کودکان تواناییهای متفاوت دارند
روز جهانی معلولان از سال ۱۹۹۲ از طرف مجمع عمومی سازمان ملل متحد اعلام شد و هرساله سوم دسامبر در سراسر جهان برنامههایی خاص آن برگزار میشود. بیتردید یکی از دلایل نامگذاری چنین روزی توجه بیشتر افکار عمومی درباره مسائل مربوط به معلولیتهای مختلف و افزایش آگاهیهایی در زمینه ناتوانی بوده است. اما امسال در ایران این روز با اعتراضات و راهپیمایی همراه بود، چراکه سازمان برنامهوبودجه اعتباری برای اجرای «قانون حمایت از حقوق معلولان» در #لایحه_بودجه ۹۸ پیشبینی نکرده است. #قانون_جامع_حمایت_از_حقوق_معلولان در سال ۸۳ تصویب شد و تا سال ۹۰ اجرا نشد. از ۹۰ تا ۹۴ به نام بازنگری قانون در حال بررسی آن بودند و از سال ۹۴ تا ۹۶ به بهانه تصویب احتمالی دستاندرکاران برنامههای معلولان مدام در راه مجلس بودند و سرانجام به نظر میرسد ضربه نهایی را سازمان_برنامه_و_بودجه با عدم تخصیص بودجه اجرائی زد و به نظر میرسد معلولان برای دویدنهای چند سال آینده باید آماده باشند. به همین دلیل است که معلولان به سراغ اعتراض و تظاهرات رفتهاند تا شاید هنوز و در آستانه تصویب بودجه سال 98 آن هم با دلار پنج هزارو 800 تومانی بتوان تدبیری اندیشید تا بخشی از 12 هزار میلیارد تومان پیشنهادی بهزیستی در بودجه مدنظر قرار گیرد. در پلاکارد معترضان این سؤال مطرح بود که قانون تصویبشده، اجرا نباید بشه؟ و از جوانمرگشدن این قانون و تقلیلش به یک بسته گفته بودند. برخی نیز در شبکههای اجتماعی به رئیس فراکسیون معلولان اعتراض کرده بودند که دریغ از یک گزارش عملکرد و اینکه امانتدار خوبی نبوده است. درواقع این تلخی و رفتار، مورد اعتراض بسیاری در شبکههای اجتماعی بود و این پرسش را میشد از مسئولان پرسید که در آستانه روزی که شاید در بیشتر کشورهای دنیا قرار است شادی و توجه بیشتر به افراد ناتوان تقدیم شود، چرا اینگونه با آسیبدیدگان ایرانی برخورد میشود. در تهران معلولان با یک مشکل دیگر هم روبهرو هستند، آن هم شهری که امکان رفتوآمد در آن اصلا آسان نیست. برخی پیشنهاد رویداد «#شهر_بدون_مانع» با محوریت مطالبه بازشدن #نردههای_چهارراه_ولیعصر را مطرح کرده بودند تا جهت امکان حضور و دسترسی تمامی گروههای پیاده و دوچرخه به فضای عمومی چهارراه برنامهای برگزار شود؛ البته قبل از آن هم عدهای از دستاندرکاران شهری با این درخواست موافقت کرده بودند. حالا باید دید آیا این برنامه به نتیجه میرسد یا نه. کودکان کمتوان نیز در این روز سهمی در برنامههای ایران داشتند و یونیسف ایران با شعار «کودکان تواناییهای مختلف دارند» ویدئویی کوتاه با حضور مهراب قاسمخانی و شقایق فراهانی منتشر کرده بود. تمرکز بر افزایش آگاهی افراد در ارتباط با معلولان میتواند نکته مهمی باشد؛ مثلا ویدئویی که یک راننده تاکسی در همین اکانت منتشر کرده بود مورد استقبال قرار گرفته بود. این راننده هرگاه نابینا یا کمتوانی را میبیند، درست روبهروی پایش ترمز میکند و او را بهطور دقیق به مقصد میرساند. درعینحال برخی افراد نیز با کجفهمی دل میشکنند. تجربه مادری که پزشکی درباره فرزندش پرسیده بود با بازتاب گستردهای روبهرو شد. پزشک به دختر معلول اشاره کرده و از مادر پرسیده بود آیا او را پیش خودش نگه میدارد؟ این رفتار سبب شده بود تا دهها نفر از معلولان تجربههای ناخوشایند خود در جامعه را مطرح کنند؛ تجربههایی که گاه خاص ایران نیست. یکی از زنانی که به دلیل تشخیص توموری در ستون فقراتش معلول شده بود در گفتوگویی با سایت زنان سازمان ملل وضعیت خود را چنین توصیف کرده بود: «بعد از معلولیت خانه برایم زندان شده بود». او ادامه داده بود: «زنان معمولا درباره خشونتها و سختیهایی که برایشان بهواسطه معلولیت رخ میدهد با کسی سخن نمیگویند، حتی با نزدیکان خود»، هرچند به گفته دستاندرکاران جهانی رفع ناتوانیها، آنان در حال مذاکره با دولتها و خانوادهها هستند تا جهان برای کودکان ناتوان بهتر شود. بااینحال به نظر میرسد کودکان ناتوان حداقل 10 مرتبه کمتر از کودکان به مدرسه دسترسی دارند، درحالیکه کودکان ناتوان باید همان حقوقی را داشته باشند که کودکان عادی دارند. در نهایت نیز باید این نکته را مدنظر داشت که همه ناتوانیها قابل دیدن نیست. نکته عجیبتر اینکه برخلاف روز جهانی ایدز، این روز در شبکههای اجتماعی نتوانسته بود جزء ترندها شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.