فرصت رسانهای و اختلال در رقابتهای انتخاباتی دوحزبی ایالات متحده
نامزدهای احزاب ثالث احتمالا میتوانند امسال در قیاس با فصلهای گذشته انتخاباتی، نقشی پررنگتر در رقابت برای تصدی کرسی ریاستجمهوری ایالات متحده ایفا کنند؛ بهویژه اگر بتوانند در دعوای حقوقی خود با کمیسیون فدرال انتخابات پیروز شده و سهمی قابلملاحظه از زمان تبلیغات تلویزیونی را از آنِ خود کنند. جمهوریخواهانی که تاب تحمل «دونالد ترامپ» را ندارند، این روزها خواهان ورود نامزد مستقلی علیه او به صحنه رقابتها هستند و نتایج نظرسنجیهای ماه گذشته نشان میدهد درصورتیکه «هیلاری کلینتون» موفق به کسب نامزدی نهایی دموکراتها شود، یکچهارم هواداران «برنی سندرز»، رقیب درونحزبی او، به او رأی نخواهند داد. در این میان، بزرگترین احزاب سوم ایالات متحده، یعنی سبزها و لیبرترینها بر این باورند که میتوان تا فرارسیدن ماه نوامبر، تعداد زیادی از رأیدهندگان ناراضی احزاب عمده را جذب خود کرد. اغلب رأیدهندگان آمریکایی از گزینههای کنونی در انتخابات ریاستجمهوری دلِخوشی ندارند. نظرسنجیها حاکی از آن است که نظر فقط 36 درصد از آمریکاییها نسبت به ترامپ مطلوب است. عملکرد هیلاری کلینتون نیز با توجه به نرخ 42درصدی مطلوبیت او، فقط کمی بهتر از ترامپ است. این در حالی است که کارزار برنی سندرز بهعنوان تنها نامزد باقیمانده با نرخ مطلوبیت بالای 50درصد، توانایی تسخیر سنگرهای قدرت در حزب دموکرات را نداشته و در این برهه، اغلب بهعنوان پیشزمینه و تمرینی برای تشکیل یک جنبش قلمداد میشود. «اسکات مکلارتی»، یکی از سخنگویان حزب «سبز»، میگوید برخی از هواداران سندرز از همینحالا حمایت از حزب متبوعش را بهعنوان نقشهای جایگزین در قبال پشتیبانی از کلینتون یا بیعملی سیاسی پس از کنگره ماه جولای در نظر گرفتهاند. «نیکلاس سروارک»، رهبر لیبرترینها، نیز در سخنانی طنزآمیز اعلام کرده او و همتایانش به این میاندیشند تا جایزه بیشترین جذب نیرو برای حزب متبوعشان در سال جاری را به ترامپ اهدا کنند، چراکه این جنتلمن نیویورکی کمک کرده تا افراد زیادی خانه سیاسی واقعی خود را پیدا کنند. سروارک افزوده در روزهای پس از تثبیت نامزدی نهایی ترامپ برای جمهوریخواهان، شمار رأیدهندگانی که خواستار عضویت در حزب او بودهاند، دو الی سه برابر افزایش یافته است. اینکه بدبینی فراگیر کنونی در بین رأیدهندگان آیا عاقبت آنان را به حمایت از نامزدهای احزاب سوم و البته شانس بسیار پایین آنان ترغیب خواهد کرد یا صرفا منجر به کاهش میزان مشارکت در انتخابات نهایی خواهد شد، عمدتا بسته به میزان و چگونگی در معرض دید قرارگرفتن نامزدهای جایگزین است. پیشتازانی مانند «جیل استاین»، نامزد حزب سبز، «جان مکآفی» و «گری جانسن»، از حزب لیبرترین اگرچه تا حدودی فرصت حضور و پوشش رسانهای در شبکههای تلویزیونی را یافتهاند، اما این به هیچ عنوان قابل قیاس با دلمشغولی روزانه رسانهها با کلینتون، سندرز و بهویژه ترامپی نیست که با رنجاندن تقریبا همه اقشار اجتماعی، به جز رأیدهندگان تضمینشده جمهوریخواه، بهطور مداوم در صدر اخبار رسانهها قرار میگیرد. بنابراین جای تعجب نیست سبزها و لیبرترینها به تلاشهای حقوقی خود شدت بخشیدهاند تا بلکه کمیسیون فدرال انتخابات را وادار کنند از کمیسیون غیرانتفاعی مناظرات ریاستجمهوری بخواهد نامزدهای آنان را نیز در برنامههای ساختهشده در ساعات پربیننده تلویزیونی بگنجاند. مکلارتی بر این باور است مناظرات تلویزیونی بزرگترین رویداد انتخاباتی پس از برگزاری کنگرههای حزبی و بهترین شیوه برای احزاب غیرعمده است تا نهتنها نامزد موردنظر خود را بهخوبی معرفی کنند، بلکه بتوانند پیام سیاسی خود را نیز به گوش دایره وسیعتری از مخاطبان برسانند. سروارک نیز میگوید: «این مناظرات درحقیقت کمکی چندمیلیارددلاری به کارزار احزاب جمهوریخواه و دموکرات است و این دقیقا همان دعوی حقوقی است که ما در دادخواست خود مطرح کردهایم». در دادخواست موردنظر که سال گذشته از سوی سبزها، لیبرترینها و همچنین «پیتر آکرمن»، سرمایهگذار سیاسی و مولتیمیلیونر آمریکایی، به ثبت رسیده، چنین ادعا شده که کمیسیون مناظرات ریاستجمهوری توسط برخی از نفوذیهای سیاسی احزاب دموکرات و جمهوریخواه اداره میشود که در تلاشند نامزدهای عمده را از تهدید احزاب سوم مصون نگه دارند. نامزدها فقط در صورتی مجازند در مناظرات تلویزیونی شرکت کنند که در نظرسنجیها، موفق به کسب دستکم آرایی 15درصدی شده باشند؛ شرطی که به باور شاکیان، تحقق آن برای نامزدهای احزاب سوم که مانند دموکراتها و جمهوریخواهان، از پوشش و حضور رایگان تلویزیونی برخوردار نیستند، تقریبا غیرممکن است. *منبع: Truth-out
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.