|

در برنامه «خزان باغ آرزوها» صورت گرفت

اهدای مدالیوم خانه تئاتر به خانواده بشردوست

شرق: «خزان باغ آرزوها» عنوان ویژه‌برنامه پاسداشت پرویز بشردوست بود که شنبه، 9 اردیبهشت به همت انجمن هنرهای نمایشی استان تهران، اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان تهران، اداره کل هنرهای نمایشی و خانه تئاتردر تماشاخانه سنگلج برگزار ‌شد و همچنین در این مراسم اهدای مدالیوم خانه تئاتر به خانواده بشردوست انجام شد. بخشی از نمایش‌نامه «باغ آرزوها» در ابتدای این مراسم خوانش شد؛ این متن در سال ۱۳۵۳ از سوی پرویز بشردوست و محمد صالح‌علاء خوانش شد و در سال ۵۶ نیز پس از بازبینی از سوی بشردوست و فخرالدین صدیق‌شریف روی صحنه رفت. قطب‌الدین صادقی، کارگردان تئاتر، گفت: پرویز بشردوست روزگاری جوانی خوش‌فکر و بااستعداد در عرصه تئاتر بود. او اقشار ستمدیده شهری را در آثارش منعکس می‌کرد و تئاترش بی‌واسطه، صمیمی، معترض و دراماتیک بود. او افزود: متأسفم که دشواری‌های اجتماعی و اقتصادی زندگی فرصت خلاقیت را از او گرفت و اگرچه دوستی من با او بسیار اندک بود، اما همواره تصویر والای انسانی را از او در ذهن داشتم، چراکه او کسی نبود که نان را به نرخ روز بخورد و مانند کسانی نبود که با وجود اینکه استعدادی نداشتند، اما به یاری تبلیغات رادیو و تلویزیون و روزنامه‌های زرد به همه‌جا رسیدند. این کارگردان و نویسنده تئاتر گفت: هیچ‌کاری از ما برنمی‌آید مگر اینکه مرده‌هایمان را دوست داشته باشیم و کاری کنیم که آثار پرویز اجرا شود و نگذارید شمعی که خیلی زود خاموش شد به فراموشی سپرده شود. همچنین بخشی از تله‌تئاتر «افسانه ماشااله‌خان» به نویسندگی و کارگردانی پرویز بشردوست و کارگردان تلویزیونی مسعود فروتن پخش شد. سپس مسعود فروتن نیز در سخنانی با اشاره به آشنایی‌اش با بشردوست گفت: این کار نشان می‌دهد در سال ۵۹ که تله‌تئاتر رو به فراموشی بود چقدر برای حفظ آن زحمت کشیده شد و بی‌شک بهزاد فراهانی یکی از آنهایی بود که تمام تلاش خود را در این زمینه کرد. او ادامه داد: پخش این تله‌تئاتر برای من شادی غم‌انگیزی دارد. یادم می‌آید این تئاتر در سالن چهارسو اجرا شده بود و در سال ۵۹ در اولین روز بمباران ما این کار را جلو دوربین بردیم. بشردوست به بازیگران گفته بود باید به حرف من گوش دهند و ازهمین‌رو کار هم خیلی دقیق پیش رفت. سپس جهانگیر الماسی درحالی‌که بسیار منقلب بود، گفت: من جوانی شهرستانی بودم که به تهران آمدم و در تهران نیز جز نامردمی چیز دیگری ندیدم، اما در همان‌موقع با چند نفر رفیق شدم که پرویز بشردوست، پرویز فنی‌زاده و محمود استاد محمد از افرادی بودند که نقشی را در جوانی من ایفا کردند زمانی که اشتیاق به تئاتر و همچنین نقد عرصه اجتماعی و بازخواست نیازهای واقعی زندگی اجتماعی ما را وادار به حضور در عرصه نمایش کرد. او ادامه داد: پرویز بشردوست همه‌اش دل و عاطفه بود، درعین‌حال که از خرد بسیار سود می‌برد. ما واقعیت و تخیل را درهم آمیختیم. ما با هم به وسیله یک الاغ، کتاب «عمو زنجیرباف» پرویز را در مقابل دانشگاه تهران فروختیم در حقیقت این کار به‌نوعی اعتراض به عدم توزیع عادلانه امکانات ملی بود که متأسفانه همچنان گرفتار این ناعدالتی هستیم. این بازیگر پیش‌کسوت تئاتر و تلویزیون با اشاره به دوران آشنایی پرویز با همسرش گفت: از زمانی که سهیلاجان در زندگی پرویز وارد شد، نمی‌توانم بگویم که چه اتفاق شگرفی در زندگی این مرد رخ داد. در حقیقت یلدا و سهیلا دو بال بودند برای پرویز که می‌توانست با آنها پرواز کند. حسن فتحی، کارگردان سریال «شهرزاد»، با بیان اینکه هر انسانی وقتی راهی را انتخاب می‌کند چیزهایی را از دست می‌دهد و چیزهایی را به‌دست می‌آورد، گفت: آخرین حضور پرویز بشردوست مربوط به سکانسی در سریال شهرزاد است. او بسیار بشاش و سرزنده بود و با وجود همه ناملایمات به نظرم خیلی خوب زندگی کرد. کارگردان سریال شهرزاد افزود: معتقدم به‌جای تعزیت و یادواره‌ها بیشتر بیان یک زندگی خوب را باید ببینیم و خوشحال باشیم که در میان انواع و اقسام زندگی‌های بد توانسته به رؤیاهایش تحقق ببخشد و به هر شکلی که توانسته روی صحنه رفته است. او ادامه داد: بزرگ‌ترین شاهکار پرویز، صرف‌نظر از آثارش، خانواده بی‌نظیر او هستند. به‌عنوان یک هنرمند زندگی خانوادگی بسیار خوب و صمیمی داشته است و در مقام یک نمایش‌نامه‌نویس نزدیک به ۴۰ سال از آثارش می‌گذرد، اما هنوز این آثار در ذهن و یاد مردم باقی است. همچنین هدیه‌ای از طرف انجمن هنرهای نمایشی استان تهران به خانواده پرویز بشردوست اعطا شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.