|

محمد غرضی:

همه دولت‌های بعد از انقلاب پوپولیستی بودند

محمد غرضی، وزیر دولت سازندگی و کاندیدای انتخابات سال ۹۲، در گفت‌وگو با نیلوفر مولایی، خبرنگار خبرآنلاین، به موضوعات روز پرداخته که خلاصه آن در ادامه می‌آید: تقریبا در این ۴۰ سال طیف اصلاح‌طلب و طیف اصولگرا امتحان خود را پس داده و کم‌کم عقبه اجتماعی خودشان را از دست داده بودند و در انتخابات مجلس فعلی تعداد مشارکت مردم خیلی پایین بود. الان باز موقعیتی پیدا می‌شود که طرفداران آمریکا به تکاپو و اصولگرایان به جنب‌و‌جوش مجدد بیفتند و موقعیتی برای اینکه جامعه‌ای داشته باشند به دست می‌آورند. اینکه تا چقدر به کشورداری منجر شود، اتفاقی نمی‌افتد؛ یعنی در کشورداری که مشکلات وسیع مردم مطرح است، نمی‌تواند تأثیرگذاری خاصی داشته باشد. در سال ۹۲ زمانی که برای ریاست‌جمهوری کاندیدا شدم، نظرم این بود که تعامل بهترین گزینه در میدان عملیات است. یک قدرت سیاسی مثل ایران با یک قدرت سیاسی مثل آمریکا باید تعامل کند، ولی اگر به ابزاری تبدیل شود که سیاست‌های آمریکا را در منطقه دنبال کند، گرفتار می‌شود و فرقی هم نمی‌کند که چپ یا راست باشد، چون همه متهم به این هستند که چشم‌داشتی به قدرت سیاسی آمریکا در منطقه دارند. اصلاح‌طلبان نشان می‌دهند که مثلا به مفاهیم آمریکایی نزدیک هستند و اصولگرایان نشان می‌دهند که مبارز مفاهیم آمریکایی هستند. هر دو برای جذب طرفدار در داخل این کار را می‌کنند؛ یعنی به خارج کاری ندارند. در جنگ هشت‌ساله مردم چقدر گرفتاری پیدا کردند و از سر گذراندند، اما از اصلاح‌طلب و اصولگرا هیچ خبری در جریان جنگ نبود، یا کسی به خاطر اصلاح‌طلبی و اصولگرایی شهید نشد و هرکسی که شهید شد، به خاطر انقلاب بود. می‌خواهم بگویم که احزاب و گروه‌ها تمامی تصمیماتشان بر این است که قدرت سیاسی داخل را حفظ و رقیب را از میدان بیرون کنند، بنابراین در روابط خارجی هم حواسشان جمع جریان داخلی است و کمتر به روابط خارجی توجه می‌کنند. این تعاریفی که در سطح جهانی مطرح می‌شود در اتاق‌های دربسته گروه‌ها و احزاب فرع بر قدرت سیاسی داخلی است. همیشه مسئله نفت در ایران دچار مشکل بوده است. همان زمان هم که من وزیر نفت بودم آمریکایی‌ها تحریم داشتند و از ایران نفت نمی‌خریدند. آن زمان احمد‌آقا به من گفتند که الان کسی نفت نمی‌خرد و من عرض کردم که دست من شکسته باشد که نتوانم از این ۶۰ میلیون جای دو میلیون را باز کنم (آن زمان روزی ۶۰ میلیون بشکه نفت در دنیا عرضه می‌شد). امروزه ۱۱۰ میلیون بشکه نفت مصرف می‌شود، اما الان به خاطر کرونا مقداری کمتر شده و به ۹۰ میلیون بشکه رسیده است؛ ما اگر بتوانیم یک‌ونیم تا دو میلیون بشکه بفروشیم خوب است. بازار نفت خریدارهای متفرقه زیادی دارد، اخیرا وزیر نفت اعلام کردند که به دور از چشم آمریکا هر روز یک‌ونیم میلیون بشکه نفت می‌فروشیم، آنها بلد هستند که چه کار کنند! بعضا شنیده می‌شود که محدودیت‌هایی در انتخاب مشتری وجود دارد که ان‌شاءالله این‌گونه نباشد. نفت روی زمین نمی‌ماند، من در دوران بسیار سختی ۲۴ میلیون بشکه نفت را که در اوپک تولید می‌شد ۱۶ میلیون کردم ولی قیمت را نگه داشتم. ما باید سر قیمت