|

گفت‌وگو با عضو خانواده مردی که اعضای بدنش چند نفر را نجات داد

ابراهیم خودش مي‌خواست اعضای بدنش اهدا شود

شرق: خانواده مردی که بر اثر سقوط بالابر دچار مرگ مغزی شده بود، با رضایت به اهدای اعضای بدن او کمک کردند تا سه بیمار نیازمند به پیوند عضو، زندگی بهتری را تجربه کنند. راضیه آسوده، مسئول هماهنگی اهدای عضو دانشگاه علوم پزشکی فسا، دراین‌باره گفت: مردی که اعضای بدن او اهدا شد، ابراهیم قدمی 48ساله و ساکن داراب بود که با فداکاری و ایثار خانواده مرحوم که دچار مرگ مغزی شده بود، اعضایش به سه بیمار نیازمند، اهدا شد. ابراهیم قدمی پس از انجام مراحل تأیید مرگ مغزی و با فداکاری و رضایت خانواده‌اش در بیمارستان حضرت ولی‌عصر(عج) فسا، با همکاری بخش پیوند دانشگاه علوم پزشکی شیراز، تحت عمل جراحی و جداسازی اعضا قرار گرفت و کبد و دو کلیه وی برای پیوند به بیمارستان نمازی شیراز ارسال شد. ابراهیم قدمی سومین اهدای عضو در سال جاری است که مراحلی از آن در بیمارستان تخصصی و فوق‌تخصصی حضرت ولی‌عصر(عج) شهرستان فسا انجام شده است. در ادامه گفت‌وگو با «حجت‌الله شنبدی»، داماد خانواده قدمی را می‌خوانید. این اتفاق مرگ‌بار چطور رخ داد؟ ابراهیم پیمان‌کار بود و زمان حادثه برای نظارت سر کار رفته بود. بالابری در طبقه دوم بود که می‌خواستند ایزوگام‌ها را با آن بالا ببرند. ظاهرا بالابر سه، چهار روز قبل از حادثه نصب شده بود و درست مهار نشده بود و مدت کوتاهی پس از آنکه کارگر دکمه دستگاه را می‌زند، دستگاه با بارش سقوط می‌کند و بر سر آن مرحوم می‌خورد. بر اثر این سقوط، صدمات و آسیب جدی مغزی به ابراهیم که ظاهرا در طبقه همکف با تلفن صحبت می‌کرده، وارد شد. البته ممکن است نبود جراح مغز و اعصاب در داراب در تشدید عوارض ناشی از ضربه مغزی که منجر به مرگ شد، بی‌تأثیر نبوده باشد. به‌هر‌حال، وقتی پزشکان مرگ مغزی او را به من خبر دادند، آخرین کاری که می‌توانستم بکنم، رایزنی با پدر و مادر همسرم بود تا برای اهدای عضو، رضایت دهند. آنها بعد از دو روز که از حادثه گذشت، رضایت دادند و از بیمارستان نمازی شیراز آمدند و دو کلیه و کبد را برای پیوند برداشتند و بعد هم جسد به پزشکی قانونی رفت تا جواز دفن صادر شود. حادثه سقوط سه‌شنبه اتفاق افتاد و پنجشنبه اعضا برای پیوند برداشته شد. آن مرحوم چند فرزند داشتند؟ دو پسر 21 و 17ساله داشت. چه شد که تصمیم به اهدای عضو گرفتید؟ من فرهنگی بازنشسته هستم و در جبهه رزمنده بودم. از همه مهم‌تر اینکه ابراهیم 10 سال پیش برای اهدای عضو فرم پر کرده بود و درخواست اهدای اعضای بدن را بعد از مرگش داشت؛ ضمن اینکه ما نمی‌خواستیم خانواده‌های دیگر آن‌جور که ما داغدار عزیزمان شدیم، داغدار شوند و می‌خواستیم که باقیات‌الصالحاتی هم برای آن مرحوم باشد و دل چند همشهری و هم‌وطن شاد شود. چطور شد که از ماجرای درخواست اهدای عضو از سوی ابراهیم قبل از مرگش مطلع شدید؟ او 10 سال پیش این کار را کرده بود و من زمان رایزنی با پدر و مادرش، از ماجرا خبر نداشتم؛ اما چون دامادشان بودم و به من اعتماد داشتند و می‌دانستم که وقتی مرگ مغزی اتفاق بیفتد راه برگشتی نیست و بهتر است هرچه زودتر اهدا انجام شود، فوری دست‌به‌کار شدم؛ چون می‌دانستم اگر مدت زیادی در همان شرایط بماند، اعضای بدنش از کار می‌افتد. برای همین فوری با خانواده صحبت کردم. در نهایت اهدای عضو تصمیم خانواده بود و با رضایت پدر و مادر و همسرش انجام شد. واکنش اطرافیان وقتی متوجه می‌شدند که اهدای عضو انجام شده است، چه بود؟ معمولا خیلی تشکر می‌کردند که کار بزرگی کردید. ولی افرادی که اطلاعات و سواد کمتری داشتند، فکر می‌کنند ضربه مغزی و مرگ مغزی یک مفهوم دارد. به من که داماد خانواده هستم، می‌گفتند کاش نگهش می‌داشتید، ممکن بود بعد از چند ماه دوباره به زندگی برگردد. وقتی این حرف‌ها را می‌شنیدید، واکنش شما چه بود؟ به آنها‌ می‌گفتم من در شیراز و تهران با چند متخصص زبده مشورت کردم و حتی حاضر بودیم اگر فایده دارد، او را به تهران ببریم؛ اما بعد از بررسی مدارک، همه آنها گفتند کاری نمی‌توان برایش انجام داد و هرچه زمان بگذرد امکان اهدای عضو هم کمتر می‌شود. گفتید مخالفت‌های جزئی قبل از رضایت وجود داشت. با خانواده که صحبت کردم، مایل به اهدای عضو بودند؛ اما تاکنون شرایط برایشان پیش نیامده بود و وقتی موضوع کامل برایشان توضیح داده شد، برای این کار خداپسندانه اعلام رضایت کردند. چه شد که خانواده راضی شدند؟ من خیلی تلاش کردم ولی در این‌جور مواقع بهتر است یک تیم پزشکی مشاوره بدهد که درباره ابراهیم این اتفاق افتاد. البته خانم آسوده (مسئول اهدای عضو فسا) هم خیلی زحمت کشیدند؛ اما اگر تیم پزشک فوق‌تخصص بود، راحت‌تر می‌شد نظر خانواده را جلب کرد. خانواده باید به این باور برسند که مرگ مغزی در هیچ جای دنیا مثلا آلمان و آمریکا هم درمان ندارد و تنها کاری که در‌ این شرایط می‌توان کرد، اهدای اعضا است و در هیچ کجای دنیا راه نجاتی وجود ندارد؛ اگر مردم به این باور برسن، از آنجایی که بخشش ریشه‌هایی فرهنگی و مذهبی در جامعه ما دارد، راحت‌تر برای اهدای عضو رضایت می‌دهند. البته وابستگی به مرده هم خیلی زیاد شده و مردم باور نمی‌کنند که عزیزشان از دست رفته و عام و خاص و تحصیل‌کرده هم ندارد. این باور را هم قبل از اینکه اتفاقی بیفتد، باید اصلاح کرد؛ چون کسی را که مرگ مغزی شده، بیشتر از دو، سه روز نمی‌توان نگه‌ داشت. من همان روز اول فهمیدم و فوری ملاقات گرفتم تا خانواده خودشان شرایط را ببینند و راضی شوند. البته بعد از رضایت خانواده ‌هم پزشکان متخصص، فرد مرگ مغزی را زیر نظر می‌گیرند و بعد نظر قاطع خود را اعلام می‌کنند. چه سختی‌های دیگری در این مسیر ممکن بود به وجود بیاید که مانع اهدای عضو شود؟ به‌جز کارهای مشاوره و راضی‌کردن خانواده که به تنهایی بر عهده خانم آسوده بود، فرم‌هایی هم در نیروی انتظامی و پزشکی قانونی و جاهای دیگری باید پر کرد و همین کارهای اداری، روال را سخت می‌کند. اگر گروهی مأمور باشند تا خانواده‌ای که قصد اهدای عضو دارد، کمتر زجر بکشد، بهتر است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.