«بهاضافه» اصلاحطلبان منهای «اصولگرایان»
احمد غلامی . سردبير
این جابهجایی مفهوم اعتدال با متوسطبودگی، موجب عصیان طیفهایی خواهد بود که به دلایل خصلتی و موقعیتی تن به متوسطبودگی نخواهند داد. از همهدست در این طیفها پیدا میشوند: مردم عادی، سیاستمداران، هنرمندان و روشنفکران که با کمالگرایی اُخت شدهاند، بهسرعت از رویکردِ اخیر دولت ناامید خواهند شد و آن را به دیگر بخشهای جامعه تسری خواهند داد. نمونه بارز این متوسطبودگی که دولت به آن تن داد، انتخابات مجلس دهم است که دیگر جناحِ اصلاحطلب و اصولگرا نمیشناسد و هر دو طیف را دربر میگیرد. شاید در طول تاریخ معاصر سیاسی ایران، این نخستینبار است که اصولگرایان و اصلاحطلبان، دو رقیب دیرینه با رقیب جدیتری مواجه شدهاند و با آن دستوپنجه نرم میکنند. اصلاحطلبان ناگزیر شدهاند برای جلوگیری از فهرستِ انتخاباتی متوسط، به ائتلاف با اصولگرایان تن دهند. بااینحال این فهرست، آن فهرستی نیست که اصلاحطلبان بهتمامی از آن خشنود باشند. اما چه خشنود باشند، چه ناخشنود، چندان مهم نیست. مسئله این است که آیا در گذر ایام به این متوسطبودگی قناعت خواهند کرد؟ درواقع اصلاحطلبان بر اثر فقدان به این فرایند روی آوردهاند. برخلافِ اصولگرایان که بهخاطر انباشت نیروها در دولت هشتساله پیش، با مازادِ نیروهای متوسط روبهرو شدهاند و برای اینکه فهرستی ببندند که بیانگر چهره واقعی آنها باشد، ناچار به حذف افرادی دست زدهاند که گمان میبرند در نبودِ آنها به فهرستی نامتوسط دست خواهند یافت. اصلاحطلبان و اصولگرایان هر دو در اشتباهاند. نه اصلاحطلبان بهاضافه محافظهکاران و نه اصولگرایان منهای اصولگرایان میتوانند چنین فهرستی را به ارمغان بیاورند. این هژمونی متوسطبودگی است که دامن آنها را گرفته است. آنها بیش از آنکه تاوان رفتارِ حال خود را بدهند، هزینه رفتار گذشته خود را میدهند. همچنان برای دولت اعتدال، زمان در نقطه صفر است، گذشتهای ندارد که تاوانش را بدهد، اما گذشته چیزی نیست که ساخته نشود. گذشتهای که حسن روحانی از خود بهجا میگذارد، بیش از آنکه دامنگیر دیگران شود، دامن خودش را خواهد گرفت. از آنکه بر مبنای گذشته او و عملکردش را قضاوت میکنند. آیا جابهجایی مفهوم اعتدال با متوسطبودگی کار دست دولت یازدهم خواهد داد؟ پاسخ این پرسش ساده نیست، خاصه در عرصه سیاسی ایران.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.