تلاش فراوانی داشته باشیم تا منافع کشور حفظ شود، نه اینکه باعث شویم قیمت پایین بیاید. اصولگرایان تمام حاکمیت، دولت، مجلس و قوای قضائیه را می‌خواهند، کمااینکه اصلاح‌طلبان نیز همین‌گونه هستند، منتها با هم تعامل می‌کنند، یعنی بخش‌های مختلف را به هم واگذار می‌کنند و در یک‌ چیز شریک هستند؛ زیر زندگی و زیر معیشت برای مردم؛ یعنی آنها در این شراکت دارند و بقیه را بین هم تقسیم می‌کنند. شما ببینید از این پنج هزار اولاد مدیران اصلاح‌طلب و اصولگرا که در آمریکا هستند چگونه امتیازات را بین خودشان تقسیم کرده‌اند و اصلا مشخص نیست که او پسر یک اصولگراست یا پسر یک اصلاح‌طلب. شما کشور را مقداری سیاسی می‌بینید و من بیشتر آن را اداری می‌دانم. آنها در بالا دعوای زرگری راه می‌اندازند و در زیر منافع را تقسیم می‌کنند. به‌طور‌کلی دو جناح اصلاح‌طلب و اصولگرا اعتبارشان کم شد تا این شعار درآمد که اصولگرا و اصلاح‌طلب دیگر مورد تأیید انقلاب و مردم نیستند و این اتفاق در سه حادثه قبلی هم در صد سال گذشته اتفاق افتاده است؛ یعنی مردم دائم به احزاب و گروه‌ها پشت کرده‌اند و این طبیعت خداجوی ملت ایران است که زمانی که کسانی به قدرت می‌رسند و امتیازطلب می‌شوند، مردم آنها را رها می‌کنند. تمامی اتفاقاتی که در ایران افتاده و منجر به شکست شده است، همه پوپولیستی بوده‌اند؛ یعنی در این پنج دولت یک‌مرتبه جریان اجتماعی را تحریک کردند و یک کسی را تثبیت و یک کسی را عزل کردند و در دوره بعد آن فرد عزل‌شده را تثبیت کردند و آن فرد تثبیت‌شده دوره قبل را عزل کردند. این بازی‌های سیاسی باعث شده است که دولت‌ها پاسخ‌گو به ملت نباشند و همیشه شکل پوپولیستی داشته‌ باشند. اگر تعریف پوپولیستی را بپذیرید که یعنی قدرت را می‌خواهند اما مسئولیت را نمی‌خواهند، در این صورت مسئله شما حل می‌شود. تمامی اینها پوپولیست‌های مدرن و بزک‌کرده و تزیین‌شده‌ای هستند که صورت ظاهرشان با صورت باطنشان تفاوت دارد. دلار ۷۰ ریال بود، آقای بنی‌صدر وزیر دارایی، رئیس‌جمهور شد و زمانی که رفت ۳۰۰ ریال شد. آقای موسوی که آمد دلار ۴۰۰ ریال بود و زمانی که رفت هزارو ۵۰۰ ریال شد. آقای هاشمی که آمد هزارو ۵۰۰ ریال بود و زمانی که رفت چهارهزارو ۵۰۰ ریال شد. آقای خاتمی که آمد چهارهزارو ۵۰۰ ریال بود و زمانی که رفت ۱۰ هزار ریال شد. آقای احمدی‌نژاد که آمد ۱۰ هزار ریال بود و زمانی که رفت ۳۰ هزار ریال شد و زمانی که آقای روحانی آمد دلار ۳۰ هزار ریال را تبدیل به دلار ۳۰۰هزارریالی کرد. حواسمان جمع باشد که در قاعده جامعه اگر حقوقش ضایع شود، حکومت در گرفتاری می‌ماند. امکان ندارد حکومتی که حقوق عامه را ضایع کند اعتبار پیدا کند. یک‌‌دفعه شورای نگهبان من را تأیید کرد و دفعه دوم جواب ندادند و من به عزیزان گفتم که شما کار خودتان را بکنید و ما هم کار خودمان را می‌کنیم. بالاخره زمانی که در دهه‌های ۲۰، ۳۰، ۴۰ و ۵۰، جنگ بود، ما سربازی کردیم و خدای نکرده عضو گروه یا حزب خاصی نبودیم و الان هم به همین صورت است و هرطور که شورای نگهبان صلاح بداند، کار خودش را می‌کند و ما هم کار خودمان را می‌کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.