اولویتهای ورزشی رئیسجمهور روحانی در دولت دوازدهم
عبدالرضا نباتچیان-کارشناس ارشد مدیریت ورزشی
درحالیکه جامعه با فضای انتخاباتی پرشور و در برخی موارد غبارآلود مواجه بود، ملت فهیم و هوشمند ایران با تأیید عملکرد دولت تدبیر و امید، نشان دادند پشتیبان نظام اسلامی و قدردان مدیران منتخب خود هستند. در این بین، جامعه بزرگ ورزش کشور با تأیید برنامههای دولت یازدهم در کنار مردم ایران حضور پررنگی در عرصه انتخابات داشتند.
ورزش بهعنوان یکی از مقولههای چندوجهی فرهنگی و اجتماعی، از اهمیت فراوانی برای دولتها برخوردار است و این سؤال برای دولت دوازدهم نیز متصور است که چه برنامههایی را باید در حوزه ورزش جزء اولویتهای کاری خود قرار دهد؟ بالطبع زنان و مردان ورزشی دولت تدبیر و امید، برنامههای زیادی را در حوزه ورزش برای دولت دوازدهم روی کاغذ دارند که برخی از آنان بر دیگری ارجح بوده و ما در این مجال به تعدادی از آنها به اختصار خواهیم پرداخت. - تعیین تکلیف مدیریت فدراسیونهای ورزشی؛ در اواسط دولت یازدهم مقرر شد برای رفع مشکلات احتمالی بینالمللی (تذکر کمیته بینالمللی المپیک مبنی بر شائبه دخالت دولت در امور مدیریتی فدراسیونهای ورزشی) در حوزه ورزش، اساسنامه فدراسیونهای ورزشی جمهوری اسلامی ایران با درنظرگرفتن ملاحظات بینالمللی، تدوین و به تصویب هیئت وزیران برسد که به هر دلیلی، این امر محقق نشد و لازم است دولت دوازدهم یک بار برای همیشه، تکلیف مدیریت فدراسیونهای ورزشی را مشخص کند که آیا مدیریت در آنها مستقیم یا غیرمستقیم تابع دولت است یا مثل کشورهای پیشرو در حوزه ورزش، بهعنوان یک سازمان مردمنهاد مستقل از نظر مالی و مدیریتی مورد تأیید دولت، فعالیت خواهند کرد. -یکی از رویدادهای بزرگ مدیریت ورزش ایران، انتخابات کمیته ملی المپیک است که در اوایل استقرار دولت دوزادهم (پاییز 1396) برگزار خواهد شد. کمیته ملی المپیک هر کشوری تنها نهاد رسمی ملی شناختهشده در حوزه بینالملل ورزش است. متأسفانه تعامل کمیته ملی المپیک با سازمان تربیتبدنی سابق و وزارت ورزشوجوانان فعلی، تاریخچه آرامی ندارد. بسیار مهم است این کمیته و وزارت ورزشوجوانان همسو با اهداف عالیه چشمانداز ورزشی دولت یاریگر یکدیگر باشند؛ نه اینکه مخالف مسیرهای حرکتی یکدیگر گام بردارند. بنابراین به نظر میرسد باید برنامهریزی لازم، چه در سطح جامعه ورزشی و چه از سوی برنامهریزان ورزشی دولت دوازدهم، برای حضور تیمی کارآمد، متخصص و متعهد در این سازمان مهم ورزشی انجام شود. از طرفی در تابستان سال آینده بازیهای آسیایی 2018 اندونزی و تمهیدات لازم برای حضوری مؤثر در آن و برنامههای تدارکاتی المپیک 2020، اهمیت برگزاری بهموقع انتخابات کمیته ملی المپیک را در زمان مقرر دوچندان میکند. این در حالی است که در برخی از رشتههای ورزشی، از اواخر سال میلادی جاری رقابتهای کسب سهمیه المپیک 2020 آغاز میشود. - لزوم حضور مقتدر