|

خاطره‌بازی با خاطر استاد

نگار خارکن: خاطره و خاطره‌بازی برای ما جماعت اینجایی غیرمعمول نیست. تا نام جایی و چیزی و کسی می‌آید، زود می‌دویم و به سراغ صندوقچه خاطرات‌مان می‌رویم. هفت، هشت سال بعد از هنرستان، دارم می‌روم «دل‌آواز». با ترس، امید، ناباوری. لابد دیدن این آدم از فاصله‌ای این‌قدر نزدیک باید برایم تپش قلب آورده باشد. می‌بینمش. بزرگ است و باسخاوت؛ همان که در ذهن ساخته بودم. زندگی حرفه‌ای من آغاز می‌شود؛ بخش اصلی آموختن و تجربه‌هایم در کنار مهم‌ترین اسطوره معاصر موسیقی اصیل ایرانی. شاید برای شما هم پیش آمده که از کسی به‌ویژه اگر شخص شهیری باشد، چیزی در ذهن بسازید و پس از بودن و تجربه دیدن مکرر او آن تصویر ذهنی به‌کل به‌هم بریزد. ابعاد گوناگون شخصیتی را دیدم که سخت می‌شد باور کرد انسانی زمینی است. ابعاد شخصیت استاد شجریان زوایای بسیار گسترده‌ای دارد. صرف‌نظر از تخصص آواز - که چه والاست و صیقل‌خورده به بهترین شکل- در دیگر موضوعات هم کمترکسی را دیده‌ام که هنر را به این گستردگی بشناسد. خطاطی بداند، عکاسی بلد باشد و خوب بلد باشد، ساز بسازد، کاشف جزئیات باشد، بر زیبایی‌شناسی هنری اشراف تمام داشته باشد، شعر را این‌قدر عمیق درک کند و مهم‌تر از همه، زندگی‌کردن را بلد باشد. بی‌اغراق مهم‌ترین نکته‌ای که - در کنار دیگر نکات - از ایشان آموخته‌ام، هنر زندگی‌کردن است و این شاید مهم‌ترین ویژگی استاد است؛ حکمتی عمیق برآمده از اندیشه‌ای ژرف که همه می‌دانیم چه سخت است در این روزگار چنین حکمت را داشتن. فکر می‌کنم هم‌گروهی‌ها و هم‌نوازان من هم در این نکته با من هم‌رأی باشند که در سفرهای زیادی که در این سال‌های اخیر داشته‌ایم آن‌قدر شور زندگی در استاد وجود داشته که گاهی ما جوان‌ها در مقابلش کم آورده‌ایم. از جزئیات نمی‌گذرد. تک‌تک زیبایی‌ها را می‌بیند حتی چیزهای کودکانه را و ذوقی زیبا در نگاه و لبخندی بسیار دلچسب بر لب می‌آورد. زندگانی و عزت و احترام استاد محمدرضا شجریان بی‌شک رشک‌برانگیز است. بی‌‌هیچ تردیدی او به قول استاد آیدین آغداشلو، «ستایش‌شده‌ترین هنرمند عصر ما در این سرزمین است» و همین کافی است تا مفتخر به هم‌روزگاری با او باشیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.