اعتصامي شاعري براي تمام فصول
محمود برآبادی
ای مرغک خرد ز آشیانه
پرواز کن و پریدن آموز بیستوپنجم اسفند زادروز یکی از شاعران بنام ایران است. او اندیشههای نو و مضامین بدیع را به شیوهای استادانه در قالبهای شعری کهن ریخت. مضمون اشعارش بیشتر اخلاقی و عرفانی و با رویکرد طرفداری از محرومان و ستمدیدگان است. از ویژگیهای شعری او جانبخشی به اشیا و آفریدن شخصیتهای تمثیلی از گیاهان، جانوران و مناظره میان آنان است. زبانش ساده و روان و لحنش صمیمی و دلنشین است و همین ویژگی، بسیاری از اشعار او را مناسب مخاطب کودک کرده است تاآنجاکه در کتابهای درسی و پیش از آن در مکتبخانهها از اشعار او برای آموزش کودکان استفاده میشد؛ هرچند او اشعارش را خاص این گروه سنی نسروده است. پروین اعتصامی در 1285 خورشیدی در تبریز به دنیا آمد. پدرش یوسف اعتصامالملک از ادبای دوره قاجار بود. پروین در سال 1291 همراه پدر به تهران آمد و در مدرسه آمریکایی دختران، زبان و ادبیات انگلیسی آموخت. ادبیات فارسی و عربی را نیز نزد پدر آموخت. پروین از نوجوانی به سرودن شعر پرداخت و در محافلی که با حضور ادبای زمان در خانهشان تشکیل میشد، شرکت میکرد. در سال 1313 ازدواج کرد، اما این پیوند دیری نپایید و یک سال بعد از همسرش که بهکلی با دنیای شاعرانه و پراحساس او بیگانه بود، جدا شد. در سال 1315 با سمت کتابدار در دانشسرای عالی استخدام شد، اما عمرش چندان طولانی نبود و در فروردین 1320 و در غوغای سیاسی آن سال، در 35سالگی بر اثر ابتلا به بیماری حصبه در تهران درگذشت. دیوان اشعار پروین که نخستینبار در سال 1314 با مقدمه محمدتقی بهار منتشر شد، یکی از پرخوانندهترین دیوانهای شاعران معاصر است. پروین با عاطفهای زنانه و نگاهی مادرانه ـ هرچند فرزندی از خود نداشت ـ به کودکان ارج مینهاد و با نشاندادن صحنههایی از زندگی آنان، گوشهای از واقعیت جامعه را مینمایاند. اشعار پروین گواه توجه و دلبستگی او به کودکان فرودست جامعه است، توجهی که در کمتر شاعری پیش از او میتوان سراغ گرفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.