|

شهردار لندن‌شدن برای اعراب افتخاری ندارد

اکثر مسلمانان جهان به‌خاطر انتخاب «صادق‌خان»، یکی از اعضای حزب «کارگر» بریتانیا، به شهرداری لندن خوشحال شدند. به‌ویژه که او توانسته بود از رقیب یهودی خود «جان اسمیت» که وابسته به حزب محافظه‌کاران بود، پیشی گیرد. منطق حکم می‌کند در رقابت‌های انتخاباتی ما کاری به دین افراد نداشته باشیم. اما دین در این رقابت نقش مهمی داشت و ازهمین‌رو می‌توانیم درک جدیدی را نسبت به مسئله برابری و شایستگی به دست آوریم. بسیاری از ما اعراب، مسلمانیم و شبانه‌روز از غرب انتقاد می‌کنیم. درست است موارد منفی در غرب وجود دارد، اما مسئله مهم‌تر آن است که غربی‌ها توانسته‌اند با همان اعتقادات و باورهایشان، نظامی عادلانه‌تر و بهتر از ما تشکیل دهند؛ نظامی که در اکثر موارد بر شایستگی افراد بدون توجه به دین، رنگ، نژادشان و... تأکید دارد. اگر این حق ماست که از انتخاب‌شدن یک مسلمان به‌عنوان شهردار لندن خوشحال شویم، این هم طبیعی باید باشد به خاطر وضعیتی که در آن به‌سر می‌بریم، اندوهگین و ناراحت باشیم، زیرا وضعیتی که ما اعراب داریم درست عکس آنهاست؛ وضعیتی است که هرگونه شایسته‌سالاری را حتی از شهروندان اصلی خودش سلب می‌کند و به آنها اجازه نمی‌دهد چنان‌که لیاقتش را دارند، به مقامات بالا دست پیدا کنند تا چه رسد به مهاجران یا آوارگانی که از کشورهای دیگر آمده باشند. یعنی کسانی که معمولا ما از آنها به‌عنوان «بدوها» یاد می‌کنیم و باوجود اینکه سال‌هاست در کشورهای ما زندگی می‌کنند، اما نه شناسنامه‌ای دارند و نه گذرنامه‌ای. صادق‌خان، فرزند یک مهاجر پاکستانی بود که به‌عنوان راننده اتوبوس در لندن کار می‌کرد. او یک وکیل 45ساله در زمینه دفاع از حقوق‌بشر است که روزی به وزارت کشور در دولت «گوردن براون» (سال 2008) رسید. پیش از آن نیز عضو مجلس عوام بریتانیا بود (2005). مسئله حیرت‌آور اینکه خیلی‌هایی که از خبر پیروزی صادق‌خان خوشحال شدند، حتی برای یک دقیقه حاضر نیستند تأمل کرده و از خودشان بپرسند آیا ارزش‌هایی که به آنها باور دارند، اجازه می‌دهد یک مهاجر غیرمسلمان از هر یک از کشورهای آسیایی، اروپایی یا آمریکایی، روزگاری شهردار شهری در یکی از کشورهای عرب و مسلمان شود؟ بعضی‌مان به خاطر پیروزی صادق‌خان خوشحال شدیم اما از یاد می‌بریم اگر یک خارجی وارد کشور ما شود، با او چگونه برخورد می‌کنیم و تا کجا خودمان را از او برتر می‌دانیم. بعضی از مسلمانان از پیروزی صادق‌خان خوشحال شدند، چون او یک مسلمان بود. اما درعین‌حال فراموش کردند کسانی که امروزه مدعی دین بوده و پرچم دفاع از اسلام و مسلمین را بالا می‌برند، اساسا هیچ اعتقادی به این ندارند که همسایه یا دوستان غیرمسلمان‌شان حق انتخاب‌شدن در پستی یا مقامی را داشته باشد. آنها حتی بر این باورند که برای مثال نباید اهل ذمه (مسیحی یا یهودی) بر مسلمان برتری داشته باشد یا حتی زنان حق ریاست بر جایی داشته باشند. آیا ما انتظار داریم چنین فردی برای یک مهاجر بریتانیایی، یا آمریکایی یا روسی یا چینی و... حقی قائل شود و اجازه دهد برای مثال به شهرداری قاهره، جده، بغداد و... برسد؟ ما اعراب معیارهایی خطرناک و دوگانه داریم. عجیب اینکه بعضی‌مان در لندن یا مراکز اروپایی زندگی می‌کنیم و در همان حال به غرب و تمدن غرب نفرین می‌فرستیم و خواستار انهدام آن هستیم. حال آنکه همین فرهنگ و ارزش‌های غربی بوده است که به او اجازه داده تا به‌عنوان یک مهاجر در آنجا آزاد زندگی کند و حتی امکان آن را داشته باشد که مخالفان اعتقادی‌اش را به قتل برساند. اگر ما می‌خواهیم واقعا از چنین اخباری خشنود باشیم باید برای ایجاد محیطی مناسب که به همه اجازه رقابت‌های عادلانه و برابر را دهد، تلاش کنیم. نه اینکه برای واگذاری کوچک‌ترین پست‌ها به گزارش‌های امنیتی و اطلاعاتی و مشتی دروغ استناد کنیم. در غیراین‌صورت شادمانی ما امری ظاهری و حتی ریاکارانه خواهد بود. پیروزی صادق‌خان در واقع افشاگر وضعیت ماست و ما را در برابر یک حقیقت تلخ قرار می‌دهد و آن اینکه ما درباره دین و دنیایمان شعارهای زیادی می‌دهیم بدون اینکه به این شعارها عمل کرده باشیم. حتی باید گفت این غرب است که به شعارهای ما عمل کرده و ما درعین‌حال شبانه‌روز آنها را به‌عنوان «کافر و منحرف» نفرین می‌کنیم. این در حالی است که برای هرچیزی از تسبیح و سجاده گرفته تا مواد خوراکی، پوشاک، دارو و همه ابزارهای تکنولوژیک جدیدی که استفاده می‌کنیم، به آنها وابسته‌ایم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.