|

نگاه جنسيتي به مد و لباس وجود ندارد

نص قانون اجازه احياي فشن‌شوها را نمي‌دهد

ستاره جاويد

گفت‌وگوي پايان سال ما به گپی صریح و سؤال‌هايي از جنس ترديد با مرد روزهاي سخت حوزه مد و لباس اختصاص دارد. مردي که دغدغه مديريت فرهنگي دارد و به قدري منصف است که مي‌توان سؤالاتی از هر جنس از او پرسيد و متهم به مخالفت با ارزش‌ها نشد. قصه سردرگمي حوزه مد و لباس و دوپارگي آن به دليل اختلاف سليقه موجود در آنچه جامعه جوان و نوگراي ايران مي‌خواهد، با آنچه در نص و روح قانون مد و لباس در کمتر از يک دهه پيش تدوين شده است، چرايي اين ديدار را تشکيل مي‌دهد. حميد قبادي، دبير سابق کارگروه ساماندهي مد و لباس کشور و مشاور اجرائي کنوني معاونت هنري وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، به‌رغم مشغله‌های بسيار، بيش از هر مدير ديگري در بدنه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در دسترس خبرنگاران قرار دارد و از هر مسئول ديگري در حوزه مد و لباس، پاسخ ابهامات رازآلود و استراتژي‌هايی را که زودبازده ‌نبودند مي‌داند. طبق روال هميشه در دفتر او در معاونت هنري وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي ميهمان او شديم و از سرانجامِ عرصه‌اي پرسيديم که بسيار جنجال‌برانگيز است و در ايران با نگاهي سياسي و رويکردي ارزشي مثل تيغ دولبه عمل مي‌کند؛ اما قبادي مي‌گويد از زير تيغ تحريم‌ها جان سالم به در برده است و از وابستگي که مبتلابه برخي عرصه‌هاي توليد و صنعت کشور است، مصون مانده است. قبادي يک واقعيت تلخ را با ما در ميان گذاشت. او در جريان گفت‌وگوي اخير ما با وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي درباره احياي مجدد فشن‌شوها (Fashion Shows) و نمايش زنده لباس (Runway-Catwalk) قرار دارد. سيدعباس صالحي، در پاسخ به «شرق» از آمادگي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي براي دريافت طرح کارگروه به منظور احياي مجدد فشن‌شوها خبر داد و گفت که وزارت‌خانه در انتظار طرح کارگروه است، اما حميد قبادي مي‌گويد نص و روح قانون ساماندهي مد و لباس به گونه‌اي تدوين شده است که از اساس، هرگونه اجازه فعاليت به فشن‌شوها و نمايش‌هاي زنده لباس را رد مي‌کند. گفت‌وگوي ما با او پيش‌روي شماست.

امسال اتفاق مهمي داشتيم و آن تفويض اختيار جناب‌عالي به دبير کارگروه مد بود که برخلاف ميل باطني و زحمات زيادي که براي اين حوزه کشيديد، به دليل قبول مسئوليت جديد و بزرگ‌تر، از آن گذشتيد. چه سرنوشتي در انتظار استراتژي‌ها و برنامه‌هايي است که شما دنبال مي‌کرديد؟ مانند فست‌فشن (Fast Fashion) يا پلان عظيم نمايشگاه‌گذاري‌اي که داشتيد؟ قرار است بنياد به کدام سو حرکت کند؟ با علم به اين موضوع که مي‌دانيم برگزاري جشنواره بين‌المللي مد و لباس فجر ۹۸ را هم تيم جناب‌عالي عهده‌دار بود چراکه خانم شفاپور خيلي ديرهنگام بر کرسي دبيري کارگروه تکيه کردند. بالطبع مديران هر بخش بايد برنامه‌هاي کاري حوزه‌هاي تخصصي را ارائه کنند، اما بنده به واسطه ‌سوابق، اقدامات، عملکردهاي گذشته و تعلقي که به حوزه مد و لباس دارم و علاقه‌مندي بسیاری که چه از ناحيه من و چه از ناحيه همکاران و هنرمندان دست‌اندرکار در اين حوزه وجود دارد، به اين نتیجه مي‌رسيديم که نبايد از هيچ کمکي براي پيشبرد و موفقيت‌هاي بزرگ دريغ کنيم، اين موضوع در دستور کار ما قرار دارد. اما خوشبختانه با انتخاب خانم شفاپور، اميدواري‌‌ها بسيار زياد است. ايشان مي‌توانند با سوابق بسيار خوبي که دارند اين کار را به نحو احسن پيش ببرند. به هر شکل ما به بودنشان اطمينان داريم و فکر مي‌کنم بتوانند در مسئوليتي که قرار گرفتند آن ساختار، برنامه‌ها و نظامي را که پيش‌بيني شده پيش ببرند. اما بايد اين را يادآوري کنم که صرف‌نظر از مسئولان، قانون ساماندهي مد و لباس، قانون بسيار درجه‌يک و قدرتمندي است. قانوني است که مي‌تواند به‌خوبي با استناد به اين قانون پيشرفت‌هاي جدي را در کشور فراهم کند. استناد به مفاد اين قانون بسيار راه‌گشاست و اگر در سال‌هاي گذشته هم اين فعاليت‌ها صورت گرفته با تمسک به جزئيات اين قانون بوده که ما شاهد اين پيشرفت‌هاي نسبي در حوزه مد و لباس بوده‌ايم. قانون به‌خوبي موضوعات کلي را بيان کرده و بعد از آن، آيين‌نامه اجرائي دولت، مسئوليت دستگاه‌هاي ذي‌ربط در مد و لباس را تفکيک کرده است. من فکر مي‌کنم با استناد به اسناد بالادستي از قانون گرفته تا آيين‌نامه اجرائي و بعد از آن مصوبات کارگروه ساماندهي مد و لباس که بسياري از اقدامات اجرائي بر اساس اين مصوبات اجرا می‌شود، به اندازه کافي راه‌گشاست. با روحياتي که از همکاران خودم در مجموعه مد و لباس و در کارگروه سراغ دارم، مطمئنم که همين رويه قدرتمند را جلو خواهند برد و در ماه‌هاي اخير هم که شاهد تغييرات هستيم، مي‌بينيم که بارها اعلام شده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي با استناد به همين قانون، مأموريت‌ها را دنبال خواهد کرد و مطالبات خود را درباره زمينه‌هاي همکاري نهادهاي مختلف از ساير دستگاه‌ها پيگير خواهد بود و نيازها در حوزه مد و لباس را مطالبه خواهد کرد. همچنين به صورت جدي همياري تشکل‌هاي صنفي را در دستور کار خود قرار داده است و پشتيباني از اين اتفاقات را هم در حد بضاعت خود، دنبال مي‌کند. به نظر من اين ساختار جديد و تلاش‌هاي چند ماه اخير، بسيار اميدوارکننده بوده و اگر با همين روند ادامه پيدا کند طبعا تحقق سیاست‌ها، به‌شدت دست‌يافتني است و مي‌توانيم نتايج خوبی را ببينيم. من مي‌خواهم وارد مقوله ديگري شوم و از منظر ديگري پرسش شما را پاسخ دهم. ساختار مد و لباس کشور بر اساس ساختار قانون و اقدامات چند سال گذشته، راه خود را پيدا کرده است. طبعا مشکلاتي در تمام کارها وجود دارد. اما مهم‌ترين نشانه پيدا کردن راه، اقدامات گسترده‌اي است که در اين سال‌ها به‌ویژه