|

اصلاح‌طلبان شورا بازندگان روز هواي پاک

حسين آخاني . استاد دانشگاه تهران

در تقويم 29 دي، روز هواي پاک است. در اين روز به‌صورت نمادين نهادهاي مردم‌نهاد، طرفداران محيط زيست، مدارس، مسئولان و به‌ویژه شهرداري‌ها برنامه‌هايي اجرا مي‌کنند تا به مردم و مسئولان يادآوري کنند چه کارهايي براي زدود‌ن آلودگي از آسمان شهرها بايد انجام داد و چه کارهايي بر زمين مانده است. ‌شهر تهران که به‌دليل اشتباهات شوراييان و البته چاله‌هايي که رقيب قدرشان براي آنها درست کرده‌، دو سالي است مديريت پايداري نداشته است. بالاخره يک رأي توانست اصلاح‌طلبان را از چاه سومي که داشتند با کله در آن فرومي‌رفتند نجات دهد و انتخاب معجزه‌آساي پيروز حناچي، فرصتي فوق‌العاده به آنها داد. بالاخره شهر صاحب يک شهردار غيرسياسي و علمي شد. هم شهردار و هم اعضاي شورا خوب مي‌دانند که فرصت زيادي ندارند که کارهايي اساسي انجام دهند و چهره شهري را که به‌دليل سياست‌هاي بتن‌گرايانه و خودرومحورانه شهرداران سابق، در آلودگي و ترافيک غرق شده است، اندکي تغییر دهند. در همان روزهاي اول ورود پيروز حناچي به بهشت، مشخص شد که او راه را بلد است. نمي‌توان شهر را در اتاق‌هاي بسته و در جلسات محرمانه‌اي اداره کرد که شهرفروشي، کوه‌خواري، برج‌سازی و مال‌سازي و صدر و تونل‌سازي خروجي آن جلسات باشد. شهر را بايد با کمک مردم اداره کرد. به مشارکت آنها بها داد، در بين آنها بود تا مردم باور کنند که مديران شهري فقط نسخه نمي‌پيچند و خودشان به آنچه مي‌گويند عمل مي‌کنند. ‌پيروز حناچي سوار بر دوچرخه شد، با اتوبوس و مترو سر کار آمد و در آخرين نمايش خود؛ با وجود تأکيد پزشکان که او را از فعاليت بدني منع کرده بودند، بر موتورسيکلت برقي ساخت وطن سوار شد تا نشان دهد که اول بايد رفتار خود را درست کرد و بعد از مردم خواست همراهي کنند. نتيجه همين چند هفته حضور حناچي در بهشت کاملا ملموس است. او به‌سادگي سه‌شنبه‌ها سوار بر دوچرخه شد. او توانست با همراهي پليس راهور حتي براي مدت کوتاهي هم شده خيابان‌ها را از چهارچرخ‌های عبوس و آلوده پس بگيرد و در اختيار دوچرخه‌سواران خندان بگذارد. کم‌کم رسانه‌ها و از همه مهم‌تر صداوسيما با اين حرکت قشنگ همراه شدند. اين روزها خيابان‌ها را که نگاه مي‌کني، بسيار اتفاق مي‌افتد که جواناني باشهامت و عشق ببینی که رکاب مي‌زنند و به بقيه مي‌گويند از خودروهای خود بيرون بياييد و لذت رکاب‌زدن را حس کنيد. اين نگارنده از اول مهر تصميم گرفت به جمع اين جوانان بپيوندد. خودم هم باورم نمي‌شد که در تهران هم مي‌شود دوچرخه‌سواري کرد. بله، گاهي سخت است، گاهي هم خطرناک. اما من هميشه مي‌گويم خطر ماشيني که من سوارش مي‌شدم براي ديگران همان اندازه خطر دارد که امروز ديگران براي من خطر دارند. من حاضرم خطر بر خود را بر خطر بر ديگران ترجيح دهم. در همين مدت از همه مهم‌تر رفتار خودم عوض شده است. داروهايي را که سال‌ها مصرف مي‌کردم کنار گذاشتم. وقتي سر کار مي‌روم خيلي شاداب و خندانم. روزي يک ساعت در وقتم صرفه‌جويي شده و پسرم لازم نيست در بعدازظهرها براي ديدن پدري که در ترافيک مانده است، انتظار بکشد. اين تجربه من و همه کساني است که اين روزها رکاب را بر گاز ترجيح داده‌اند.29 دي 1397، مي‌توانست فرصتي براي اصلاح‌طلبان و به‌ویژه اعضاي شوراي شهر باشد تا با حضور خود در بين مردم نشان دهند که آنها لايق ميليون‌ها ساعت از وقت شهروندان تهراني هستند که صادقانه براي رأي‌دادن به آنها صرف کردند تا 21 عضو شوراي اصلاح‌طلب را به شوراي شهر بفرستند. اما وقتي به پارک لاله رفتم، در آن سرماي زير دو درجه، دو اشکم قاطي شد: اشک اول، اشک شوق بود که با ديدن حضور باشکوه مردم در آن سرماي شديد صبح زود آمده بودند تا حق هواي پاک خود را بستانند. اين‌همه مرد و زن در همايش دوچرخه‌سواري نقطه عطفي در تاريخ شهر تهران بود؛ اما اشک دومم از سر غم و اندوه بود، از بي‌توجهي اصلاح‌طلباني بود که ما آنها را به شورا فرستاده بوديم و اکثريت آنها و به‌ویژه همه اعضاي کميسيون محيط زيست مجلس شوراي اسلامي حتي حاضر نشده بودند براي همراهي با شهرداري که خودشان انتخاب کرده‌اند، يک حضور نمادين کوتاه داشته باشند و يک خسته نباشيد بگویند (البته به‌جز آرش ميلاني و شهربانو اماني).‌ما محيط‌زيستي‌ها هميشه اميدواريم. شايد شوراييان فکر نمي‌کردند که چنين استقبال باشکوهي از اقدامات انسان‌محوري و زيست‌محوري شهردار بشود. احتمالا نخواستند ريسک کنند و در همايشي که مردم نيستند شرکت کنند. ولي حالا که ديديد مردم پاي کارند، ارزش اين همراهي را بدانيد. ما برخلاف مسئولان که فقط سالي يک بار در نمايش‌هاي مناسکي شرکت مي‌کنند، دائم‌السفريم. هر هفته بساط سه‌شنبه‌هاي بدون خودروي آقاي شهردار برپاست. بياييد دو کار کنيد: 1. در اولين سه‌شنبه همه اعضاي شوراي شهر با دوچرخه سر کار برويد يا فاصله ميدان توحيد تا بهشت را با شهردار رکاب بزنيد. شک نکنيد در آن روز بوي بهشت با روزهاي ديگرش فرق دارد. 2. بودجه در دستان شماست. بياييد پاداش اين همراهي مردم را با اختصاص پنج درصد از بودجه شهرداري به احداث خطوط امن دوچرخه‌سواري بدهید. آنها خيلي قانع هستند و يک درصد خواسته‌اند. شما با افزايش آن به پنج درصد هم خطاي خود را جبران کنيد و ثابت کنيد که ما اشتباه مي‌کنيم، شما نماينده ما در شورا هستید، نه نماينده خودروسازان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.