|

حمیرا ریگی، سفیر ایران در برونئی:

از دولت به وزارت امور خارجه پیشنهاد شدم

«حمیرا ریگی»، دومین زن سفیر جمهوری اسلامی ایران در برونئی دارالسلام است. ریگی که وارد نهمین ماه از دوران تصدی مسئولیت سفارت شده، تا پیش از ورود به عرصه‌های دیپلماتیک، به مدت پنج سال فرماندار شهرستان قصرقند در استان سیستان‌وبلوچستان بود. او وقتی تنها ۲۵ سال داشت، به‌عنوان بخشدار مرکزی زادگاهش، چابهار، انتخاب شده بود. برش‌هایی از گفت‌وگوی ایرنا با او را در ادامه می‌خوانید: چگونگی سفیرشدن حاکمیت این اعتماد را به من پیدا کرد. درواقع این اعتماد از درون دولت به من شکل گرفت. از دولت به وزارت امور خارجه پیشنهاد شد. مهم آن است که این اعتماد از سوی ارکان مختلف نظام به بنده شکل گرفت. سفیر ویلچرنشین اولین حضورم در وزارت امور خارجه از میانه راه شروع شد. پیشنهادات و زمزمه‌هایی برای پذیرفتن مسئولیت سفارت انجام شده بود و از قبل مسیرهایی را طی کرده بود. در میانه راه قرار شد که دیدارهایی را با مقامات وزارت امور خارجه داشته باشم. من در آن ایام فرماندار بودم، اما برای درمان در اثر یک تصادف شدید، در یکی از بیمارستان‌های تهران بستری شده بودم. من به تازگی از بیمارستان مرخص شده بودم و یکی از پاهایم را گچ گرفته بودند. با من تماس گرفتند و به من گفتند که باید به تهران آمده و برای پیگیری یک‌سری از امور به وزارت خارجه بروم. به من گفتند کی می‌توانی بیایی که من گفتم در تهران حضور دارم و همین امروز هم می‌توانم بیایم. به دلیل اینکه تازه از بیمارستان مرخص شده بودم و پاهایم را گچ گرفته بودند، با ویلچر تردد داشتم. همین مسئله موجب شد تا با ویلچر خدمت یکی از مقامات وزارت امور خارجه برسم. پیش‌بینی می‌کردم به‌عنوان یک زن که از یک استان محروم آمده و با توجه به اینکه خارج از وزارت امور خارجه در حال سفیرشدن هستم، طرف مقابل شوکه شود، مخصوصا اینکه پایم شکسته باشد و با ویلچر به وزارت خارجه بروم. من وقتی وارد وزارت امور خارجه و دفتر آن مقام شدم، همان اول گفتم باید یک نکته‌ای را بگویم و آن، این است که بنده ویلچرنشین نیستم، ولی به اقتضای اتفاقی که برایم رخ داده است، فعلا ویلچرنشین شده‌ام. اولین دیدار با ظریف اولین دیدار به معنای اول آشنایی میان من و آقای ظریف نبود. من نهم اسفند سال قبل عازم برونئی بودم و استوارنامه‌ام هم یکم دی‌ماه امضا شده بود. قبل از اعزام فرصتی پیش آمد و خدمت دکتر ظریف، رئیس‌جمهوری و معاونت بین‌الملل دفتر مقام معظم رهبری رسیدم. این دیدارها عموما روالی است که قبل از آغاز مأموریت، با ارکان مرتبط با کار شما انجام می‌شود. اولین دیدار هم با دکتر ظریف انجام شد که برایم خاطره‌انگیز هم شد. دلیل هم استقبالی بود که از سوی آقای وزیر صورت گرفت. ایشان خیلی گرم و با چهره خندان به استقبال من آمدند. ایشان انتظار داشتند که من به‌عنوان سفیر جمهوری اسلامی ایران منافع ملی را دنبال کنم. ایشان نسبت به اینکه یک فرد از یکی از محروم‌ترین مناطق جغرافیایی سفیر شده است، ابراز خوشحالی کردند. ایشان همان روز از من دعوت کرد در جلسه شورای معاونین شرکت کنم و در آن جلسه، فرصت شد تمامی معاونان و مدیران ارشد وزارت امور خارجه را ببینم. دکتر ظریف مرا در آن جلسه به همکاران معرفی و درخواست همکاری و همراهی تمامی اعضای شورای معاونین را مطرح کردند. من با این پشتوانه و همراهی عازم برونئی شدم. همین اتفاق در دیدار با ریاست‌جمهوری و معاونت بین‌المللی دفتر مقام معظم رهبری هم تکرار شد. همکاری بر سر نانوتکنولوژی هر سفیر یک برنامه یک‌ساله و یک برنامه چهارساله دارد که آن را در ابتدای کارش به وزارت امور خارجه ارائه می‌کند. هر سه ماه نیز ارزیابی‌ای صورت می‌گیرد که چقدر توانسته‌ایم این برنامه را پیش ببریم. من پس از اعزام به برونئی و حضور هشت‌ماهه در این کشور، وقتی گزارشی از اقداماتم را به وزارت امور خارجه دادم، توسعه گردشگری و توسعه همکاری‌های اقتصادی مبتنی‌بر نانوتکنولوژی را سرلوحه کار خود قرار دادم که در این میان، ورزش هم نقش مهمی دارد، چراکه می‌تواند به عنوان عاملی سفیر صلح و سلامت را پوشش دهد و هم موجب همکاری‌های اقتصادی میان دو کشور شود. در حوزه نانوتکنولوژی هم یک‌سری از کارها دنبال می‌کنیم. البته مسائل و امور دیگری هم هستند، اما گردشگری و همکاری در حوزه نانوتکنولوژی از مهم‌ترین اولویت‌ها برای توسعه همکاری‌ها هستند. در هشت‌ماهه گذشته چهار هیئت کاری و اقتصادی برونئیایی به مناسبت‌های مختلف به ایران آمده‌اند. گروهی هم که در روزهای آینده برای گردشگری به ایران می‌آیند، یک گروه ۳۰ نفره از اقشار مختلف برونئی هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.