ضرورت حفظ تعادل در روزگار کرونایی
شکوفه موسوي . روانپزشک
به عنوان کسي که موضوع کارش عملکرد انسان در حوزههاي فکر و احساس و رفتار است، در آن تلاقي شگفت که بين طبيعت، جامعه و زيستشناسي نمود مييابد، لزوم تعادل را هميشه درمييابم؛ تعادلي که لازمه زندگي است و در بسياري از ما از ياد رفته بود و شايد در شرايط بحراني فعلي بيش از هر زمان به ضرورت حفظ آن پي بردهايم. ما وارثان تاريخ تمدن چند هزارساله که خود از دل بستري چند ميلياردساله بر آمده است، هر روز مرزهاي دستاندازي خود را گسترش داديم و شگفت که از سويي به تنها چيزي که نظر نميکرديم و برای آن ارزش قائل نميشديم، بستر طبيعي لازمه زندگيمان بود و از سويي ديگر همزمان دانشي عظيم را جستوجوي ناچيزترين نشانه حيات در دوردستترين کرات به خدمت ميگرفتيم. اکنون که مانند اجداد دوردست خود، از بيم خطر به غارهاي بسياري پناه بردهايم، شايد فرصت آن باشد که دريابيم طبيعت هنوز ناگفتههاي بسياري دارد تا سر جايمان بنشاند و به يادمان بياورد که به پشتوانه تعريفي نادرست از دانش، هر چه بيشتر ناديدهاش گرفتيم و در مسابقه رامکردن و سوءاستفاده از آن، مدال افتخار را به گردن آناني آويختيم که آن را همچون حيواني دستآموز و مطيع، به خدمت خود درآوردهاند و شايد ضرورت تعادل را در دستيابي به دانشي دريابيم که طبيعت را ترميم کند و به ما چگونهزيستن را در کنار بقيه موجودات بياموزد. حال که به غار جامعه انساني برگشتهايم شايد ضرورت دستيابي به تعادل را در همه کشورها دريابيم و بدانيم خطر در هر جا ظاهر شود، همه آماجيم و اگر چارهاي جسته شود، همگان برخوردار. حال که دوباره دست به دامان دانشمندان شدهايم که نه در درخشش مسير فرشهاي قرمز، بلکه در آزمايشگاههاي ساده خود صبور و دقيق در کار مشکلگشايياند و توقع داريم در هر کجاي جهان، از حاصل کار آنان بهره ببريم، شايد تعادل توجه و احترام را نسبت به کساني دريابيم که مسئوليتشان، دفع خطر و حفظ جان ماست. حال که به غار مرزهاي ملي خود برگشتهايم، شايد ضرورت تعادل بين منافع هموطنان خود و ديگران را دريافتهايم و اينکه ممکن نيست آسوده و برخوردار باشيم در حالي که بقيه چنين نيستند. حال که به غار خانه برگشتهايم، اگر آنقدر خوششانس بوده باشيم که خانه و پشتوانهاي براي تأمين روزمرگي داشته باشيم، به ضرورت شکلدادن به روابط پي بردهايم و اينکه چقدر اگر آن زيربنا را درست پي افکنده بوديم، اگر تعادل بين استقلال و وابستگي را آموخته بوديم، حال ميتوانستيم آسودهتر بگذرانيم. اکنون تعادل بين مرز آن سوي خانه و اينسو را بهتر از هر زمان درمييابيم. حال که آمدوشد کمتر و گفتوگو با ديگران خاموشتر شده است، در آخرين غار، يعني خودمان، پناه گرفتهايم؛ تعادل بين تغيير روال زندگي و حفظ حتيالامکان آن، تعادل بين گوشبهزنگي و آسودگي، تعادل بين گشودن مسير خبر و بستن مرز از بيم هجوم سرسامآور آن. تعادل در اميدواري و نااميد، تعادل در حفظ روحيه خود و همدلي با غم ديگران، تعادل در معاشرت با ديگران و تأمل در خود، تعادل در آيندهنگري و بخشندگي و از همه مهمتر تعادل در فکر و احساس و رفتار را دريافتهايم. شايد تاکنون انسان به اين ميزان، نيازمند اين تعادل نبوده، همان که جستوجوي مسيري بين درماندگي و کارآمدي است و منجر به پذيرش و شفقتي فراگير نسبت به طبيعت، همه جانداران زمين، همه انسانها، هموطنان، خانواده و در نهايت خود ميشود. شايد تاکنون حفظ تعادل در چنين تعاملي پيچيده و گسترده، تا به اين حد ضروري نبوده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.