دو سال اخير رقم خورده و مي‌توان آينده روشني را براي اين حوزه تصور کرد. معتقدم به دليل ايجاد باور ملي در کشور در حوزه مد و لباس در حال کاهش وابستگي کشور به خارج هستيم. وابستگي در تمام زمينه‌ها در عرصه مد‌ و لباس، تا پيش از اين به‌شدت مشهود بود. با وجود تمام ديرينگی و پيشينه‌اي که در عرصه مد و لباس داريم اما سال‌هايي بود که با يک وادادگي مواجه بوديم که عملا اختيار و مديريت اين مسئله از دست ايرانيان خارج شده بود و مي‌شود گفت جريان بيروني و غيرايراني صرف‌نظر از هر اسمي که بخواهيم براي اين موضوع بگذاريم کم‌کم در حال غالب‌شدن بر کشور بود. خوشبختانه با تلاش‌ها و باور ملي بود که مي‌گويم مد و لباس ساختار خود را پيدا کرده است. مد و لباس کشور باور دارد که مي‌تواند اين نياز را در داخل تأمين کند و ما مي‌توانيم با کاهش و حتي حذف نگاه به بيرون، اين کار را پيش ببريم، اما اتفاقي که در حال رخ‌دادن است و در اين سال‌ها هم نمونه‌هاي زيادي مي‌بينيم، علمي‌شدن رفتارهاست. شايد پيش از اين محدود به يک تعداد دانشگاه بوديم که به اندازه خودشان مؤثرند اما به دليل سرعتي که توقع داشتيم، نمي‌توانستيم شاهد تأثیر بالایی از دانشگاه‌هاي موجود کشور در مسير مد و لباس ايراني و اسلامي باشیم. اما با ساختارهايي که در مد ايجاد شد، به‌خوبي مي‌بينيم که هر روز روند ورود هنرمندان جديد که جامعه را مي‌شناسند و بر اساس نياز جامعه طراحي مي‌کنند و در اختيار توليدکننده قرار مي‌دهند، روزبه‌روز بيشتر مي‌شود. اين نشان مي‌دهد برنامه‌ريزي‌اي که در اين سال‌ها صورت گرفته کمک کرد که کاهش وابستگي ايران به خارج مشهود شود. سال‌ها بود که خيلي‌ها وقتي حوزه مد ايراني- اسلامي شروع به کار کرد، هيچ تصوري از اين حوزه نداشتند و حتي نمي‌دانستند که اين ترکيب در ايران چه معنايي دارد؟ آيا واقعا وابسته است يا نه، مي‌شود مد را در ايران با نگاه بومي و ملي و ارزشي نگاه کرد. تلاش شد تا اين ابهامات از بين برود و به يک روش و منش دقيق‌تر و اصولي‌تر دسترسي پيدا کنند. روزهايي را پشت سر گذاشتيم که اين باور وجود نداشت که هنرمندان ايراني و حتي توليدکنندگان ايراني بتوانند اين نياز جدي را به‌تنهايي يا حتي در داخل کشور تأمين کنند. فراموش نمي‌کنيم روزهايي را که برخي از افراد صريحا مي‌گفتند اگر در‌هاي ايران به روي کالاهاي خارجي بسته شود، به‌شدت در کشور دچار مضيقه‌ مي‌شويم. ما الان مي‌بينيم خواسته يا ناخواسته در‌هاي کشور ما به روي اين کالاها بسته شده، ولي هيچ اتفاق منفي‌ای نيفتاده و هر روز در کشور خلاقيت‌هایی را مشاهده مي‌کنيم. اين توسعه مديون سال‌ها تلاش و وجود قانون درجه‌يک و ايجاد بستر قانوني براي فعاليت هنرمندان است و از همه مهم‌تر ايجاد این باور ملي است که نگاه به داخل تقويت شود و شاهد کاهش وابستگي، تقويت توان ملي و توسعه هنر طراحي و توليد لباس ايراني- اسلامي باشيم. من مي‌دانم که شخص جناب‌عالي خيلي با عشق و تلاش، اين حوزه را دنبال مي‌کرديد. من فکر مي‌کنم خيلي سخت است براي فردي مثل شما که تلاش کند کودکي را تا يک سن برساند و بزرگ کند و بعد به ناچار حضانت او را به فرد ديگري بسپارد. دل‌کندن براي شما سخت نبود؟ من يک مدير فرهنگي هستم و لزوما بر اساس مأموريت‌ها و وظايفي که تعريف شده، هر کجا بروم مسئوليت‌هايم را دنبال مي‌کنم. اين عشقي که ياد کرديد محدود به حوزه مد و لباس نمي‌شود. من چه پيش از آن و چه بعد از اين، هر کجا که بخواهم کار کنم رويه و روند شخصي‌ام اين است که يا مسئوليتي را نمي‌پذيرم يا اگر بپذيرم سعي مي‌کنم به بهترين شکل آن را به انجام برسانم. اين، يک بخش قضيه است اما بايد بگويم پيش از من هم، تلاش‌هاي بسياری در اين حوزه انجام شده و زيرساخت‌هاي خوبي تهيه شده بود. وقتي از قانون مد‌ و لباس حرف مي‌زنيم، بسياري از موضوعات مهم کشور به دليل روند طولاني تدوين قانون معطل مانده است. وقتي من به اين حوزه آمدم اين قانون وجود داشت و توسط همکاران قبل از من، تدوين شده بود و آيين‌نامه اجرائي دولت اتفاق مهمي بود که آن هم، پيش از من تصويب شده بود، همچنين مصوبات متعدد کارگروه. اما من زماني وارد شدم که جنبه‌هاي اجرائي و برنامه‌ريزي و عملياتي کار مشهود شد و ما تلاش کرديم اين خانواده بزرگ را در محور قانون‌ جمع کنيم و نشان دهيم که اين توان و اين هنر در کشور ما به نحو شايسته‌اي وجود دارد. اميدوارم و با اطمينان مي‌گويم که با حضور خانم شفاپور بسياري از اهدافي که پيش‌بيني کرده بودم محقق خواهد شد. هر‌چند به اين حوزه تعلق خاطر دارم و خودم را کارشناس برنامه‌ريزي و فرهنگي اين حوزه مي‌دانم و معتقدم مي‌شود با افزايش حمايت‌ها و کمک‌ها، کارهاي بزرگي به شکل‌هاي مختلف انجام داد، اما به نظرم وزارتخانه ما تصميم درستي گرفته است. من زمان کمي در اين مسئوليت نبودم. قريب به هفت سال سرپرستي کردم اما اين را يادآوري کنم که اگر بخواهم يک نشانه فوق‌العاده را براي اين سال‌ها بگویم و همواره به دوستان مختلف و همکاران هم گفته‌ام این است که در علم مديريت به‌ویژه در سال‌هاي اخير که در مسائل بين‌الملل هم بسیار مورد تأکيد قرار گرفته، بهره‌مندي از منابع انساني داشته‌ایم. شايد تصور ما از منابع انساني کارمندان‌مان باشد، اما شايد کارمند در مديريت اداري و بخشي محور اين منابع باشد ولي منابع انساني در مديريت برنامه‌ريزي فرهنگي و هنري و کلان‌ کشور، آحاد مرتبطان با موضوع را شامل مي‌شود. همکاران من در این چند سال موفق شدند منابع انساني فعال در اين عرصه را گرد هم آورند و نوعی همراهي و همدلي و هم‌نوايي و هم‌گرايي ايجاد کنند و مادامي که بر اين محور جلو برويم، موفقيت‌هاي آتي تضمين‌شده است. فکر مي‌کنم روی همين‌ محور هم جلو خواهد رفت. مي‌خواهم کمي صميمي‌تر صحبت کنم، چون مي‌دانم شما به قدري منصف هستيد که مرا به دليل داشتن ترديدها و سؤالات صادقانه، متهم به مخالفت با ارزش‌ها نخواهيد