اين زنان به خشونت اعتراض نميکنند
هربار تعرض مرد کناريمان در تاکسي يا نگراني برای تحقيرشدن از سوي استاد برايمان طبيعي شده است؛ اما مشکلات صنفي برايمان طبيعي نيست؛ چون جنسيتي نيستند. هيچوقت دانشجوها تجربيات ناامنيهايشان را در فاصله خوابگاه تا شهر با شما بهعنوان کميته زنان مطرح کردهاند؟ مريم، دانشگاه صنعتي اصفهان: خيلي کم. من مطمئنم اين مشکلات وجود دارد. حتي بسياري از زنها مجبور بودهاند براي فعاليت در کانون، شب را در خوابگاه بمانند؛ چون امکان بازگشت به شهر وجود نداشت؛ اما محدوديتهايي که وجود دارد، باعث شده زنان اصلا احساس نکنند بايد اين موضوع را به زبان بياورند تا به فکر راهحلي براي آن باشند. من تعداد کمي از زنان دانشجو را ديدهام که آن را مطرح کرده باشند. براي همين، اصلا مسئولان دانشگاه ما خبر ندارند چنين مشکلاتي براي برخي از زنان دانشگاه وجود دارد. بچهها حتي ريسک مطرحکردن آن را نیز قبول نميکنند. شما تا چه اندازه دانشجوها را نسبت به مشکلاتي که به دلیل زنبودنشان تحمل ميکنند، حساس کردهايد؟ مهتاب، دانشگاه شريف: نگاه کليشهاي مردسالارانه در لايههاي فکري پنهان قشر دانشگاه هم وجود دارد؛ اين نگاه باعث شده دختران ما خودباوري را از دست بدهند و به اين کليشهها دامن بزنند. اين باور حتي در فضاي فعاليت دانشجويي نیز حس ميشود. فعالان دانشجو نگاه تحولخواهانهای دارند و همه دنبال آزادي، دموکراسي و برابري هستند و در زبان، همه ميگويند زن و مرد باهم برابر هستند و هرچيزي غير از اين را متحجرانه ميدانند؛ اما در عمل، خلاف اين رفتار ميکنند. من اگر پسر بودم، با من برخورد ديگري ميشد و تواناييهايم جدي گرفته ميشد. ما برنامهای درباره اشتغال برگزار ميکنيم و خيلي از دانشجويان ميگويند اشتغال زنان آسيبی اجتماعي است. اين حرف از زبان دانشجوي برترين دانشگاه صنعتي کشور بيرون ميآيد. سعيده، دانشگاه تهران: دختراني که فعاليت دانشجويي ميکنند، عمدتا با يک سقف شيشهاي مواجهاند. پسران دانشجو در تشکلهاي اصلاحطلب و اصولگرا آنقدر در مسائل زنان با هم تفاوتي ندارد. شايد به کلام با هم متفاوت باشند؛ اما در عمل دختراني که ميخواهند فعاليت تشکيلاتي کنند، بايکوت اطلاعاتي ميشوند. در هر تشکيلاتی، پسرها گعده اطلاعاتي خودشان را دارند و اطلاعات را بين اين گعده منتقل ميکنند؛ اما معمولا دختران در اين گعده جايي ندارند. دخترها بايکوت ميشوند و چون اطلاعات مهم است، بهطور سيستماتيک از اطلاعات دور نگه داشته ميشوند. براي همين، اگر دختري هم در اين تشکيلات قدرت ميگيرد، فردي است که عمدتا ارتباطي با همجنسهاي خود ندارد. حتي دبير انجمن اسلامي دانشکده علوم که بيشترشان زن هستند نیز زن نيست. موردهايي هم که قدرت گرفتهاند و سمتهايي در انجمنهاي دانشگاه دارند، با مقاومت همطيفهاي خود روبهرو شدهاند. مريم، دانشگاه صنعتي اصفهان: ولي چهار سال قبل، دبيرکل انجمن صنعتي اصفهان يک زن بوده است. بعد از آن هم هميشه يک يا دو زن به شوراي مرکزي راه يافتهاند. امسال هم انتخابات برگزار شد و از هفت عضو اصلي، باز دو نفر زن هستند. براي همين به اعتقاد من ديواری شيشهاي براي فعاليت زنان حداقل بين همطيفهاي خودمان وجود ندارد. انجمن اسلامي دانشگاه ما در زمينه زنان پيشرو بوده و بهطور مشخص هميشه جايگاهي را براي زنان در نظر داشته است. دانشگاه زنجان شما را براي فعاليت در چه حوزهاي محدود کرده است؟ طناز، دانشگاه زنجان: براي مثال، ما ميخواستيم مراسمي براي مناسبتهاي مختلف زنان برگزار کنيم که به دلايل مختلف با آن مخالفت ميکردند. حتي دو نفر از سخنرانانمان (خانم جلوه جواهري و خانم فروغ عزيزي) به مناسبت 24 نوامبر به زنجان آمدند؛ اما از سخنراني اين دو نفر جلوگيري کردند. ما میخواستيم نمايشگاه کتابي با محوريت زنان برگزار کنيم، رد شد. سهم زنان زنجان از فعاليتهاي جمعي زنجان چقدر است؟ طناز، دانشگاه زنجان: بايد بگويم دختران در فعاليتهاي جمعي نقش زيادي ندارند. تنها گازگرفتگي سال 93 و بالارفتن تعداد مسمومان منجر به تحصن سه يا چهارروزه دختران شد؛ ولي باعث کناررفتن کسي نشد. بعد از آن حتي در کنشهاي جمعي صنفي ديگر دانشجويان زنجان نیز دختران نقش پررنگي نداشتهاند. سهم زنان دانشجو از کنشگري در دانشگاه صنعتي اصفهان چقدر است؟ براي مثال اگر سخنراني برگزار ميشود، چقدر از زنان دانشجو در آن شرکت ميکنند؟ مريم، دانشگاه صنعتي اصفهان: به نظر من، الان دانشجوهاي زن ما به دو طيف تقسيم شدهاند؛ طيف اول گروهي هستند که اصلا به چيزي اهميت نميدهند و گروهي ديگر از زنان، تندرويهاي زيادي دارند. خود من از اين موضوع زده شدهام؛ در مقابل گروه ديگر هستند که با سير آرامتري پيش رفتهاند؛ اما باز هم مردان بيشترند و در حرکتهاي صنفي موفقتر جلوه کردهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.