|

ضرورت‌های سازمان ورزش شهرداری تهران

سیدافشین گنج‌بخش- کارشناس ارشد مدیریت ورزشی

اگر سازمان ورزش شهرداری تهران مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد، نقاط قوت و ضعف زیادی در سطوح مختلف قابل مشاهده است که در این گزارش به تفکیک به بررسی هر بخش پرداخته شده است.

1- مدیریت: از نظر مدیریتی، شایسته‌سالاری نقش کمتری در انتخاب مدیران سازمان ورزش شهرداری و مناطق تهران داشته است. بزرگ‌ترین چالش مدیریتی سازمان ورزش شهرداری تهران، نبود یا کمبود افراد دلسوز و متخصص به‌عنوان بازوی نیرومند رأس هرم مدیریت و در جایگاه هیئت‌مدیره این سازمان است. نقطه ضعف دیگر در این بخش، نقش کم‌رنگ بانوان توانمند و مختصص در تصمیم‌گیری‌های کلان است، به طوری که اکثرا از خانم‌ها در مقام «مدیران صفی» استفاده می‌شود. به‌طورکلی در مجموعه شهرداری تهران ٥٤٠ جایگاه «مدیريت ارشد» وجود دارد اما فقط ٢٠ سمت مدیریتی به بانوان واگذار شده است. این عدد برابر است با 3.8 درصد که امیدوارم با استقرار شورای شهر پنجم و شهردار جدید تهران، اعتماد به خانم‌ها در مسئولیت‌های مدیریتی افزایش یابد. به همین منظور پیشنهاد می‌شود ضمن اصلاحات در ساختار مدیریت سازمان ورزش شهرداری تهران، جوان‌گرایی و استفاده از شایستگان، سطح «مدیریت زنان» ارتقا پیدا کند و شاهد حضور خانم‌ها در جایگاه مدیران ستادی یعنی اعضای هیئت‌مدیره یا اعضای شورای سیاست‌گذاری باشیم. 2- اماکن ورزشی: شهرداری تهران در 12 سال گذشته برای ساخت اماکن ورزشی، زحمات بسیاری کشیده و بی‌انصافی است که قدردان تلاش دست‌اندرکاران ساخت مجموعه‌های ورزشی نباشیم. با وجود این زحمات، نقطه ضعف این بخش در سه مورد خلاصه می‌شود. اولا؛ در موارد زیادی ساخت و نگهداری مجموعه‌های ورزشی با هزینه‌هایی همراه است که فاقد شفافیت مالی است. دوما؛ نوع نگرش در بحث اماکن ورزشی باید نسبت به زنان تغییر کند. سال 1387 که در تشکیلات ورزش شهرداری تهران فعالیت می‌کردم، هر منطقه از سازمان مدیریت بحران شهری، «سوله بحران» به صورت موقت گرفته و آن را برای ورزش بانوان مجهز کرده بود. متأسفانه امروز هم سوله‌های بحران در شهر به ورزش بانوان اختصاص دارد در صورتی که زنان بحران محسوب نمی‌شوند! بلکه باید مجموعه‌ای اختصاصی برای ورزش بانوان در نظر گرفته شود که نکات ایمنی در طراحی آن به بهترین نحو رعایت شده باشد. در ورزش شهرداری تهران مجموعه‌هایی براي ورزش بانوان با عنوان «شهربانو» تأسیس شده، اما باید تعداد آنها افزایش یابد و شاهد عدالت جنسیتی در تخصیص امکانات ورزشی بین بانوان و آقایان باشیم. سومین نکته مهم در این بخش؛ به موضوع «آمایش سرزمین» اختصاص دارد. یعنی باید هر مجموعه ورزشی با توجه به نیازسنجی منطقه و نظرسنجی از اهالی محله احداث شود و در چگونگی کاربری آن حتما پارامترهای علمی و کارشناسی در نظر گرفته شود. 3-اصلاحات در نگرش: نحوه تفکر و نگرش در سازمان ورزش شهرداری تهران و همچنین در مدیریت شهری تهران به مقوله ورزش، نیاز به اصلاحات فراوانی دارد. برای مثال؛ در سرتاسر تهران محل‌هایی به منظور دراختیارگذاشتن دوچرخه تعبیه شده است اما متأسفانه در این مکان‌ها به دلیل نوع بینش غلط مدیران، دوچرخه به خانم‌ها داده نمی‌شود و زنان با کارت ملی همسر یا پدرشان می‌توانند دوچرخه به امانت دریافت کنند. به عبارت دیگر کارت ملی خانم‌ها از نظر مدیریت شهری تهران کمتر از یک دوچرخه اعتبار دارد! این نوع تفکر با همگانی‌کردن ورزش که اصلی‌ترین مأموریت شهرداری‌هاست، در تضاد است و باید اصلاح شود. در بخش نیروی انسانی هم برخی از افرادی که در سطوح کارمند یا مدیر فعالیت می‌کنند، انگیزه لازم و علاقه به خدمت در آنها کمتر مشاهده می‌شود که بروز چنین مسئله‌ای به سیاست «شایسته‌سالاری» در نحوه گزینش کارکنان سازمان مرتبط است. نکته بسیار حائز اهمیت در این بخش که نیاز به اصلاحات دارد؛ استفاده از ستاره‌های ورزشی یا به اصطلاح «سلبریتی‌ها» در سطوح مدیریتی است که در نگاه اول حضور ورزشی‌ها در مناصب قدرت جای تقدیر دارد اما اگر این انتصاب براساس تعهد و تخصص فرد موردنظر نباشد، به جای «فرصت‌سازی» تبدیل به «فرصت‌سوزی» می‌شود. در پایان برای جمع‌بندی باید به سه فاکتور مهم «اصلاحات»، «شایسته‌سالاری» و «جوان‌گرایی» برای افزایش بهره‌وری سازمان ورزش شهرداری تهران تأکید شود و ضمن آرزوی موفقیت برای شهردار محترم تهران از ایشان درخواست می‌شود به این سه مؤلفه تأثیرگذار اهتمام ویژه داشته باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.