نامه فاطمه هاشمی به روحانی درباره بیماران پروانهای
شرق: رئیس بنیاد امور بیماریهای خاص از خانه ایبی (مرکز حمایت از بیماران مبتلا به ایبی) بازدید کرد. فاطمه هاشمیرفسنجانی در این بازدید اظهار کرد: روزی که بحث بیماران ایبی با من مطرح شد، این بیماری اصلا در جامعه شناختهشده نبود. بعد از آشنایی و اطلاع از وجود چنین بیماریای در کشور، بهعنوان اولین اقدام، با رئیسجمهور وقت مکاتبه و تأکید کردم بیماران ایبی نیاز به توجه جدی دارند. این نامه از طرف رئیسجمهور به وزارت بهداشت ابلاغ و طبق معمول جواب سربالا برای من ارسال شد. من بارها نامه دادم و هربار بیپاسخ ماند. هاشمی با بیان اینکه چون ایبی بیماری خاص نیست، ما در بنیاد هم نتوانستیم کاری برای این بیماران بکنیم، اظهار کرد: من ناامید از همهجا نزد پدرم رفتم و از ایشان کمک خواستم. وی با بغض ادامه داد: پدرم به من گفت: «تو کار خودت را شروع کن؛ چه دولت حمایت کند، چه نکند؛ چه اعضای بنیاد موافقت کنند، چه نکنند. زندگی بیماران ایبی در دست من و تو نیست، زندگی همه در دست خداوند است». رئیس بنیاد امور بیماریهای خاص تأکید کرد: با حمایتها و تلاش آقای هاشمی (بنیانگذار خانه ایبی) و همسرشان تاکنون اقدامات خوبی برای این بیماران انجام شده است. مردم و خیران هم به میدان آمدهاند، اما جای تعجب است دولتی که شش سال مسئولیت مدیریت و اداره کشور را برعهده گرفته، وقتی از رسیدگی به حداکثر هزار بیمار و انسان دردمند واقعی تا این حد عاجز است، چگونه میتواند از عهده مشکلات کشور بربیاید؟! وی اظهار کرد: اولین اقدامی که بعد از این بازدید خواهم کرد، نامه مجدد به رئیسجمهور و پیگیری مشکلات و درخواست بیماران دردمند ایبی است. در ادامه این بازدید، بنیانگذار و مسئول خانه ایبی اظهار کرد: بنیاد امور بیماریهای خاص، بنیاد مستضعفان و دانشگاه علوم پزشکی ایران (به نمایندگی از وزارت بهداشت) تفاهمنامهای دوساله (سال 93 تا 95) را برای کمک به بیماران ایبی امضا کردند که در این مدت بنیاد امور بیماریهای خاص و بنیاد مستضعفان قدمهایی برای پروانهایها برداشتند، اما دانشگاه علوم پزشکی ایران کمکی نکرد. سیدحمیدرضا هاشمیگلپایگانی افزود: بیماران ایبی در سال 92 هیچ حامی و انجمنی نداشتند، اما با حمایتهای بنیاد امور بیماریهای خاص و بنیاد مستضعفان و... خانه ایبی شکل گرفت و خوشبختانه امروز به یک انجیاُ مستقل تبدیل شده است. وی درخصوص حمایتهای بنیاد امور بیماریهای خاص از بیماران ایبی نیز گفت: با وجود آنکه ایبی بیماری خاص نیست و بنیاد امور بیماریهای خاص بودجهای در این خصوص از دولت دریافت نمیکند و تکلیفی ندارد، اما با کمک خیران و مردم دست این بیماران را گرفت که منتج به تأسیس خانه ایبی شد. در ادامه این بازدید برخی بیماران ایبی در سخنانی مشکلات و درخواستهای خود را بیان کردند. مرتضی، بیمار ایبی، خطاب به رئیس بنیاد امور بیماریهای خاص گفت: من به شدیدترین نوع بیماری ایبی مبتلا هستم و دو پای خود را از دست دادهام. دوبار به آقای روحانی رأی دادهام، اما در این مدت هیچ تلاشی از سوی دولت برای خاصشدن بیماری ایبی جز وعدهووعید نشده است. وی افزود: اگر روزی پانسمانم کم باشد و از زخمهایم مراقبت نشود، لباس به تنم میچسبد. هربار تعویض پانسمان یعنی جداشدن پوست از بدنم. این یعنی ایبی یک بیماری ناهنجار، لاعلاج و دردآور است. آیا درخواست زیادی است که این بیماری جزء بیماریهای خاص محسوب شود؟ پرنام، دختر 34ساله پروانهای، نیز در ادامه صحبتهای مرتضی گفت: ما پروانهایها قبل از تأسیس خانه ایبی بیپناه بودیم. با ایجاد این خانه برای تکتک ما دلگرمی ایجاد شد. هرچند با ارسال پانسمان و کمکهزینه، مشکلات ما تا حدی مرتفع شد، اما مشکلات اصلی ما همچنان پابرجاست. بسیاری از بیماران مبتلا به ایبی تحصیلات عالیه دارند، اما شغل ندارند، هنرمندند، اما دیده نمیشوند و شوق درسخواندن دارند، اما نمیتوانند به مدرسه بروند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.