|

روز معلم، معلمان ناراضی و عشق به آموزش!

محمدرضا نیک‌نژاد . آموزگار

موی سر و ریش‌هایش سفید است. سال 88 با حکم مدیریت بازنشسته شده است؛ اما همیشه خود را معلم دانسته و می‌داند. در چند ماه گذشته روزی نبوده که از تأخیر پرداخت حق‌التدریس‌ها گلایه نکند. یک بار گفتم استاد! چرا اضافه‌تدریس می‌گیرید؟ مگر این تأخیرها فقط امسال و پارسال بوده؟ یعنی نمی‌دانید هر سال همین آش و همین کاسه است؟ من که دندان اضافه‌کار را کشیده‌ام؛ حتی اگر گرسنه بمانم اسنپ کار می‌کنم اما تأخیرهای آزاردهنده و بی‌حرمتی همراهش را تحمل نمی‌کنم و... . گفت شما که بهتر می‌دانید؛ زندگی یک معلم بازنشسته با چندرغاز مستمری نمی‌چرخد! پیش داماد و عروسم و البته پس از 40 سال معلمی شرمنده می‌شوم اسنپ کار کنم. مدتی نیز به سفارش آشنایی به بنگاه معاملاتی رفتم، دیدم روحیه معلمی‌ام با آن جور درنیامد و... اما از همه اینها مهم‌تر گمان می‌کنم اگر روزی پایم به مدرسه نرسد، دق می‌کنم و می‌میرم! گوشم به زنگ مدرسه و چشمم به کلاس و دستم به نوشتن روی تخته و پایم به قدم‌زدن در کلاس و قلبم به انرژی جوانی بچه‌ها و روحم به نفس‌های پرطراوتشان معتاد شده است. هرچند نسل به نسل احترام به معلم کمتر شده اما من به آموزش وابسته‌تر شده‌ام؛ باورتان می‌شود که آرزویم مردن در کلاس است! دلم نیامد بگویم همین احساس وابستگی و دلبستگی به آموزش و دانش‌آموز، دست‌اندرکاران را به توجه درست به معیشت و منزلتمان بی‌اعتنا کرده و به این باور رسانده که معلمان در هر شرایطی کار می‌کنند! همین اعتیاد مقدس است که زمینه تبعیض میان معلمان و بسیاری از حقوق‌بگیران دولت را ايجاد کرده است! به دليل همین حس خوب معلمی است که امروز با وجود بسیاری از کمبودها، بی‌مهری‌ها و فاصله‌ها میان آموزش کشور با معیارهای پیشرو جهانی، این معلمان هستند که بار آموزش و پرورش را بر دوش می‌کشند و کاری کرده‌اند که آب از آب تکان نخورد و... . اما بیشتر که به سخنانش اندیشیدم، دیدم من نیز به همان دردی گرفتارم که او. من هم، به شیطنت‌های بچه‌ها، به درس‌ خواندن‌ها و نخواندن‌های آنان، به چهرهای سرشار از امید و طراوت زندگی‌شان، به «خسته نباشید» گفتن‌های بی‌موقعشان، به تشنگی‌شان برای دانستن آنچه دوست دارند، نه درون‌مایه‌های درسی بی‌پیوند با زندگی روزمره‌شان، به تحلیل‌های گاه پرمغز و گاه سست و بی‌بنیادشان از رویدادهای اجتماعی، فرهنگی، ورزشی و حتی سیاسی، به بهانه‌های خنده‌دارشان برای ننوشتن تکلیف و امروز و فردا کردن تاریخ امتحان و... معتادم. گاه که از بی‌مهری دست‌اندرکاران و جامعه و حتی نخبگان علمی- فرهنگی به معلم و مدرسه و آموزش دلگیر و خسته می‌شوم، آرزو می‌کنم هر چه زودتر بازنشسته شوم. اما با تلنگری به روزی می‌اندیشم که دستم از مدرسه کوتاه است! بی‌گمان آن روز برایم هراس‌آور و ترسناک است! من یک معلمم و با وجود همه بی‌مهری‌ها می‌خواهم معلم بمانم. معلمی عشق می‌خواهد و کسی بدون عشق و انگیزه نمی‌تواند معلم باشد و معلم بماند. بر دست‌اندرکاران است که یکی از مهم‌ترین محورهای آموزش در جهان نوین را دریابند تا این عاشقی پابرجا بماند. روز معلم، روز پرچم‌داران یادگیری و آگاهی است. این روز بر همه معلمان خسته اما عاشق، شاد و خجسته باد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.