لزوم حضور زنان در عرصههای سیاستگذاری شهری
سمیرا مهدوی. فعال اجتماعی حوزه زنان و کودکان
اسلام دین مساوات است و تنها برتری افراد را بر دیگری معیار ایمان و تقوای آنان میداند. در حرمت و کرامت انسان هیچ تفاوتی میان زن و مرد نیست. جان، مال، آبرو، عقیده و رأی آدمی همه حُرمت دارند و باید همواره این حریم پاس داشته شود و در فرهنگ اسلامی، زن و مرد بهعنوان مخلوقات خدا و خلیفه او بر روی زمین مورد عنایت ویژهاند.
به غیر از مشاغل خاصی نظیر مرجعیت، قضاوت، امامت ظاهری و رهبری که به دلیل ویژگیهای خاص این مشاغل از یکسو و خصوصیات روحی و عاطفی زنان از سوی دیگر- در سایر فعالیتهای اجتماعی و سیاسی، هیچگونه محدودیتی برای زنان، از صدر اسلام تاکنون وجود نداشته است. براساس آموزههای اسلامی، زنان نیز مانند مردان حق دارند تا انتخابگر باشند و مخالفت یا موافقت خویش را با دولتمردان بیان کنند. مشارکت سیاسی و اجتماعی فرایندی است مبتنی بر حضور آگاهانه و فعال فرد بهعنوان عضو جامعه و نظام، در صحنههای سیاسی و اجتماعی آن و ایفای نقش یا نقشهای اجتماعی محوله. همچنین در تبیین وضعیت مشارکت سیاسی و اجتماعی گفتهاند: در یک فرهنگ سیاسی مشارکتی، اعضای اجتماع، درصدد هستند صریحا به سوی نظام، بهعنوان کل و به سوی ساختهای سیاسی و اداری و روندها گرایش پیدا کنند. بحث حضور زنان در عرصه مدیریت کشور و دستگاههای اجرائی، موضوعی است که در سالهای اخیر مورد توجه کارگزاران قرار گرفته، اما بیشتر اقدامات صورتگرفته بهویژه در بحث مدیریتهای کلان مانند وزارتخانه، به صورت نمایشی صورت گرفته است. اما در کنار این موضوع، شهرها و بهویژه، کلانشهرها دارای این پتانسیل هستند که از توانمندیهای ذاتی بانوان بهره ببرند و به خاطر ذات اجتماعی امور در شهرها، زنان بهعنوان بخش انکارناپذیر جامعه، میتوانند نقش فعالی داشته باشند. ولی فعالسازی این پتانسیل نیاز به یک برنامه و عزم همگانی دارد تا همپای کشورهای توسعهیافته یا در حال توسعه، نقش زنان در مدیریت شهری جدی گرفته شود و مدیریتهای کلان در اختیار آنها قرار گیرد. در کلانشهری مانند تهران بنابر گفته شهردار آن، فقط ۱۳ درصد از امور مدیریتی در اختیار بانوان قرار گرفته و ۲۰ درصد از شاغلان در شهرداری را بانوان تشکیل میدهند که به این نیز یک دهه قبل بهعنوان يك آرزو نگریسته میشد. هرچند وجود چنین آمارهایی با توجه به حضور اندک زنان در مناصب مدیریتی در سراسر کشور بسیار امیدوارکننده است، اما با درنظرگرفتن اینکه نیمی از جمعیت کشور را زنان تشکیل میدهند، جای کار بسیاری دارد. حضور زنان در عرصههای سیاسی و اجتماعی و پذیرش شخصیت زنان از طرف جامعه، دولت و دیگر سازمانهای اجتماعی بايد مورد توجه منطقی و معقول قرار گیرد و به آنها اهمیت داده شود تا صاحب شخصیت، فکر و خلاقیت شوند. اگر زنان به تناسب امکاناتی که فضای فکری جامعه، نظام آموزشی فرهنگ سیاسی، فرهنگ خانواده و برنامهریزی عمومی که در اختیار آنها میگذارد به کشف استعدادها، ارتقای اعتمادبهنفس، تفکر و عادت به فکرکردن و اعتلای شخصیت خود بپردازند، طبیعی است زمینههای مناسبتری برای مشارکت سیاسی و اجتماعی آنان فراهم خواهد آمد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.