از لندن تا تهران چقدر راه است؟!
محمد درویش
بیش از هزار پزشک، از جمله ۴۰ پروفسور، چندین چهره برجسته از بخش بهداشت عمومی و رؤسای پیشین کالجهای سلطنتی بریتانیا در مقابله با بحران محیطزیستی در نامهای از مردم خواستهاند با نافرمانی مدنی مسالمتآمیز، اعتراض خویش را به گوش رهبران انگلستان و دنیا برسانند. این پزشکان میگویند: سیاستهای دولت در حد اندوهناکی نامناسب است و از سیاستمداران و رسانهها درخواست میکنند با واقعیتهای بحران محیطزیستی که در حال رشد است، سزاوارانهتر وارد عمل شوند. آنها مینویسند: «ما به عنوان افرادی که مراقبت و محافظت حرفهی ماست، نمیتوانیم سیاستهای جاری که آسیبپذیرترینها در جهان را به سمت یک فاجعه محیطزیستی بزرگ سوق میدهد، تحمل کنیم. ما بهویژه بهدلیل تأثیرات افزایش دما بر سلامتی و با توجه به پیشبینیها در زمینه فروپاشی جامعه و مهاجرتهای بزرگ ناشی از آن نگران هستیم. چنین فروپاشی موجب آسیبرسانی به سلامتی جسمی و روحی به میزانی بیسابقه میشود».
پزشکان نامبرده از جنبش اعتصاب دانشآموزان که با گرتا تونبرگ، نوجوان سوئدی، آغاز شد و به یک اعتصاب عمومی در پاییز آینده فرامیخواند، پشتیبانی میکنند. بینگ جونز، یک متخصص خونشناسی (هماتولوژیست) بازنشسته از شفیلد، میگوید: «اکنون بیشترین مقدار از یخهای شمالگان، از حیات وحش و زمینهای حاصلخیزمان را از دست دادهایم. مسیر ما به سمت افزایش دمای سه درجه سانتیگراد یا بیشتر در حرکت است. برای محدودکردن یک آسیب اجتنابناپذیر، باید بلافاصله اقدام کنیم». بسیاری از پزشکانی که این نامه را امضا کردهاند، بحران محیط زیست را با یک فرد بیمار مقایسه میکنند. آرتی بانسال، یک پزشک عمومی از شفیلد، میگوید: «کره خاکی تب دارد و شبیه به یک فرد بیمار، سامانهاش در حال درهمشکستن است. ما فقط یک دهه فرصت داریم این تب را تحت کنترل بیاوریم و ما این دین را به کودکانمان و دیگر موجودات بدهکاریم». نگارنده نامه مذکور، دکتر دیوید پِنچیون، از دانشگاه اکستر و مدیر پیشین بخش توسعه پایدار بهداشت عمومی انگلستان، به انکارناپذیری شواهد علمی و تجربی از شکست اقلیمی اعتقاد دارد و میگوید: «آنچه زندگی را باارزش میکند، شدیدا به مخاطره افتاده و این در برابر چشمان ما در حال بهوقوعپیوستن است و میراث و یادبودی از ما خواهد بود. تاریخنگاران به سه دهه نخست قرن بیستویکم نگاه خواهند کرد و خواهند نوشت که آنها اطلاعات فراوانی در اختیار داشتند، اما بسیار کم از آن برای جلوگیری از فاجعه سود بردند!»... پزشکان اکنون از سه درخواست پشتیبانی میکنند: 1- دولتها باید واقعیت را درباره میزان بحران بازگو کنند. 2_خنثیکردن کربن در چارچوب زمانی توصیفشده از جانب IPCC 3_ اینکه دولتها به منظور برقراری عدالت اقلیمی و اکولوژیکی، شوراهایی تحت رهبری شهروندان تشکیل دهند. دانشمندان از دولت انگلستان خواستار رساندن انتشار کربن به صفر تا سال ۲۰۵۰ شدهاند. در ایالات متحده، ۷۰ گروه برجسته در زمینه بهداشت عمومی از جمله انجمن پزشکی آمریکا و آکادمی پزشکی اطفال آمریکا نیز بیانیهای انتشار دادهاند که از دولت و بخش تجاری درخواست اقدامات فوری دارد. دکتر جونز میگوید پزشکان و دیگر افراد از بخش پزشکی در سراسر دنیا نسبت به بحران اقلیمی در حال بیدارشدن هستند و میتوانند به صدایی رسا و قدرتمند در زمینه درخواست فوری برای تغییر تبدیل شوند. او اضافه میکند که «هوشیاری درباره این بحران محیطزیستی که در واقع یک بحران سلامتی است، در حال رشد است. خواننده عزیز روزنامه «شرق»! پزشکان حائز سواد علمی هستند و در نتیجه واقعیتهای عریانِ عدم توجه به سیاستهای محیطزیستی را آشکارا با بررسی تغییرات نگرانکننده سلامتی بیماران خویش درک میکنند. اکنون مؤدببودن و تحملکردنِ بیشتر از این بیمعناست و منفعلماندن اهمالگرانه مینماید. کودکان بزرگ میشوند تا از آینده خود محافظت کنند و ما باید اکنون مستقیما با آنها همراهی کنیم. پرسش این است که چرا هیچ صدا و هشدار درخوری از جامعه پزشکی ایران شنیده نمیشود؟ وقتی در بریتانیا فقط بر اثر آلودگی هوا در سال گذشته بیش از ۵۰ هزار نفر دچار مرگ زودرس شدهاند، چگونه ممکن است این رقم در ایران که فقط 20 درصد خودروها و سوختش استاندارد یورو۴ دارد، در حد ۳۵ هزار نفر در طول یک دهه اخیر ثابت مانده باشد؟ چه کسی باید به مردم و مسئولان شجاعانه هشدار داده و آنها را از خواب خرگوشی بیدار کند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.