فرق ما توى خارج و فرق خارج توى ما
پوريا عالمي: وقتى من در 35 سالگى معاف شدم و پام به خارج باز شد، نميدانستم زندگىام مثل كتلت از اينرو به آنرو خواهد شد. اول از همه وقتى كارت معافيت گرفتم فهميدم مسئلهخارجنرفتن من فقط داخلى نبوده و خارجى هم هست؛ يعنى همانقدر كه اينها اصرار داشتند تا نرفتى سربازى نميشود بروى خارج، خارج هم همچين منتظر ما نبوده و ويزابده نيست. خلاصه ما با ضميمهكردن خواهر و مادر و عمه و فيش حقوقى و كارت مترو و سند موبايل و حوله حماممان و فاكتور آخرين خريد علمىمان از داروخانه به پرونده سفارت توانستيم ويزا بگيريم. منتها چه ويزايى؟ ويزاى چهارساعته مولتىشينگن. حالا مسئله اينجاست كه تا اروپا شش ساعت راه است و ما در اولين پروازمان به آنجا، بعد از چهار ساعت مجبور شديم از هواپيما بپريم پايين و شناكنان و سينهخيز برگرديم خانه. اين رفتار خارجيها با توريست ايرانى خيلى نامردى است. چون تا الان ما هرچى توريست توى ايران گرفتيم نهتنها كتوشلوار نو تنشان كرديم، بلكه برديمشان منطقه خوشآبوهواي دركه تا با میهماننوازى ما از جلو آشنا شوند و بعد آورديم توى 20:30 ازشان بدون هيچي مصاحبه گرفتيم، يعنى مصاحبه كرديم و در نهايت با اين كارهامان كارى كرديم كه توريسته وقتى برگشته كشورش، باهاش بهعنوان قهرمان برخورد شده و د بخور بخواب.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.