انتخاباتی برای غربالگری اصلاحات
علی شفیعی . پژوهشگر
جمعه دوم اسفندماه گذشت با تمام اماواگرها و شایدوبایدهایش و ما ماندهایم و پیامدهای مثبت و منفی آن.مهمترین رهاورد این روز بهیادماندنی- از زوایای مختلف- برای اصلاحطلبان به گمان بنده ارسال پیام ضرورت غربالگری در اردوگاه اصلاحطلبی در دو ساحت اندیشه و نیروی انسانی بود که آواز آن از سحرگاه روز سوم اسفند شروع شد.همانگونه که روشن است، اصلاحطلبی -در سپهر سیاست- در دوران معاصر محصول یک اندیشه نبود؛ چراکه منادیان نواندیشی دینی و اصلاحطلبی اجتماعی هیچگاه در یک بازه زمانی طولانی نتوانستند با اصلاحطلبان عرصه سیاست گرد هم آیند و دور یک میز بنشینند، بلکه فرزند یک واقعه -دوم خرداد- بود و بنابراین بهره اندیشگی در آن به غایت نحیف است و دوم اسفند نشان داد هر حرکت که ریشه در اندیشه و تفکر نداشته باشد، دیر یا زود به ابتذال در تصمیم و اقدام خواهد رسید.بهراستی آیا زمان آسیبشناسی رویکرد اصلاحطلبی در ساحت سیاستورزی هنوز نرسیده است؟ آیا نباید بازگشتی به چرایی شکلگیری جریان اصلاحطلبی سیاسی و رفتارهای نزدیک به سه دهه اصلاحطلبان داشته باشیم و درباره آنها گفتوگو کنیم؟ آیا زمان چینش مهرههای پرانرژی و فعال در ساحت تصمیمسازی و عملیات آن فرانرسیده است؟ جمعه دوم خرداد را روز غربالگری در جریان اصلاحات میدانم. روزی که برخی چارهای ندارند تا عرصه را به نسل جوانی واگذارند که دیگر نه بهدنبال قدرتطلبی به نام «مصلحتاندیشی» هستند و نه اخلاق را فدای سیاست میکنند. جریان اصلاحطلبی نیازمند تغییر بنیادین است و ضرورت دارد به بازسازی خود در ساحت اندیشه و به تبع آن در عرصه عمل عمومی بپردازد و چهار سال پیشرو فرصت کمی نیست. اصلاحات باید پاسخ دهد چه چیز را میخواهد اصلاح کند؟ تقریرش از دنیا و دین؟ تصویرش از حکمرانی؟ یا... ؟ اصلاحطلبان هر اصلی را بهجز «ضرورت روزآمدی ساحتهای متعدد زیست انسانی البته مبتنی بر محوریت اخلاق» برای خود برگزینند، چه در ساحت دینداری و چه در ساحت و سپهر سیاست، دیر یا زود به همینجایی میرسند که الان در آنجا قرار دارند؛ جایی که باید برای بقای خویش تن به رفتارهای غیرحرفهای و مصلحتاندیشانه بدهند.
مولوی چه خوب این دغدغه را به تصویر کشیده است:دوست دارد یار این آشفتگی/کوشش بیهوده به از خفتگی/ آنک او شاه است او بیکار نیست/ناله از وی طرفه کو بیمار نیست/ بهر این فرمود رحمان ای پسر/کل یوم هو فی شان ای پسر / اندرین ره میتراش و میخراش/تا دم آخر دمی فارغ مباش / تا دم آخر دمی آخر بود/که عنایت با تو صاحبسر بود اصلاحطلبی یعنی تراش دائم؛ هرچند گاه این تراش تداعی کوششهای بیهوده را داشته باشد نه اینکه یافتن سکون و آرامش در آنچه قريب به سه دهه پیش به دست آورده که آن هم رهاورد یک واقعه بوده است و بس.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.