|

درویش در گفت‌وگو با «شرق»:

اسرائیل آب را هم اهرم فشار سیاسی مي‌كند

سعید برآبادی: در آستانه روز قدس، مي‌توان مروري بر جنگ بين ظلم رفته بر فلسطيني‌ها كرد. همين چندروز پيش بود كه خبر آمد كه سهميه آب مردم فلسطین يك ششم اسرائيلي‌ها تعيين شده است. از محمد درویش، کارشناس مسائل محیط‌زیستی درباره رفتارهاي اين گونه پرسیده‌ایم ‌

چطور آب هم به مناقشات سیاسی فلسطین وارد شد؟ شنیدن چنین خبری از چند زاویه، تلخ و نگران‌کننده است. از دریچه انسانی، پیام این خبر این است که دولت‌های غربی و مؤسساتی که مدعی اعمال حقوق‌بشر بوده و حقوق‌بشر را در تمام دنیا رصد می‌کنند، نسبت به این تبعیض آشکار سکوت کرده‌اند. چگونه است که فلسطینی‌ها باید 60 لیتر آب به‌عنوان سهمیه دریافت کنند؟ چنین تبعیض آشکاری چرا از سوی این مجامع با سکوت مواجه شده است؟ ‌براساس استانداردهای جهانی، وضعیت توزیع آب در میان مردم چطور است؟ استاندارد میزان آبی که باید در اختیار هر شهروند قرار بگیرد، روزانه 180 لیتر است. این قانون مربوط به همه دنیاست اما براساس همین خبر، اسرائیلی‌ها دوبرابر این میزان استاندارد را برای شهروندان کشور اشغالی خود در نظر گرفته‌اند که فارغ از آنکه شش برابر سهم هر شهروند فلسطینی است، اصلا تناسبی با یک منطقه بیابانی مثل اسرائیل ندارد. اینجاست که مقایسه ساده‌ای میان میزان آب مردم فلسطین و اسرائیل نشان می‌دهد که رژیم صهیونیستی دارد از آب به‌عنوان یک اهرم فشار سیاسی استفاده می‌کند و سازمان‌ها و دیده‌بان‌های حقوق‌بشر فقط و فقط تا جایی به رصد وضعیت زندگی مردم جهان می‌پردازند که منافع دولت‌های حامی‌شان به خطر نیفتد. جنگ آب در خاورمیانه جدی شده است؟ از منظری کلان‌تر که به این ماجرا نگاه کنیم می‌بینیم که این همان بلایی است که امروز کشور ترکیه بر سر کشورهای مسلمان اطراف خود مثل سوریه و عراق و حتی تا حدودی ایران می‌آورد. ترکیه در سال‌های اخیر با طرحی، حقابه دجله را از 750 مترمکعب در ثانیه به 250 مترمکعب در ثانیه رسانده و با این کار، گام مهمی برای نابودکردن کشورهای همسایه و هم‌دین خود برداشته است. اگر اسرائیل به‌خاطر مسائل سیاسی و اختلافات دینی، آب را بر مردم فلسطین بسته است، ترکیه دارد همین کار را به‌عنوان یک کشور مسلمان با کشورهای مسلمان دیگر انجام می‌دهد. در طرحی به نام GAP ترکیه 38‌میلیارد مترمکعب آب را مهار کرده و این یعنی 40 رودخانه به بزرگی زاینده‌رود. تمام این پروژه به بهای نابودی سوریه و عراق پیش می‌رود تا کشوری مثل ترکیه خود را بالا بکشد. چنین موضوعاتی امروز اصل منازعات سیاسی کشورهای منطقه است که متأسفانه در آنها، آب به اهرم فشار بدل می‌شود. کشورهای همسایه باید در این زمینه معترض باشند اما متأسفانه نیستند. درست است که سوریه و عراق درگیر جنگ و شرایط ناامن هستند اما ما حتی صدای اعتراض ديگر كشورها را هم در این شرایط نمی‌شنویم. دربرابر این طرح صهیونیستی چه واکنشی بايد نشان داد؟ منطقه خاورمیانه، حدود 14 درصد از مساحت خشکی جهان را به خود اختصاص داده و تنها از پنج درصد منابع آبی دنیا بهره می‌برد، بنابراین واضح است که آب پرقیمت‌ترین کالای خاورمیانه و ارزشش به‌مراتب بیشتر از نفت باشد. اما اگر کشوری بخواهد با آب مثل یک کالای اقتصادی یا اهرمی برای اعمال فشار سیاسی استفاده کند باید آن کشور را به‌عنوان جنایتکار جنگی به دنیا معرفی کرد. خاطرم هست که یکی از مسئولان دولت ترکیه درباره این طرح به مسئولی در کشور عراق گفته بود: «مگر شما با ما منابع نفتی کشورتان را به اشتراک می‌گذارید که ما منابع آبی کشورمان را با شما شریک شویم؟». چنین استدلالی مثل این است که کشور سودان، مردم مصر را از رود نیل محروم کند و صدای مردم جهان درنیاید! ما باید با چنین حرکاتی به‌شدت مقابله کنیم. ایران و چند کشور خاورمیانه عضو کنوانسیون سازمان ملل متحد برای بیابان‌زدایی هستند و این کشورها ملزمند چیدمان کشور خود را به‌نوعی تنظیم کنند که آب و توزیع آن در اولویت و مورد توجه قرار بگیرد، با چنین اوصافی باید نسبت به رفتار خطرناک ترکیه و اسرائیل در حوزه آب واکنش نشان دهیم و ساکت ننشینیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.