ایران اسلامی در عرصه بینالمللی ورزش و دیپلماسی ورزشی یکی از مهمترین ابزارها در دنیای سیاست و در اختیار سیاستمداران جهان است. با عنایت به توانمندی ارزشمند تیم کاری وزارت خارجه کشورمان و پتانسیل بالای دیپلماسی ورزشی ایران، لازم است کارگروهی تخصصی از کارشناسان خبره وزارت خارجه، وزارت ورزشوجوانان، کمیته ملی المپیک و فدراسیونهای ورزشی تشکیل شود تا بتوانند در این حوزه، فعالیتهای جدیتری داشته باشند. رصد انتخابات فدراسیونهای جهانی، آسیایی، انجمنهای علمی - ورزشی، سازمانهای ورزشی بینالمللی و حمایت کامل مادی و معنوی از ایرانیان حاضر در نهادهای بینالمللی و کمک به حفظ سمت و ارتقای جایگاه آنان، از مواردی است که باید در دستور کار این کارگروه باشد. - حفظ کرامت اسلامی و انسانی زنان و دختران ایرانی و حضور آنان در عرصههای مختلف ورزشی؛ لازم است دولت دوازدهم به ورزش و تحرک بدنی زنان بهعنوان نیمی از افراد تشکیلدهنده جامعه، توجهی جدی داشته باشد؛ چراکه با ورزش بهعنوان یکی از برنامههای اصلی اوقات فراغت، میتوان دختران و مادران سالم و پرنشاطی را به جامعه تحویل داد که این سلامتی و نشاط، به صورت مستقیم و غیرمستقیم، دستاوردهای خوب اجتماعی و جسمانی زیادی را شامل آحاد جامعه خواهد کرد. ضمن اینکه جامعه ورزشی زنان نشان داده توانایی مدیریت در سطوح بالای مدیریتی وزارت ورزشوجوانان و فدراسیونهای ورزشی را نیز داراست. - جلوگیری از حضورداشتن مدیران غیر ورزشی در سطوح مختلف مدیریت ورزش؛ متأسفانه ورزش یکی از بخشهایی است که برای بسیاری از مدیران، حضور در آن جذابیتهای خاص خود را دارد! با توجه به مدیریت سنتی حاکم بر ورزش کشور، تنها اهالی این خانه یعنی باتجربههای ورزش، فارغالتحصیلان گرایشهای مختلف تربیتبدنی و علوم ورزشی فعال در عرصه مدیریت ورزش کشور و به قولی خاکخوردههای ورزشی کمتر فرصت حضور در بخشهای مدیریتی بالادستی و میانی را پیدا میکنند. بهدلیل همین شناخت نادرست مدیران از فضای حرفهای ورزش است که تاکنون موفق به استفاده از این صنعت بزرگ نشدهایم. درصورتیکه در بیشتر کشورهای پیشرفته، ورزش یکی از صنعتهای قدرتمند در عرصه اقتصاد محسوب میشود که پتانسیل اشتغالزایی بالایی را به صورت مستقیم و غیرمستقیم دارد.
در آخر، قصه پرفرازونشیب خصوصیسازی باشگاههای ورزشی؛ باشگاهداری ورزشی در ایران سابقهای طولانی دارد؛ اما متأسفانه به دلیل نگاه غلط مدیریتی به این باشگاهها، آنان به مراکز هزینهکرد دولتی تبدیل شدهاند که با کمی افزایش یا کاهش بودجه و ضعف و قوت مدیریت دولتی حاکم بر آن، دچار چالشهایی جدی در ساختار خود میشوند. به نظر میرسد تدوین مکانیسم مناسب برای واگذاری گامبهگام باشگاههای دولتی به بخش خصوصی، بهگونهای که منافع اهالی ورزش، هواداران و پیشکسوتان آن باشگاه در آن دیده شود، میتواند راهحل مناسبی برای این موضوع باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.