|

نگاهی کوتاه به نمایش «سفر به نهایت دور» به کارگردانی محمد میرعلی‌اکبری

صورتی فراتر از واقعیتی که هست

اکتای براهنی. نویسنده، فیلم‌ساز و مدرس سینما

چندسالی ا‌ست تئاتر و سینمای ما گرایش فراگیری به رئالیسم اجتماعی پیدا کرده است. نمی‌دانم کدام متأثر از دیگری‌ است یا آیا یک تب مشترک است یا اساسا به نفع هنر تئاتر و سینماست رفتن به این سمت یا نه! اما می‌دانم کمی شکل دارد تبدیل به رفتاری عادت‌گونه می‌شود و این نوع عادت‌کردن برای ذات هنر خوب نخواهد بود. «سفر به نهایت دور» قصه‌ای اجتماعی دارد، اما هرگز به سمتِ این تبِ موجود قدم برنمی‌دارد و سعی در بازنمایی مستندگونه از جامعه خود ندارد. بلکه روایتِ خود را از معضلات اجتماعی، حال یا عالما عامدا، یا به طورِ غریزی به صورتی فرم‌گرا بیان می‌کند و به صحنه می‌آورد. «سفر به نهایت دور» قصد ندارد در فرم چندان تو را مجبور به دیدن فراواقع کند، با فرمی که به واقعیت می‌دهد و آن را در اختیارِ ذهنیتِ مخاطب قرار می‌دهد، همان ذهنیت مخاطب را وارد و درگیر جهانی فراواقع یا سوررئال می‌کند و این قرائتِ شخصی از اجتماع، از جامعه سرخوش از مخدر به سمتِ سرازیری مرگ، با کاراکترهایی ملموس در قصه‌ و شکلِ ارائه آن، فرم و فضا را در هم تنیده و مسیر مستقل فکری و شکلی خود را دنبال و جست‌وجو می‌کند. «سفر به نهایت دور» ساختارِ نوشتاری و اجرائی سختی در شکل و فرم دارد و گاه هم خود را به فضای سینما نزدیک می‌کند، اما در نهایت، بازنمایی شخصی خود را از جهانِ موجودِ پیرامونمان با وفاداری به ذات هنر تئاتر مقابل چشمِ تماشاگر گذاشته و ناگزیر دیدنی می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.