کرد. نسل من متولد بعد از انقلاب است. مردادماه که علي‌رغم ميل خيلي‌ها، تشريف برديد از شما سؤال کردم که شنيديم يک خانم قرار است بر کرسي مد‌ و لباس تکيه کند. صرف نظر از اينکه خانم شفاپور بسيار پذيرا و مصمم هستند، سؤال من بر نگاه جنسيتي است که به اين حوزه معطوف است. سؤال من در آن زمان نقد اين ماجرا بود که اساسا زنانه‌کردن امر مد و لباس، نمي‌تواند در بلندمدت راه‌گشا باشد. در جشنواره امسال، شاهد كارگاهي بودم که همه هنرجويان خانم بودند، هم خوشحال شدم هم از اين فضاي حاکم تک‌جنسيتي جا خوردم. مد و لباس مي‌خواهد به کدام سمت برود؟ يک واقعيت اجتناب‌ناپذير اين است که نه‌تنها در ايران بلکه در بسياري از کشورها گروه اصلي اين عرصه در حوزه طراحي، بانوان هستند. طبعا مد محدود به طراحي نيست بلکه فرايندي است که بخشي از آن طراحي است. افراد متعددي صرف‌نظر از جنسيت براي اين فرايند تلاش مي‌کنند. اگر وارد حوزه توليد شويد، می‌بینید که خيلي از افراد آقايان هستند. طراحي‌اي که بانوان انجام مي‌دهند به اين معنا نيست که صرفا بخواهيم نگاه تک‌‌جنسيتي داشته باشيم اما واقعا نقدي که به عملکرد من هم وارد بود اين بود که ما صرفا دچار طراحي لباس زنانه شديم. اين نقد به عملکرد منِ قبادي که سال‌ها کار کردم وارد است. نقدي است که به خودم وارد مي‌دانم. شايد به قدر کافي طراحي در لباس آقايان را پيش نبرديم. البته اين نقد پاسخ‌هاي فني هم دارد و لزوما اشکال از نظام برنامه‌ريزي نيست بلکه در دنيا طراحي در لباس مردانه هم محدود است و خيلي از تنوع زيادي در حد لباس بانوان برخوردار نيست. شئونات بهره‌برداري لباس آقايان به مراتب کمتر و ساده‌تر از لباس بانوان است. ضمن اينکه ايجاد تغييرات در لباس آقايان، سخت‌تر هم هست. بخش دوم اين است که انعطاف از بهره‌برداري از مد در آقايان به مراتب سخت‌تر از بانوان است. اينها دلايل فني است اما اينکه چرا بيشتر طراحان اين عرصه، بانوان هستند نه آقايان، يک رويه جهاني است و مختص ايران نيست. بنابراين انتخاب يک بانو براي تصدي‌گري اين عرصه در کشور شايد به ارتباط‌گيري راحت‌تر با جامعه طراحان کمک کند. اين جامعه طراحي هم مي‌تواند براي آقايان لباس طراحي کند و هم براي بانوان و هم کودک و نوجوان. پس اين انتخاب، يک ژست صرفا تبليغاتي نبوده که دولت بخواهد خود را حامي حضور بانوان در سطوح کلان مديريتي جلوه دهد؟ به‌خصوص اينکه خانم شفاپور از حوزه ديگري ورود کردند و بسيار تلاش مي‌کنند که مؤثر باشند. خير اصلا هيچ محدوديت و تفکيکي در اينکه در جنسيت بارگذاري يا ارزش‌گذاري انجام شود، صورت نگرفته است. ويژگي‌هاي ممتاز ايشان اهل مطالعه و مشورت‌بودن است. بنابراين نه روح قانون اين اجازه را به ما مي‌دهد و نه عملکردها مي‌تواند منجر به اين مسئله شود اما اينکه ما بيرون چه مي‌بينيم، حق با شماست، تنوع طراحي لباس بانوان در حال حاضر به مراتب بيشتر از لباس آقايان است. اما اينکه بگوييم چون جامعه طراحي عمدتا از بانوان هستند و هدف وزارتخانه برجسته‌کردن اين موضوع بوده و با گماردن بانو نگاه جنسيتي داشته، خير صحيح نيست. حتي در جشنواره فجر هم بیشتر آثار مختص بانوان است. دلايل اين را بايد جاي ديگري جست‌وجو کنيم. کجا؟ ما نياز به پژوهش داريم. من معتقدم هر کاري مي‌خواهيم انجام دهيم به پيوست علمي و پژوهشي و نيازسنجي، نياز داريم و بايد بر اساس سلايق و علايق موجود به موضوع توجه کنيم. بايد شکل‌هاي مختلف لباس آقايان مورد توجه قرار گيرد. نکته‌اي که در سال‌هاي گذشته شکل گرفت تخصصي‌شدن حوزه‌ها و تفکيک تخصص‌ها بود. لباس آقايان، لباس مدارس، لباس اجتماع، لباس مجالس، لباس بانوان و ... همگي ساختار تخصصي پيدا کردند. براي مثال لباس مدارس جامعه‌اي حدود چند ميليون است. تخصصي‌شدن موضوع در اجرا و خروجي و نتيجه‌گيري بسيار تعيين‌کننده است. نگاه يك‌سويه به مد، نگاهي نيست که در اين برهه کارآمد باشد چون جامعه بيرون به‌ویژه نسل جديد چه از سر لجبازي (نه عناد) و چه از سر کثرت رسانه‌هاي در اختيار، نمي‌تواند با اين رويکرد در بلندمدت همراه مدِ مورد نظر شما باشد. کمترين نتيجه اين اتفاق، دوپاره‌شدن مد و تشکيل يک نگاه دوقطبي به این مقوله خواهد بود و مد از مسير اصلي خود خارج خواهد شد. زنان جامعه مد را به شکلی پيش خواهند برد و مد در بدنه دولتي به شکل ديگري فارغ از جريان اجتماع معاصر ايران به جلو نگاه خواهد کرد. براي اين آفت چه بايد کنيم؟ بايد پاسخ شما را به اين شکل بدهم که يکي از الزامات ما در ساختار مد ايران و استناد به آن قانون، توجه به فرهنگ و ارزش‌هاي ملي و ديني ماست. به نظر من اينها، صرف نظر از تغيير مديريت‌ها، هيچ‌گاه در تعارض با يکديگر نبوده است. حتي معتقدم همان‌طور که اشاره کرديد بيشتر مواقع مکمل يکديگر و راه‌گشا هستند اما ممکن است برخي برداشت‌هاي سليقه‌اي فاصله‌هايي به وجود آورد که زمينه برداشت‌هاي سخت‌تر بعدي و بزرگ‌تر را که منجر به شکاف مي‌شود، ايجاد کند. اما جامعه رويکردهاي ديگري دارد. دوطرفه است و محدود به يک گروه خاص نيست. نبايد به سمت دوقطبي‌شدن برويم و بگوييم کسي که اين تصور را ندارد در مقابل ماست يا برعکس. مبناي اين تصور به کل اشتباه است. بنده با شناختی که از افکار عمومي جامعه بيرون به‌خصوص نسل جوان به دست آوردم مي‌پرسم. به‌ویژه دهه هفتادي‌ها به بعد. بله. اتفاقا من به خودم نقد مي‌کنم؛ به تفکري که ممکن است منجر به اين اتفاق شود. نبايد اجازه دهيم جامعه دوقطبي شود. اجزاي جامعه ما ارزش‌مدار هستند و بر همين اساس صرف نظر از نوع محصول، بايد شاخص‌هاي ارزش را در جامعه تبيين کنيم. يکي از کارهايي که در دوره گذشته انجام شد، اين بود که توانستيم اين شاخص‌ها را در قالب يک سند تبيين کنيم. مثلا تنوع رنگي هيچ‌گونه محدوديت ديني ندارد. از نظر عرفي استفاده از رنگ در شئونات مختلف، متفاوت است. اين هنر طراح است که مي‌تواند تفکيک کند. آيا ما مي‌توانيم در يک اجتماع عمومي با آن شاخص‌هاي ارزشي، از يک لباس رنگي بسيار جيغ و خاص استفاده کنيم يا خير؟ حتي با وجود نداشتن ممنوعيت ديني و شرعي. موفق شديم شاخص‌هايي را تدوين و تبيين کنيم که کمک مي‌کند من از خودم نسخه‌هاي شخصي نپيچم. از طرفي ساختاري که گروه مقابلش را به بي‌ديني و دورشدن از ارزش‌ها متهم مي‌کند نيز نسخه شخصي نپيچد. اين موضوع دوسويه است. اکنون هم علت اينکه من اصرار دارم شاخص‌ها را تعيين کنيم اين است که اگر اين مهم انجام شود و محور ما حول اين شاخص‌ها عمل کند، کمک مي‌کند به ازبين‌بردن اين نگاه‌ها. اگر آراستگي، مناسب‌پوشي و زيباپوشي و رعايت شئونات را مبنا قرار دهيم، تلفيق اينها مي‌تواند مد ايراني و اسلامي را به جامعه معرفي کند. بنابراين تأکيد مي‌کنم برداشت‌هايي غير از اين، برداشت‌هايي دوسويه، رها‌شدن موضوع در جامعه و سختگيري غيراخلاقي و غيرديني منجر به شکاف مي‌شود اما رعايت اين اصول که يک سال زمان برد تا تدوين شود، مي‌تواند دو نگاه فاصله‌دار را به هم نزديک و اين شکاف را پر کند و نیز به جامعه کمک کند تا نگاه‌هاي مبتني بر ارزش و فرهنگ و هنر به هم نزديک شوند. پس معتقديد مسيري که شروع کرديد چون مبتني بر نص قانون است افراد بعد از شما هم موظف‌اند همان را دنبال کنند؟ بله چون روي آنها کار شده است. پس تکليف استراتژي‌هايي که از سوي هر مدير ارائه مي‌شود و بعد از او هم متوقف باقي مي‌ماند چه مي‌شود؟ قانون في‌نفسه اصول کلي را مي‌گويد که راه‌گشاست. آيين‌نامه اجرائي کمي موضوع را تسهيل و شفاف مي‌کند اما در خود قانون و دستورالعمل کارگروه، بندي وجود داشت که مي‌گفت کارگروه بايد شاخص‌هاي لباس اجتماع را تدوين کند. تدوين اين شاخص‌ها در دوره من، با مشارکت دستگاه‌هاي ارزشي، نظارتي و فرهنگي، طراحان و افراد مختلف انجام و پيگيري شد و در نهايت منجر به يک سند مهم راه‌گشا شد. شما درست گفتيد، اسناد شاخص‌ها مبتني بر يک سند بالادستي بود که در آيين‌نامه پيش‌بيني شده بود. درباره احياي فشن‌شوها از وزير سؤال کردم و ایشان توپ مسئوليت احياي مجدد را به زمين کارگروه انداختند و گفتند منتظر طرح روشن کارگروه هستند. شما چه فکر مي‌کنيد؟ آيا این امر در يک سال باقي‌مانده از دولت دهم، شدني است؟ من از اين موضوع رد مي‌شوم. اما بايد بگويم خير. اعتقادي به بناي انجام اين کار ندارم. با وجودي که خودم روز اول شروع کردم، اما الان مي‌گويند قوانين بالادستي به هيچ عنوان اجازه اين کار را نمي‌دهد. عدم استفاده ابزاري از انسان در موضوعات مختلف ممنوع است. نمايش زنده لباس شاخه‌اي از هنرهاي نمايشي مانند تئاتر است. چرا راه‌رفتن به‌عنوان يک هنر نمايشي در یک هنر صنعتي مثل مد، ممنوع است اما در همين کشور در صحنه تئاتر حتي شاهد حرکات نمايشي بازيگر هستيم! به معناي مشابهت نمي‌توانيم ببينيم. هرکدام يک ماهيت مجزا دارند. به هر حال من فعلا آينده روشني براي اين موضوع نمي‌بينم و در حال حاضر به دليل شاخص‌هاي ديني هيچ برنامه‌اي را براي آينده آن متصور نيستم. پس حس‌تان اين است که چون سند بالادستي دست کارگروه را بسته، عملا هيچ تحولي اتفاق نخواهد افتاد؟ بله. امکان‌پذير نيست. مشخص نيست ديدگاه دولت بعدي در اين موضوع چه خواهد بود. همان‌طور که براي تدوين قوانين پيش‌بيني‌هايي انجام مي‌شود، براي اصلاح آن هم، پيش‌بيني‌هايي انجام مي‌گيرد اما درباره اين موضوع تصور خاصي در حال حاضر ندارم. با معاونت زنان و خانواده رياست‌جمهوري تفاهم‌نامه‌اي امضا کرديد که هيچ‌جا صحبتي از آن نشد. آن تفاهم‌نامه به چه سرنوشتي دچار شد؟ بلافاصله بعد از امضاي آن تفاهم‌نامه، جابه‌جايي‌ها صورت گرفت و فرصت پرداختن پيش نيامد، اما خبر دارم که خانم شفاپور جلسات مجددي را با معاونت زنان برگزار و موضوع را احيا کردند. علاوه بر اين تفاهم‌نامه چند تفاهم‌نامه ديگر هم با ارگان‌هاي ذي‌ربط در دستور کار داريم و بالطبع براي سال ۹۹ پيشرفت‌هايي را متصور هستم. هيچ‌چيز درباره تفاهم‌نامه بنياد مد و معاونت زنان رياست‌جمهوري نمي‌دانيم. مفاد آن چيست؟ تفاهم‌نامه‌ها داراي يک روح کلي هستند از این نظر که ظرفيت‌هاي مشترک در مسير بهره‌برداري قرار گيرند. اولين مسئله آن اين بود که دو سازمان، اهدافشان را در مسير مشترک پيش‌بيني کنند. داستان اين تفاهم‌نامه طولاني است و از زمان خانم مولاوردي در دستور کار ما قرار داشت و تا نيمه اول سال ۹۸ طول کشيد‌، زیرا تعداد زيادي از مخاطبان جامعه مد‌ و لباس در مجموعه معاونت زنان و خانواده رياست‌جمهوري هستند، اهداف مشترکي در دستور کار قرار گرفت. شاخص‌هاي متعددي براي کار وجود دارد و به نظر من اجرائي‌کردن اين تفاهم‌نامه مي‌تواند نتايج بسيار خوبي را براي جامعه بزرگي از کشور که حوزه بانوان است در بر داشته باشد. تفاهم‌نامه از سوي چه کسی بود؟ شناسنامه تفاهم‌نامه به اين شکل است که در زمان خانم مولاوردي طبق وظيفه جلسات را پيگيري کرديم و از طرف کارگروه ساماندهي مد و لباس سرفصل‌هايي مشخص شد و با جابه‌جايي معاونت زنان مواجه شديم و به خانم ابتکار محول شد. ابتدا قرار بود تفاهم‌نامه متنوع‌تر و جامع‌تر باشد اما برای تسریع کار، آن را به موضوع مد و لباس محدود کرديم و تفاهم‌نامه را براي اين قالب آماده کردیم. چه بلايي سر پروژه‌ها و بلندپروازي‌هاي شما مي‌آيد؟ هيچ اتفاق منفي‌اي رخ نمي‌دهد و مطمئنم موضوعات درجه‌يکي که همه با نظرات کارشناسي بود توسط خانم شفاپور دنبال مي‌شود و ساختار سياست‌گذاري معاونت امور هنري هم بر همين مبناست. دبيرخانه کارگروه در داخل معاونت هنري پيش‌بيني شده و معاونت هنري هم تأکيد بر اجراي سياست‌ها و قوانين مطابق با روح قانون دارد تا مسير و روند اميدواري گسترده‌اي را که ايجاد شده تقويت کند‌. ضمن اينکه من همواره هستم و همه تجربيات خودم را با علاقه و اشتياق در اختيار همه علاقه‌مندان قرار خواهم داد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.