تجربهای متفاوت از جم و سپانلو
امیرحسین سجادیه . متخصص گوارش
با محمدعلی سپانلو (شاعر فقید) از سال 1350 دوستی صمیمانهای داشتم. با او، گلشیری، مجابی، واقدی و سیاوش مطهری مدتها دوستان صمیمی بودیم. همین چند سال پیش بود که سپانلو بیمار شد. در بررسیای که برایش انجام دادم، تومور پانکراس تشخیص داده شد. دکتر فدایی - تهرانکلینیک- و مرحوم دکتر میرباقری که از دوستان بنده بودند، نیز در جریان این امر قرار داشتند. سپانلو در بیمارستان جم به وسیله دکتر شاهکرمی که میگفتند بهترین جراح پانکراس است و در این عمل سخت که باید پانکراس برداشته شود مهارت دارد، عمل شدند. من شهادت میدهم (دوستان دیگر سپانلو از جمله اخوت، دوست شبانهروزی او و بسیاری از هنرمندان به خانه سپانلو رفتوآمد داشتند و میتوانم آنها را بهعنوان شاهد بیاورم) که بیمارستان جم حتی یک ریال از سپانلو بابت هزینهها نگرفت. سپانلو میگفت به آنها گفتم: «من شاعرم؛ پول چندانی ندارم ولی آنقدر دارم که با عزت و آبرو بمیرم و اصرار کردم مخارجشان را بگیرند؛ ولی آنها گفتند افتخار میکنیم شاعری را افتخاری عمل کنیم». دکتر فدایی - تهرانکلینیک - که شاهد جریان بود، باورش نمیشد. میگفت مگر میشود بیمارستانی با سهامداران گوناگون و... این کار را بکند؟ هزینه نزدیک به 15 میلیون تومان میشد. سپانلو میگفت: «امیر، حتی هزینه دارو را هم داروخانه نگرفت». (حدود یک میلیون میشد). امیدوارم در اینروزها که ماجرای پرونده پزشکی عباس کیارستمی مطرح است، دوستان هنرمندم که اغلب با من و خواهرم، گلچهره سجادیه، دوستی دارند، قضاوت عجولانه نکنند. در برخورد با یک پدیده فقط با یک برش زمانی نگاه نکنیم. مرحوم کیارستمی نه فقط کارگردان بزرگی بود، بلکه عظمت او در این بود که شاعر هم بود. او شاعر تصویرها بود. زندهیاد سپانلو هم، شاعر پیادهروها بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.