|

عقب نگاه‌داشتن زنان خشونت را افزایش می‌دهد

مينو مرتاضي لنگرودي.فعال حوزه زنان

بیش از یک قرن از ورود زنان ایرانی به عرصه فعالیت‌های حق‌طلبانه می‌گذرد. زنان ایرانی طی این مدت در جریان سقوط ساختار سلطنت و ماشین استبداد و ظهور جمهوری اسلامی نقش تأثیرگذار و انکارناپذیری داشته‌اند. اما پس از نبرد‌های بی‌امان و پیروزی‌های کم‌رنگ بر سنت و عرف پدرسالار که زنان را هم‌طراز کودکان قرار داده و محتاج قیم و سرپرست می‌داند، چندسالی است که زنان ایرانی به این نتیجه رسیده‌اند بدون ورود به حیات سیاسی قادر به دستیابی عدالت جنسیتی و برچیدن بساط تبعیض و نابرابری‌های مصنوعی برآمده از عرف و سنت پدرسالار نخواهند شد. آنها از هر فرصتی از تحصیل گرفته تا اشتغال و مشارکت در انتخابات برای تعیین نماینده و رئیس‌جمهور مطلوب، استفاده کرده‌اند تا به عنوان شهروند حق‌مدار در جامعه شناخته و پذیرفته شوند. با این تلاش‌های بی‌وقفه زنان ایرانی توانسته‌اند مبانی استدلال نابرابری زن و مرد را زیر سؤال ببرند و امروز با اینکه ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران ورود و کارآمدی زنان به عرصه قدرت سیاسی را پذیرفته و باور کرده است و با وجودی ‌که زنان از تأثیر قدرت خود در انتخاب نمایندگان مجلس و انتخاب رئیس‌جمهور کاملا آگاه‌اند و از این قدرت آگاهانه در جهت انتخاب آنانی که طرفدار حقوق زنان هستند استفاده می‌کنند، اما هنوز هم در نهاد‌های تصمیم‌گیری در اقلیت کامل‌اند. هنوز ساختار جمهوری از حضور زنان در عرصه حیات سیاسی به‌طور شایسته و بایسته حمایت نمی‌کند. هنوز نابرابری عرفی بین زن و مرد در حیات سیاسی ایران بر قانون حقوق شهروندی که زن و مرد را شهروندان برابر می‌خواهد، تسلط دارد. هنوز ورود زنان همچون ورود کودکان به حیات سیاسی با موانع جدی مواجه است. گویی حضور چند زن در عرصه سیاست به عنوان استثنا قابل تحمل‌تر از بازکردن دروازه‌های شهر به روی خیل زنانی است که با شور بسیار آماده ورود به جهان سیاست‌اند. خشونتی بالاتر از این در سپهر عمومی جامعه یافت نمی‌شود که آشکارا می‌بینیم در حالی‌که قدرت به امری فراگیر و سراسری تبديل شده است که در تمام خرده‌ساختار‌های زندگی روزمره زنان حضور دارد، اما اراده و اصرار پنهانی وجود دارد که زنان را هم‌طراز کودکان در حیات غریزی و عاطفی فاقد مدنیت و عقلانیت سیاسی می‌خواهد و می‌پسندد. بسیاری از خشونت‌هایی که علیه زنان در خیابان و خانه و محیط‌های کاری واقع می‌شود، ناشی از همین کودک‌بینی و به‌قول آگامبن حبس زنان به منزله هومو ساکر در حیات برهنه است. بدیهی است تا زمانی‌که زنان عمدا عقب نگاه داشته شوند و در‌های حیات سیاسی روی زنان باز نشود، تا نسبت حضور زنان در جایگاه‌های قدرت با مردان تناسب منطقی پیدا نکند، نه می‌توان خشونت‌های فزاینده علیه زنان در عرصه جامعه و خانواده را کاهش داد و نه می‌توان به بر قراری عدالت جنسیتی و تحقق حقوق شهروندی زنان و مردان در جامعه امیدوار بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.