|

وضعیت استثنا، روزنامه استثنا

مهرداد حجتي

باز هم کافه شلوغ است. حتی میز کنار دستشویی را هم اشغال کرده‌اند. چنددقیقه‌ای باید منتظر ماند تا جا خالی شود. کافه‌چی از دو مشتری میز کنار دستشویی می‌خواهد درصورتی که دیگر چیزی میل نمی‌کنند آن را ترک کنند. آنها هم بزرگوارانه میز را ترک می‌کنند. آنجا جایی است که مدام رفت‌وآمد می‌شود. با هر تردد هم باید صندلی را قدری جابه‌جا کرد تا مردم رَد شوند و این فعل‌وانفعال تا زمانی که نشسته‌ای، ادامه دارد. چاره‌ای نیست. باز هم تردد و باز هم جابه‌جایی. «دست‌راستی» باید هر چند لحظه یک‌بار صندلی‌اش را جابه‌جا کند تا کسی رد شود. هرچند حالا دیگر با چنین وضعیتی بیگانه نیست. خودش می‌گوید: «آااادَت می‌کنیم». هنوز ننشسته، باید جابه‌جا شود. در آن وضعیت ناپایدار صندلی‌به‌دست در حالت نیم‌خیز رو به «دست‌چپی» می‌گوید: «خدا را شکر رفع توقیف شد. شنیدی که؟» دست‌چپی که نگران وضعیت اوست، می‌گوید: «راحتی؟» دست‌راستی در حال نشستن و استقرار می‌گوید: «مشکلی نیست. گفتم که آااادت می‌کنیم». دست‌چپی: «حالا بنا شده اینجا پخش کنند؟» دست‌راستی: «لابد». دست‌چپی: «می‌گذارند؟» دست‌راستی: «باید دید». دست‌چپی: «اما در بعضی تیزرها «حرکت موزون» و «ساز» و این‌جور چیزها هست که خیلی با ضوابط «صداوسیما» جور نیست». دست‌راستی: «نگران نباش جور می‌شوند». دست‌چپی: «یعنی صداوسیما با آنها کنار می‌آید؟» دست‌راستی: «نه، آنها با صداوسیما کنار می‌آیند». دست‌چپی: «پس دیگر حل شد؟» دست‌راستی: «مگر می‌شود حل نشود؟ مسائل را باید حل کرد». دست‌چپی: «واقعا جای تقدیر دارد. حالا که دارید مسائل را حل می‌کنید، این موضوع استاد شجریان را هم حل کنید تا مردم دعایتان کنند». دست‌راستی که برای بار چهلم از سر راه کنار رفته تا یکی به دستشویی برود. پیش از استقرار مجدد می‌گوید: «مرد حسابی نمی‌بینی در چه وضعیتی هستم؟ مدام از من توقع «حل مسئله» داری؟ عجب آدم پرتوقعی!» دست‌چپی: «می‌بینم وضعیت شما یک «وضعیت استثنا» است. خیلی نمی‌شود از شما انتظار داشت. حق دارید». دست‌راستی: «چه عجب وضعیت ما را درک کردید!» دست‌چپی: «وضعیت قابل‌تأملی است. طبیعی است که باید فهمیده شود». دست‌راستی: «ممنون از توجهتان». دست‌چپی: «ما باید از شما تشکر کنیم که می‌توانید این‌قدر «پرفورمنس»وار وضعیت خودتان را برای ما قابل‌فهم کنید. واقعا مدیون شما هستیم».دست‌راستی: «این حرف‌ها چیست؟ خوشحالم که توانسته‌ام در فهم «مسئله» ای به این مهمی به شما مددی برسانم».دست‌چپی: «از باب تعارف نگفتم. واقعا مدیون شما هستیم».دست‌راستی: «دارید خجالتم می‌دهید. وقتی به اینجا می‌آمدم، همه‌اش با خودم فکر می‌کردم نکند امشب شما به «روزنامه» ما گیر بدهی و بخواهی روی آن مانور بدهی. اما حالا می‌بینم چقدر همراهی‌ام می‌کنید. واقعا جای تشکر دارد».دست‌چپی: «با «پرفورمنس» شما، وضعیت روزنامه‌تان هم قابل‌درک است. بالاخره می‌شود «وضعیت» آن را هم فهمید». دست‌راستی: «پس شما به آن هیچ اعتراضی ندارید؟» دست‌چپی: «چه اعتراضی؟ عرض کردم با درنظرگرفتن «وضعیت استثنا» می‌توان فهمید». دست‌راستی: «اما دوستان شما خیلی اعتراض کردند».دست‌چپی: «حق بدهید. اعتراض آنها از این بابت بود که چرا آنها نمی‌توانند چنین عکس‌هایی منتشر کنند». دست‌راستی: «آن عکس‌ها شما را ناراحت نکرد؟» دست‌چپی: «چرا باید ناراحت کند؟ عکس تعدادی افراد که سال‌ها امکان انتشار عکس‌شان نبود، توسط روزنامه شما منتشر شده، آن هم روی صفحه یک! این جای تقدیر هم دارد. به اعتقاد من در نوع خودش یک‌جور تابوشکنی بود». دست‌راستی: «مرا که دست‌ نمی‌اندازی؟» دست‌چپی: «این چه حرفی است که می‌زنی؟ واقعا ما مدیون شما هستیم. بالاخره شما توانسته‌اید با نادیده‌گرفتن برخی ضوابط، عکس هنرمندان مشهور ممنوع‌التصویر را در روزنامه‌تان منتشر کنید، تازه بعدش هم هیچ اتفاقی نیفتد. این خیلی خوب است. به گمانم می‌شود پشت‌سر شما، روزنامه‌های دیگر هم همان عکس‌ها را منتشر کنند». دست‌راستی: «وضعیت شما فرق می‌کند. همین‌طوری که نمی‌شود عکسی را چاپ کرد!» دست‌چپی: «می‌فهمم. روزنامه شما استثناست». دست‌راستی: «بارک‌الله به آدم چیزفهم». دست‌چپی: «خواهش می‌کنم. این را مدیون «پرفورمنس» شما هستم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.