عبدالمالکهاي درونمان را بشناسيم
نيره نوري
شبی که ماه کامل شد، براي من شبي بود ناآرام كه امری ناجي و رويهای رؤياساز به نام وصال، عشق و دلدادگي، به جنايتي تحت لواي باوری افراطی تبدیل شد... . امشب در قامت يك بانو، درايتي عميق ديدم كه نقش ايدئولوژي را فراتر از عشق ديده بود. نگاهي متفاوت از آنچه تا كنون در انديشه شاعرانهام بدان رسيده بودم كه عشق موهبتي است فراتر از تمامي كائنات كه به واسطهاش استيلاي ظلم بر دل پادشاه هزارويكشب رنگ عطوفت ميگيرد و با گيسوان منيژه، بيژن در قعرچاه را به نور و روشني ميرساند.
عشق واژهاي مقدس است كه به باورم نميگنجيد اينگونه رنگ ببازد و سيماي پرمهرش را به شرارت يك هلاكت مبدل کند. دنياي دون و دور از اخلاقيات اينگونه خود را به ما مينماياند كه بهناگاه تمامي معادلات فكريات كه تاكنون با آن زيسته بودي، فرو بريزد؛ فروريختني تأسفبار... . اي واي... فاجعهاي مكرر... خرافه، جهل و در نهايت، حجم وسيعي از توجيهات غلطگونه كه سرانجامِ هر ذهن متحجري است و البته سرانجام هر ذهن متحجري كه طنين صدايش از رسول خدا نيز فراتر رفته و ميخواهد گامي بلندتر بردارد همينگونه خواهد بود چرا از دين سرشار از رحمانيت، مهرباني و آزادانديشيمان چهرهاي خشونتطلب به معرض همگان بگذاريم؟ خشونتي كه گاه با هلاكت نزديكان و گاه با بردن آبروي برادر مسلمانش، گاه انديشهای محدود و يك جهانبيني پوسيده آنچنان حقيقت را وارونه جلوهگر ميکند كه در باور نميگنجد. عبدالمالکهاي درونمان را بشناسيم. با خرافههاي خانمانبرانداز حقيقت وجودمان مبارزه كنيم. و بر اين عاشقانه ناآرام در اين شبي كه ماه كامل شد، صحه نگذاريم... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.