عارضههای روانی پالستراپی «من نه منم!»
مریم پیمان
به دستهای عجولم محو نگاه میکنم. میدوند بر صفحهکلید؛ گویی برای نوشتن، برای بودن، برای ماندن، کسی دنبالشان کرده است. فارغ از اینکه هیچ اتفاقی در راه نیست. صدا و حرکت ملتهب قلبم را احساس میکنم. نفس میگیرم. چشمهایم لحظهای تار، ثانیهای واضح و بیشتر محو جهان را میبینند. هر صدایی، هر بویی، هر نوری، هر نگاهی، هر حرفی، هر بودنی و هر نبودنی غیرعادی است. نمیتوانم سکوت کنم. نمیتوانم صبر پیشه کنم. گویی کسی در درون من جلوتر از همیشه حرف میزند. گویی من دیگر، «دیگری» هستم. بیش از پنجهزار دوز کورتون در کمتر از 20 روز، تمام روحیات، خلقیات و منش من را بیش از جسمم دگرگون کرده است. در 20 روز لجباز، حساس، زودرنج و عصبی شدهام. تاب روز را ندارم و تحمل درد شب را. تنفس دشوار است. درد در کلیهها زیاد است و گوارش نامرتب. بماند از استخواندرد و ضعف و بیتابی. نمیدانم این کورتون و این پالستراپی چیست که معجزه میکند، اما ویران هم. موهای زائد سادهترین عارضه است و هیجانهای آنی پیچیدهترین. هرکدام داستان خود را دارند و برای رفع آنها هزینه جسم و جان یکسو و هزینه مادی یکسو. آنچه بیشتر دلم را میلرزاند، ترس و تهدید از قیمت داروهاست. به بهانه عوارض و به عادت تلقین روزگار میگذرانم. همهچیز زیر سر تلقین است. حالا که بعد از پالستراپی اتفاقی افتاد و همه خوبیهای درمان از بین رفت و دکتر راه درمان دیگری پیشپایم نگذاشت، تلقین معجزه میکند. برخلاف همیشه و عادت به 10 روز استراحت پس از بیمارستان، دو روز نشده، راهی کاروبار شدم. نمیدانم چرا، اما باید به خودم نشان دهم، تنهایی قدرت مرا بیشتر کرده است. باید بتوانم. همانگونه که همه میانگارند که توانستهام. نه حق دارم که مأیوس شوم و نه حق دارم که با روایت و تصویری از رنج، همدلان را آزار دهم. دردی در پهلوی چپ امان میبرد. دستهایم را از صفحهکلید جدا میکنم. رو به آسمان میگیرم. راهی برای فرار از این درد تا ادامه کورتون نیست. کف پاهایم گویی بر آتش جهنم قدم میزنند. میسوزند. چشمهایم داغ میشوند. دو دستم را به پهلویم میگیرم. گرمای غیرعادی دستها آرامشان میکند دمی. سرم را بالا میگیرم. چشمهای خندانش من را مینگرند. نگاه میکنم. چیزی در دلم فرومیریزد. لبخند میزنم. چشمهایش نگران است. به همه حرکتهای عجیب و رفتارهای غریب این روزهایم. تابهحال، یک بیمار «اماس» تحت درمان کورتون را ندیده است. دخترک آرام و صبور، این روزها لجباز و بیصبر است. همهچیز را میخواهد مثل همیشه «عادی» پیش ببرد، اما چیزی عادی نیست. بیماری امان بریده است. بیخوابی توانی برای مثلهمیشهبودن نگذاشته است. آخرین صفحه را هم کنار میزنم. تمرکز و دقتی در کار نیست. باید کاری کرد. باید کمکی خواست. باید یاری طلبید. ترسیدهام از احتمال خطا و از مثلهمیشهنبودن. ترسیدهام از همه عوارض روانی و ذهنی هیجان ناشی از پالستراپی. کسی نیست. سرم را به سجده میگذارم. زار میزنم بیدلیل. شانههایم درد میکنند از نبود آغوشی برای گریستن. همهچیز و همهکس هستند، اما دستی و توانی برای خواهش نیست. به چشمهای خندانش نگاه میکنم. دلم به ذهنم پوزخند میزند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.