وظیفه صنفی فراموششده خانه سینما
گیسو فغفوری
نشست مطبوعاتی هیئتمدیره خانه سینما با اهالی رسانه در حالی برگزار شد که چند انتقاد عمده درباره عملکرد و نحوه فعالیتهای این نهاد صنفی وجود داشت: 1- عدم شفافیت درباره چگونگی هزینهکرد بودجههای در اختیار این نهاد صنفی و همچنین مبالغی که صرف برگزاری جشنهای سینما شده است. 2- عدم تهیه امکانات ویژه رفاهی شامل بیمه، درمانگاه، دستمزدها و بیکاریها 3- نحوه فعالیت مدیرعامل حاضران در نشست هیئتمدیره با برشمردن فعالیتهای خود درصدد بودند اندکی از فشاری را که تحمل میکردند کم کنند. مثلا اینکه نوید داده شد قرارداد تیپ برای هر صنف تا دو هفته دیگر تهیه میشود، آن هم درحالیکه شائبه دستمزدهای دلاری مطرح است. درست است که هیئتمدیره خانه سینما با تکیه بر افراد خوشنام درصدد است اعلام کند که وظایف صنفی خود را بهخوبی دنبال میکند و به تشکیل سایت فروش بلیت، تهیه ساختمان سوم، کانال ویدئویی و... اشاره میکند. همه این فعالیتها هم معیشتی است که قطعا بزرگترین دغدغه امروزه هر نهاد و بسیاری از مردم و هنرمندان ایرانی است، اما یک وظیفه مهم هم انجام شد، البته نه از سوی هیئتمدیره خانه سینما، بلکه از طرف هیئتمدیره چند کانون مهم خانه سینما و سرانجام یک وظیفه فراموششده این نهاد صنفی انجام شد و آن هم نامه به وزیر ارشاد برای تعیین «رئیسی دردآشنا در سازمان سینمایی» بود. همه اهالی سینما میدانند که قرار است رئیس سازمان سینمایی - محمدمهدی حیدریان- به دلیل بازنشستگی از مسند خود خداحافظی کند. سؤال این روزها هم این است که چه کسی قرار است بهجای او بنشیند و اما سؤال اصلی این است که چرا هیئتمدیره خانه سینما وارد عمل نمیشد و نظرات و انتظارات خود را درباره جانشین حیدریان به صورت علنی بیان نمیکرد؟ چرا هیئتمدیره خانه سینما بهعنوان مهمترین نهاد صنفی حرکتی برای دخالت در سیاستهای کلان سینمایی کشور بروز نداده بود؟ چرا هیئتمدیره خانه سینما درصدد برنیامد تا با تأثیرگذاری و دیپلماسی و مذاکره آشکار خواستههای خود را در این زمینه علنی کند؟ چرا هیئتمدیره خانه سینما نظرات و اهداف خود را در زمینه آینده پیشروی سینما بهطور علنی برای سیاستگذاران رسمی مطرح نکرده و همکاری و همراهی آنان را درخواست نکرده است؟ چرا هیئتمدیره خانه سینما اسامی افراد موردنظر خود را به وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام نکرد؟ آیا دچار تردید بود که کسی از سینماگران شایسته این سمت نیست؟ یا اینکه دعوا و اختلافات سینما به آن حدی رسیده که هرگونه دخالت و نظردهی باعث اختلاف بیشتر در بین سینماگران میشود؟ میدانیم که خانه سینما پس از ماجراهای 88 تا 92 و پس از بازگشایی در سال 93 مانند بسیاری از نهادهای صنفی دیگر دچار ضعف شده است و میدانیم که هیئتمدیره در این مدت تلاش کرده تا بتواند عملکردی موفق داشته باشد. مدیرعامل خانه سینما با حضور حقیقی خود در بیش از 10 شورا فعالیت حقوقی خود را پیگیری میکند و حتی نخواسته است نمایندهای از خانه سینما برای این شوراها قرار دهد - یعنی ارتباط تنگاتنگ بین خانه سینما و وزارت فرهنگ و ارشاد، بهخصوص در زمینه سینما وجود دارد- پس امکان شنیدن سخنانش وجود دارد؛ اما چرا هیئتمدیره خانه سینما تلاشی در این زمینه انجام نداد و به مذاکره و اعلام نظر و خواسته در زمینه جانشینی رئیس سازمان سینمایی نپرداخت، البته به نمایندگی از طرف صنف و بهطور علنی؟ هیئتمدیره خانه سینما میتوانست بهراحتی از وزیر ارشاد دولت تدبیر و امید درخواستهای خود در زمینه سینما را مطرح کند؛ کاری که بارها با انتشار نامهها و بیانیهها در طول سالها انجام داده است؛ کاری که اکنون پنج صنف انجام دادهاند. پس چرا این فرصت را برای بهچالشکشیدن و پاسخگوکردن وزارت و دولت از دست داد؟ وقتی چنین کنشهایی انجام نمیشود، وقتی نهاد صنفی فعالیت و وظیفه اساسی خود را در بزنگاهها فراموش میکند، شائبه بیعملی و مذاکرات پشتپرده رواج پیدا میکند. اما هنگامی که خواستهها بیان میشود، حداقل مسئولان و افراد دستاندرکار در تصمیمگیری خود موفقتر عمل میکنند. مسئولان از خواستهها باخبر میشوند و حداقل چشماندازی برای انتخابهای خود در نظر میگیرند. هیئتمدیره خانه سینما بهعنوان نهاد صنفی باید این وظیفه تأثیرگذاری خود را در کنار فعالیتهای معیشتی انجام دهد، اما اکنون به نظر میرسد نمیخواهد تصمیمگیری در سیاستهای کلان را فراموش کند. باید به هیئتمدیره خانه سینما این وظیفه یادآوری میشد؛ حتی اگر امیدی به شنیدنش نبود؛ اتفاقی که این نامه سرگشاده اصناف زیرمجموعه خانه سینما به درستی انجام دادند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.