|

خداحافظی تلخ بانوی کاراته ایران از دنیای قهرمانی

فاطمه چالاکی: همین که قطع نخاع نشدم خدا را شکر

شرق: «همین که قطع نخاع نشدم و می‌توانم روی پاهایم راه بروم، خدا را شکر می‌کنم». این حرف‌های فاطمه چالاکی است؛ قهرمان کاراته زنان ایران که به دلیل ازدست‌دادن بینایی چشم راستش مجبور به خداحافظی از دنیای قهرمانی شده است، آن هم یک خداحافظی تلخ و اجباری. او اما این‌قدر باروحیه است که توانسته با این اتفاق ناگوار کنار بیاید. می‌گوید خواست خدا بوده و نابیناشدنم هم بخشی از سرنوشتم است. دیروز بعد از اینکه نایب‌قهرمان کاراته جهان خبر کناره‌گیری‌اش از تیم ملی کاراته را اعلام کرد، با او هم‌کلام شدیم تا از روزهای سختی که پشت‌سر گذاشته بشنویم. گفت‌وگوی اختصاصی «شرق» را با دارنده دو مدال برنز بازی‌های آسیایی می‌خوانید. خانم چالاکی خیلی متأسفیم که خبر خداحافظی‌تان از تیم ملی را به این شکل شنیدیم. بله، متأسفانه این قسمتی است که برایم رقم خورده و نمی‌شود با تقدیر جنگید. من از شش ماه پیش که تصادف کردم و قرنیه چشمم آسیب دید تا به الان دوبار دو عمل سخت پیوند را انجام داده‌ام، اما جوابی نگرفتم. از همان روز اول بینایی‌ام را از دست داده بودم. امیدوار بودم که با انجام عمل جراحی شاهد یک روند مثبت باشم که این‌طور نشد. چه شد که تصمیم به کناره‌گیری از تیم ملی گرفتید؟ پزشکان به من گفتند که ریسک خیلی بزرگی است بخواهی با یک چشم ورزش را ادامه بدهی. به‌خاطر اینکه کاراته یک ورزش رزمی است و خوردن یک ضربه به صورتت باعث می‌شود خطرات جدی‌تری را برایت به دنبال داشته باشد. با توجه به این موضوع من هم دیدم که تصمیم درست، کنارگذاشتن ورزش است. این‌طور که می‌گویید دیگر نمی‌توانید امیدی به بهبودی بینایی‌تان داشته باشید؟ من عمل‌هایم را در بیمارستان فارابی انجام دادم. بعد از آن هم به شیراز رفتم. همه می‌دانند آنجا پزشکان بسیار خوبی دارد. آنها هم نظر جراحان تهرانی را تأیید کردند و گفتند فعلا با این شرایط بینایی‌ام برنمی‌گردد. مگر اینکه علم پزشکی پیشرفت کند و عمل‌های جدید پیوند قرنیه بیاید و آن‌موقع کاری برایم کنند. شرایط روحی‌تان چطور است؟ توانستید با این قضیه کنار بیایید؟ خیلی‌ها من را که می‌بینند، می‌گویند که دارم نقش بازی می‌کنم و الکی خودم را خوب نشان می‌دهم. اما واقعیت این است که من توانستم با این قضیه کنار بیایم. خدا را شکر که یک چشم دیگرم سالم است. زندگی ادامه دارد و باید با سختی‌های آن کنار آمد. خیلی‌ها هستند که از من بدترند. من همین که قطع نخاع یا مرگ مغزی نشدم و می‌توانم روی پاهایم راه بروم خدا را شاکرم. با این شرایط تصمیمی برای حضور در دیگر عرصه‌های ورزشی ندارید؟ چرا. من ساکن قائمشهر هستم و آنجا یک باشگاه دارم و کار مربیگری می‌کنم. البته کارم را با تیم‌های باشگاهی هم شروع کرده‌ام. مدتی است که در کنار مربیان تیم دانشگاه آزاد در رقابت‌های سوپرلیگ کاراته همکاری می‌کنم. تیم دانشگاه آزاد درحال‌حاضر در صدر جدول قرار دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.