعی از بانوان بود و از این جهت این نمایشگاه مصادف با روز جهانی زن (۸ مارس) برگزار شد. آنچنان که ما پیدا و پنهان را با تابلوی بافتهشده گلناز پایانی ملاقات کردیم. هنرمند در قلب اثرش به ما مجال بافتن و تصویرکردن منظره خودمان را داد. با عکس لورر تیبرگیان، در تاریکیای رنگی گم شدیم. این تاریکی رنگین جایی است که هنرمند تجربهای منحصربهفرد را زندگی میکند: او تصاویری خلق کرده که قبلا در تصور خویش دیده، اندیشیده و حتی آن را با اعداد نوشته است؛ چراکه عکاسی قبل از هر چیز پروسهای علمی است. صبا نیکنام آنچه را الهام میگیرد، با ما در میان گذاشت؛ اساطیر و رسمورسوم مردم جهان. نقاشی نادیا آلبرتینی، نَفَس، شیئی را به ما نشان داد که از زمانهای دور میآید، زمانی که انسان هنوز سادگی ساخت اشیا را تجربه میکرد. دوربین آلیس نَرسی آنچه آن را میخکوب کند و قدمزدنش را در شهر متوقف کند ثبت کرده است. او انتزاع صحنهای را که میتوانیم در گردش شبانه خود با آن روبهرو شویم، به ما نشان داد. این فرصت را به ما داد تا بتوانیم آنچه را هنگام قدمزدن در خیابان از دست دادهایم، ببینیم. در این میان، گلناز برومندی زمان را دِگرگونه به ما نشان داد. ما را به دیدار بیگانهای میبرد که خود را در او مییابیم. او ما را در مقابل آینهای غریب قرار داد، در این آینه ما خود را میبینیم بیآنکه تصویری از خود ببینیم. پرین ژلیو ما را سوار بر قایقی از شیشه و بتون و تسمه به سفری روی دریا و باد برد؛ چه سفر عجیب و لذتبخشی. ویدئوی الیکا هدایت ما را به فکر فرومیبرد تا بیشتر به اهمیت ملاقاتکردن بیندیشیم. «یا راهی باید یافت یا راهی باید ساخت»، این روشی است که کولین کوئنی در خلق آثارش از آن استفاده کرد. او حتی اثر متلاشیشده خودش را فرصتی میبیند برای خلق یک اثر جدید. شاید بتوانیم بگوییم او به بهترین شکل ممکن به دیدار تخریبها و آسیبها میرود، آنها را پنهان نمیکند بلکه با دادنِ معنایی جدید هویت آن ویرانهها و خرابهها را تغییر میدهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.